Rwa ramienna - przyczyny, objawy, leczenie

Rwa ramienna jest schorzeniem zaliczanym do tzw. „zespołów korzeniowych”, które należą do najczęściej występujących chorób u człowieka. Głównym jej objawem jest ból promieniujący od karku do ramienia i dalej wzdłuż kończyny górnej, sięgając aż po same palce. Niekiedy, ból obejmuje swym zasięgiem również łopatkę oraz przednią powierzchnię klatki piersiowej.

Przyczyny

Bóle barku są bardzo częstą dolegliwością i występują nawet u kilku procent populacji, z czego nawet połowa może mieć ww. dolegliwości wywołane właśnie rwą ramienną nazywaną również rwą barkową czy też radikulopatią (radicula- „mały korzeń“; pathia- „zapalenie“ ) szyjną.  Bóle okolicy stawu barkowego występują również jako objaw wiodący w zespole bolesnego barku (nazywanego chorobą Duplaya), której podłożem jest artropatia okołobarkowa (czyli zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowego).

Dolegliwości bólowe związane z rwą ramienną, w większości są wynikiem zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku szyjnym, a przede wszystkim patologii w obrębie krążka międzykręgowego (dyskopatia) oraz stawów międzykręgowych. Zmiany te prowadzą do zwężenia otworów międzykręgowych, następnie do ucisku korzeni nerwowych okolicy szyjnej kręgosłupa oraz wtórnego do ucisku nerwów procesu zapalnego. Konsekwencjami wyżej opisanego stanu jest ból oraz szereg innych dolegliwości występujących w okolicach ciała, które są unerwione przez nerwy objęte procesem chorobowym. W tym miejscu należy nadmienić, że wg niektórych autorów nierzadkie jest współwystępowanie rwy barkowej i rwy kulszowej (która również należy do tzw. „zespołów korzeniowych”) u tych samych osób - w różnych odstępach czasu i w różnej kolejności. Jest to związane z naturalnym przebiegiem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.

 

Objawy

Rwa barkowa występuje u osób w każdym wieku, jednak zdecydowanie częściej narażone są na nią osoby w wieku średnim lub starszym. Jednostronne objawy bólowe, najczęściej pojawiają się nagle (rzadko mają charakter narastający), często rano zaraz po przebudzeniu. Miejsce promieniowania bólu jest uzależnione od okolic ciała unerwianych przez uciśnięty i objęty  stanem zapalnym korzeń nerwowy. Bóle związane z ww. schorzeniem bywają bardzo uciążliwe i nieznośne. Często nasilają się w pozycji leżącej oraz przy opuszczaniu kończyny górnej. Zmusza to często, osoby objęte chorobą do przyjmowania pozycji przymusowych np. podparcia/uniesienia objętej bólem kończyny, co może zmniejszyć dolegliwości bólowe i przynieść ulgę. Do okoliczności nasilających ból można również zaliczyć ruchy szyją, kaszel oraz wysiłek fizyczny górnych partii ciała.

W większości przypadków rwy ramiennej występuję jedynie objawy bólowe. Do innych dolegliwości związanych z tą chorobą należą zaburzenia czucia, parestezje  (czyli przykre, dziwne wrażenie, najczęściej mrowienia, drętwienia lub uczucia zmiany temperatury skóry) oraz niedowłady. W przypadku długo utrzymującego się procesu chorobowego może również dojść do zaniku mięśni zaopatrywanych przez chorobowo zajęte korzenie nerwowe (najczęściej dochodzi do uszkodzenia korzeni nerwowych na poziomie C6 oraz C7). Bez względu na nasilenie powyższych objawów lekarz w trakcie badania pacjenta najczęściej stwierdza napięcie i przykurcz mięśni karku, bólowe ograniczenie ruchów szyi oraz bolesność w okolicy dołu nadobojczykowego.

 

Rozpoznanie

W celu zdiagnozowania problemu rwy ramiennej, należy skonsultować się z lekarzem ortopedą lub neurologiem. Wstępne rozpoznanie rwy ramiennej stawia się bardzo często na podstawie wyżej opisanego zespołu objawów. Bardzo ważne przy stawianiu diagnozy jest różnicowanie z innymi przyczynami bólów barku np. z wcześniej już wspomnianym zespołem bolesnego barku. Niekiedy obie te jednostki mogą występować równocześnie (dolegliwości mogą zaczynać się od objawów rwy barkowej a z powodu odruchowego, związanego z bólem unieruchomienia kończyny, dołącza się zespół bolesnego barku. W celu potwierdzenia postawionej diagnozy i wykluczenia innych przyczyn bólu barku (np. obecności żebra szyjnego, zespołu mięśnia pochyłego przedniego, zespołu Panacosta- związanego z obecnością guza płuca czy też guza rdzenia), często należy wykonać badania dodatkowe jak RTG, CT czy MRI.

 

Leczenie

Z uwagi na różnorodność czynników wywołujących rwę ramienną oraz odmienne nasilenie objawów jej towarzyszących, leczenie należy dobierać indywidualnie. Stan bólowy czasami po około 3-4 tygodniach przemija samoistnie. Jednak ustąpienie bólu nie jest oznaką wyzdrowienia,. Rwa barkowa wykazuje tendencje do nawrotów, dlatego należy wyleczyć przede wszystkim przyczynę jej objawów.

W leczeniu rwy ramiennej stosuje się zarówno leczenie farmakologiczne, zabiegi rehabilitacyjne jak i leczenie operacyjne (do rozważenia w przypadku rwy ramiennej niepoddającej się leczeniu zachowawczemu, ze znacznymi ubytkami ruchowymi oraz z ujawnionymi w badaniu obrazowym cechami wypadania jądra miażdżystego). W przypadku łagodnego przebiegu choroby zazwyczaj stosuje się leki przeciwzapalne, przeciwbólowe (leki z grupy NLPZ) oraz obniżające napięcie mięśniowe. W cięższych przypadkach celowe może być unieruchomienie za pomocą odpowiedniego kołnierza ortopedycznego. W ostateczności można również rozważyć kurację steroidową. Zabiegi rehabilitacyjne (po wykluczeniu wszystkich przeciwwskazań do ich wykonywania) dobierane są jak zawsze indywidualnie do potrzeb pacjenta. Należą do nich m.in.: diatermia, terapia ultradźwiękowa, kinezyterapia, jonoforeza oraz laseroterapia. Bez względu na wybraną strategie leczenia zawsze należy dostosować swoje postępowanie do zaleceń lekarskich i w czasie zaostrzenia dolegliwości przede wszystkim unikać sytuacji wywołujących narastanie bólu (unikanie ciężkich prac fizycznych, długotrwałej jazdy samochodem, nagłych ruchów głową).

Tylko ścisła współpraca pacjenta z lekarzem może przynieść pożądane efekty. Ze względu na przeciążenia kręgosłupa na ataki rwy kulszowej szczególnie narażone są kobiety w ciąży oraz osoby podejmujące wysiłek fizyczny, który jest zbyt intensywny w porównaniu do ich indywidualnych możliwości.
 

 

Tekst przygotowany na podstawie: Neurologia praktyczna autor Antoni Prusiński, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2007r.

 


Podziel się:


Wasze komentarze


Informacje / opinie publikowane w komentarzach stanowią subiektywną ocenę użytkownika i nie mogą być traktowane jako porada dotycząca leczenia / stosowania leków . W przypadku wątpliwości prosimy o konsultacje z Farmaceutą Dbam o Zdrowie.

komentarze wspierane przez Disqus