Choroba Scheuermanna - ćwiczenia, leczenie i objawy

Choroba Scheuermanna to choroba należąca do grupy jałowych martwic kości. Choroba Scheuermanna inaczej nazywana jest jałową martwicą kręgosłupa lub też kifozą młodzieńczą, w jej przebiegu dochodzi do powolnego wygięcia kręgosłupa do tyłu najczęściej w odcinku piersiowym, ale czasami też w odcinku piersiowo-lędźwiowym lub tylko w lędźwiowym. W przebiegu choroby Scheuermanna dochodzi do martwicy i obumierania trzonów kręgów oraz krążków międzykręgowych bez udziału drobnoustrojów chorobotwórczych, a podłożem tego procesu jest niedostateczne ukrwienie tkanki kostnej.

Kto najczęściej zapada na chorobę Scheuermanna?

Przede wszystkim na chorobę Scheuermanna chorują dzieci pomiędzy 12 a 17 rokiem życia - u chłopców zwykle pojawia się ona pomiędzy 14 a 17 rokiem życia, zaś u dziewcząt nieco wcześniej, bo około 12-14 roku życia. Zdarza się jednak, że chorują dzieci jeszcze młodsze. Choroba często występuje również rodzinnie, często współwystępuje także z bocznymi skrzywieniami kręgosłupa. 

Jakie są przyczyny choroby Scheuermanna?

Jak do tej pory przyczyny choroby Scheuermanna nie zostały do końca poznane. Wiadomo, że do rozwoju choroby dochodzi na skutek przerwania lub upośledzenia ukrwienia (zaburzenia ukrwienia mogą mieć podłoże wrodzone, ale mogą też powstawać na skutek urazów, zmian hormonalnych czy też przeciążeń) obszaru tkanki kostnej, która ulega martwicy, staje się mało odporna na działanie czynników mechanicznych, ulega rozpadowi, a potem znowu się odbudowuje, jednak wtedy kości niestety już ulegają zniekształceniu. 

Jakie są objawy choroby Scheuermanna?

Przede wszystkim podstawowym objawem choroby Scheuermanna jest ból okolicy lędźwiowej kręgosłupa. Na skutek bólu pacjent często zaczyna pochylać się do przodu, zaczynają u niego tworzyć się tzw. okrągłe plecy (na skutek garbienia się), pojawiają się też zniekształcenia kostne, przykurcze zgięciowe w stawach biodrowych oraz wysunięcie do przodu barków. Dolegliwości zwykle występują i nasilają się po długotrwałym staniu, siedzeniu, a czasami nawet chodzeniu, a ustępują po odpoczynku w pozycji odciążającej kręgosłup. Poza tym, pacjenci z chorobą Scheuermanna skarżą się na szybko postępujące zmęczenie. Często obecne jest również boczne skrzywienie kręgosłupa, czyli skolioza

Jak stawia się rozpoznanie choroby Scheuermanna?

Rozpoznane choroby stawia się na podstawie objawów klinicznych (przede wszystkim jest to ograniczenie ruchomości oraz ból grzbietu, poziome ustawienie kości krzyżowej z tzw. miednicą przeciążeniową oraz sztywna deformacja kifotyczna) oraz objawów widocznych w zdjęciach radiologicznych: zwężone tarcze międzykręgowe, nieregularne końce górnej i dolnej płytki trzonu kręgu oraz niefizjologiczne kąty krzywizn kręgosłupa i obecność tzw. guzków Schmorla. 

W jaki sposób leczy sie chorobę Scheuermanna?

W leczeniu choroby Scheuermanna bardzo ważne jest odciążenie kręgosłupa, czyli przede wszystkim unikanie długotrwałej pozycji stojącej i siedzącej. Poza tym, wskazane jest wykonywanie ćwiczeń wzmacniających mięśnie, które są dobierane przez ortopedę i rehabilitanta indywidualnie dla każdego pacjenta. Ćwiczenia takie mają na celu przede wszystkim wzmocnić mięśnie oraz zwiększyć ruchomość stawów kręgosłupa oraz poprawić postawę pacjenta i jego ogólną sprawność fizyczną. Należy pamiętać, że ćwiczenia takie musza być zawsze wykonywane pod nadzorem specjalisty, musza one być również wykonywane bardzo regularnie, Ponadto ważne jest wykonywanie masaży oraz oddechowych ćwiczeń rozluźniających. Poza tym, niesłychanie istotna jest też właściwa dieta bogata w warzywa, owoce i nabiał, wskazane jest również uprawianie pływania oraz wspinaczki, często zalecane są też masaże oraz fizykoterapia (przede wszystkim krioterapia i pole magnetyczne). Dość często stosowany jest także kinesiotyping polegający na oklejaniu wybranych fragmentów kręgosłupa elastycznymi plastrami, co poprawia stabilizację i koordynację, jak również zmniejsza ból i poprawia prace układu mięśniowego. Czasami zachodzi potrzeba włączenia leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych oraz tzw. blokad, czyli iniekcji do stawu kręgosłupa leków działających przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Zdarza się jednak niestety, że pomimo właściwych ćwiczeń objawy choroby będą narastać i spowodują znaczne pogorszenie postawy i sprawności pacjenta, mogą nawet osłabić ruchy oddechowe klatki piersiowej. W takiej sytuacji konieczne jest właściwe leczenie operacyjne. 


Podziel się: