Mutyzm wybiórczy

Jest to zaburzenie funkcjonowania społecznego rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie.

Epidemiologia:
Zaburzenie to pojawia się zwykle przed 5 rokiem życia. Nieco częściej dotyczy dziewcząt.

Przyczyny:
Początek choroby zwykle łączy się ze stresem, lękiem społecznym oraz zachowaniem buntowniczym.

Objawy:
Mutyzm wybiórczy charakteryzuje się porozumiewaniem się za pomocą mowy w wybranych sytuacjach. Dziecko w jednej sytuacji (np. w domu) rozmawia normalnie, a w drugiej (np. w szkole) w ogóle się nie odzywa. Tylko część dzieci ma problemy z artykułowaniem lub wykazuje niewielkie opóźnienie rozwoju mowy. W pozostałych przypadkach dzieci dostatecznie opanowały umiejętność posługiwania się mową i jej rozumieniem.

Rozpoznanie:
Aby mówić o rozpoznaniu mutyzmu wybiórczego muszą być spełnione pewne kryteria:

  • zaburzenie funkcjonowania społecznego rozpoczynające się w okresie dzieciństwa lub w wieku młodzieńczym,
  • stała odmowa mówienia, w co najmniej jednej sytuacji społecznej,
  • swobodnie porozumiewa się w innych okolicznościach,
  • zachowanie rozumienia mowy,
  • brak całościowych zaburzeń rozwojowych,
  • czas trwania powyżej 4 tygodni.

    Leczenie:
    W razie wystąpienia mutyzmu wybiórczego bardzo często mogą się okazać pomocne techniki behawioralne, np. stopniowe przygotowanie dziecka do zabierania głosu w większych grupach. W terapii mutyzmu wybiórczego u dzieci stosowane są dwa sposoby oddziaływań:

    1. Nastawiony na eliminację objawów.
    2. Na eliminację niekorzystnych czynników środowiskowych.