Ketotifen Ketotifen - ulotka - dawkowanie, zastosowanie, opis leku - DOZ.pl

Encyklopedia leków

Ketotifen, Ketotifen, Ketotifenum - zastosowanie, działanie, opis

Podstawowe informacje o ketotifenie

Rok wprowadzenia na rynek
1976
Substancje aktywne
ketotifen
Działanie ketotifenu
przeciwalergiczne (łagodzi objawy alergii), przeciwastmatyczne
Postacie ketotifenu
krople do oczu, syrop, tabletki
Układy narządowe
powłoka wspólna (skóra i błony śluzowe), układ nerwowy i narządy zmysłów, układ oddechowy, układ pokarmowy (trawienny)
Specjalności medyczne
Alergologia, Okulistyka, Pulmonologia
Rys historyczny ketotifenu

Ketotifen jest lekiem opracowanym w 1970 roku przez podmiot odpowiedzialny Sandoz Pharmaceuticals ze Szwajcarii. Na rynku pojawił się w 1976 roku jako lek hamujący anafilaksję. Z czasem poznano szersze zastosowanie ketotifenu.

Wzór sumaryczny ketotifenu

C19H19NOS

Spis treści

Wybrane produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w RP zawierające ketotifen

Wskazania do stosowania ketotifenu

Ketotifen zapobiega skurczowi oskrzeli, dlatego wykorzystywany jest w prewencji astmy oskrzelowej, ale nie jest skuteczny w przerywaniu napadu astmy. Lek ten jest stosowany w leczeniu alergicznych objawów ze strony oka oraz błony śluzowej nosa. Ketotifen redukuje objawy alergii skórnych (świąd, pokrzywka itd.), a także skutecznie zapobiega objawom żołądkowo-jelitowym, które są wywoływane przez alergeny pokarmowe. 

Dawkowanie ketotifenu

Ketotifen stosuje się doustnie oraz w podaniu miejscowym do oka.

Podanie doustne:
Dawki zwykle stosowane (dobowe) u dzieci powyżej 3 roku życia i u osób dorosłych: ketotifen podajemy podczas posiłku w odstępach 12-godzinnych. U osób, u których efekt sedacji po stosowaniu leku przeciwhistaminowego jest szczególnie nasilony można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki. Nie należy przekraczać dawki 4 mg na dobę.
U młodszych dzieci lekarz ustala dawkowanie w przeliczeniu na kg masy ciała (zwykle 0,05 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę). 
Osoby w wieku podeszłym nie wymagają zmiany dawkowania.
Nie ma badań wskazujących na konieczność modyfikacji dawki u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.
Jeżeli wskazaniem do stosowania ketotifenu jest zapobieganie astmie oskrzelowej to leczenie może trwać kilka tygodni i lek należy odstawiać stopniowo (przez okres 2-4 tygodni), aby nie dopuścić do nawrotu objawów astmy.
Podanie do oka:
Dorośli i dzieci powyżej 3 roku życia: zwykle 1 kropla do worka spojówkowego dwa razy na dobę. Nie ma badań potwierdzających możliwość stosowania leku u dzieci poniżej 3 roku życia. Jeżeli pacjent stosuje inne leki podawane do worka spojówkowego to należy pamiętać o zachowaniu co najmniej 5-minutowego odstępu czasowego.

Przeciwskazania do stosowania ketotifenu

Przeciwwskazaniem są nadwrażliwość na ketotifen, padaczka, karmienie piersią.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania ketotifenu

Wprowadzając ketotifen do terapii astmy nie należy nagle odstawiać dotąd stosowanych leków przeciwastmatycznych, zwłaszcza kortykosteroidów, których nagłe odstawienie grozi
wystąpieniem objawów niewydolności nadnerczy.
Silne upośledzenie reakcji może być objawem sugerującym konieczność zmniejszenia dawki leku.

Przeciwwskazania ketotifenu do łączenia z innymi substancjami czynnymi

Nie należy łączyć ketotifenu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, ze względu na zwiększone ryzyko małopłytkowości (zmniejszenie ilości płytek krwi), która objawia się głównie nasilonymi krwawieniami z nosa, ze skóry, obfitymi miesiączkami, wybroczynami.

Interakcje ketotifenu z innymi substancjami czynnymi

Nasilenie działania rozszerzającego oskrzela. Należy zmniejszyć częstość stosowania wymienionych leków.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Fenoterol (Fenoterol) agoniści receptorów beta-2 adrenergicznych
Formoterol (Formoterol) agoniści receptorów beta-2 adrenergicznych
Salbutamol (Salbutamol) agoniści receptorów beta-2 adrenergicznych
Salmeterol (Salmeterol) agoniści receptorów beta-2 adrenergicznych
Teofilina (Theophylline) metyloksantyny - blokery adenozyny i fosfodiesterazy
Nasilenie działania przeciwzakrzepowego.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Acenokumarol (Acenocoumarol) leki przeciwzakrzepowe - antagoniści witaminy K
Apiksaban (Apixaban) leki przeciwzakrzepowe - inhibitory czynnika Xa
Bemiparyna (Bemiparin) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Dabigatran (Dabigatran) leki przeciwzakrzepowe-inhibitory trombiny
Dalteparyna (Dalteparin) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Edoksaban (Edoxaban) leki przeciwzakrzepowe - inhibitory czynnika Xa
Heparyna (Heparin) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Kwas acetylosalicylowy (Acetylsalicylic acid) leki przeciwzakrzepowe - inhibitory agregacji płytek
Nadroparyna (Nadroparin calcium) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Parnaparyna (Parnaparin) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Rywaroksaban (Rivaroxaban) leki przeciwzakrzepowe - inhibitory czynnika Xa
Warfaryna (Warfarin) leki przeciwzakrzepowe - antagoniści witaminy K
Enoksaparyna (Enoxaparin) leki przeciwzakrzepowe - heparyna, heparynoidy i pochodne
Nasilenie działania przeciwhistaminowego.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Antazolina (Antazoline) antagoniści receptorów histaminowych H1 z działaniem ośrodkowym
Azelastyna (Azelastine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Cetyryzyna (Cetirizine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Cyproheptadyna (Cyproheptadine) antagoniści receptorów histaminowych H1 z działaniem ośrodkowym
Desloratadyna (Desloratadine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Dimetynden (Dimetindene) antagoniści receptorów histaminowych H1 z działaniem ośrodkowym
Feksofenadyna (Fexofenadine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Hydroksyzyna (Hydroxyzine) antagoniści receptorów histaminowych H1 z działaniem ośrodkowym
Klemastyna (Clemastine) antagoniści receptorów histaminowych H1 z działaniem ośrodkowym
Lewocetyryzyna (Levocetirizine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Loratadyna (Loratadine) antagoniści receptorów histaminowych H1 bez działania ośrodkowego
Nasilenie działania wszystkich leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Alprazolam (Alprazolam) BZD - benzodiazepiny
Amisulpryd (Amisulpride) neuroleptyki atypowe
Amitryptylina (Amitriptyline) TLPD - trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
Chlorpromazyna (Chlorpromazine) neuroleptyki klasyczne - pochodne fenotiazyny
Chlorprotiksen (Chlorprothixene) neuroleptyki klasyczne - pochodne tioksantenu
Diazepam (Diazepam) BZD - benzodiazepiny
Droperydol (Droperidol) neuroleptyki klasyczne - pochodne butyrofenonu
Fenytoina (Phenytoin) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe i stabilizujące błony neuronów
Fluoksetyna (Fluoxetine) SSRI - selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny
Flupentiksol (Flupentixol) neuroleptyki klasyczne - pochodne tioksantenu
Karbamazepina (Carbamazepine) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe
Klomipramina (Clomipramine) TLPD - trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
Klozapina (Clozapine) neuroleptyki atypowe
Kwas walproinowy (Valproic acid) inne leki przeciwpadaczkowe
Lamotrygina (Lamotrigine) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe i stabilizujące błony neuronów
Lorazepam (Lorazepam) BZD - benzodiazepiny
Medazepam (Medazepam) BZD - benzodiazepiny
Mianseryna (Mianserin) substancje przeciwdepresyjne o innym mechanizmie działania
Moklobemid (Moclobemide) IMAO - inhibitory monoaminooksydazy
Nitrazepam (Nitrazepam) BZD - benzodiazepiny
Oksazepam (Oxazepam) BZD - benzodiazepiny
Zopiklon (Zopiclone) niebenzodiazepinowe leki nasenne
Zuklopentyksol (Zuclopenthixol) neuroleptyki klasyczne - pochodne tioksantenu
Flunitrazepam (Flunitrazepam) BZD - benzodiazepiny
Haloperidol (Haloperidol) neuroleptyki klasyczne - pochodne butyrofenonu

Interakcje ketotifenu z alkoholem

Ketotifen może nasilać działanie alkoholu.

Wpływ ketotifenu na prowadzenie pojazdów

Ketotifen może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów, dlatego w pierwszych dniach stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i zaobserwować indywidualną reakcję na lek. 

Inne rodzaje interakcji

Stosowanie leków przeciwhistaminowych może zafałszować wynik alergenowych testów skórnych, dlatego należy odstawić ketotifen na 10-14 dni przed planowanym wykonaniem testów.

Wpływ ketotifenu na ciążę

Na podstawie badań przeprowadzonych wśród zwierząt nie stwierdzono wpływu ketotifenu na przebieg ciąży i rozwój potomstwa. Brak takich badań przeprowadzonych wśród ludzi. W razie konieczności nie jest wykluczone stosowanie leku przez kobiety w ciąży.

Wpływ ketotifenu na laktację

Na podstawie badań przeprowadzonych na grupie samic szczurów stwierdzono, że ketotifen przenika do mleka. Przypuszcza się, że taka sama sytuacja jest w przypadku kobiet, dlatego ketotifen nie powinien być stosowany przez kobiety w okresie karmienia piersią.

Skutki uboczne

bezsenność
Często
drażliwość
Często
nerwowość
Często
pobudzenie psychoruchowe
Często
suchość błony śluzowej jamy ustnej
Niezbyt często
zapalenie pęcherza
Niezbyt często
zawroty głowy
Niezbyt często
zwiększenie masy ciała
Rzadko
drgawki
Bardzo rzadko
rumień wielopostaciowy
Bardzo rzadko
zapalenie wątroby
Bardzo rzadko
zespół Stevensa-Johnsona
Bardzo rzadko
zwiększenie aktywności aminotransferaz
Bardzo rzadko
ciężkie reakcje skórne
Bardzo rzadko
biegunka
Częstość nieznana
ból głowy
Częstość nieznana
nudności
Częstość nieznana
pokrzywka
Częstość nieznana
senność
Częstość nieznana
wymioty
Częstość nieznana
wysypka
Częstość nieznana

Działa niepożądane zostały podzielone ze względu na częstotliwość występowania u pacjentów. (Klasyfikacja MdDRA)

Bardzo często
(≥1/10)
Często
(≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100)
Rzadko
(≥1/10 000 do < 1/1000)
Bardzo rzadko
(<1/10 000)
Częstość nieznana
Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych

Inne możliwe skutki uboczne

Podanie do worka spojówkowego: podrażnienie oka (pieczenie i kłucie), punkcikowe zapalenie rogówki, światłowstręt, podspojówkowe wylewy krwi, zapalenie spojówek, podrażnienie powiek, zespół suchego oka.

Objawy przedawkowania ketotifenu

Objawem przedawkowania ketotifenu jest niewyraźne widzenie, silne uczucie zmęczenia,  senność, dezorientacja, zawroty głowy, tachykardia (szybkie, nieregularne bicie serca), omdlenia przy pionizacji ciała z pozycji leżącej/siedzącej, drgawki (głównie u dzieci), przemijająca śpiączka. 

Mechanizm działania ketotifenu

Ketotifen hamuje działanie histaminy i innych mediatorów biorących udział w postawaniu odczynu zapalnego. Lek zapobiega aktywacji i napływowi granulocytów kwasochłonnych do miejsca zapalenia oraz hamuje nadreaktywność oskrzeli. Ketotifen działa przeciwastmatycznie i znajduje zastosowanie w zapobieganiu napadom astmy, lecz nie jest skuteczny w przerywaniu napadów duszności w astmie, ponieważ nie rozszerza oskrzeli. Efektem działania ketotifenu jest zmniejszenie świądu i/lub obrzęku skóry i błon śluzowych, łagodzenie kataru, kichania, reakcji uczuleniowych ze strony układu pokarmowego oraz zapobieganie skurczowi oskrzeli.

Substancje czynne o tym samym mechanizmie działania

  • Antazolina
  • Cyproheptadyna
  • Deksbromfeniramina
  • Difenhydramina
  • Dimenhydrynat
  • Dimetynden
  • Doksylamina
  • Hydroksyzyna
  • Klemastyna
  • Mepyramina
  • Prometazyna
  • Triprolidyna

Wchłanianie ketotifenu

Ketotifen podany doustnie jest wchłaniany prawie całkowicie z przewodu pokarmowego. Biodostępność leku (część leku, która przedostaje się do krwioobiegu) wynosi 50%. Stężenie maksymalne leku jest osiągane po upływie 2-4 h od podania.

Dystrybucja ketotifenu

Stopień wiązania ketotifenu z białkami osocza wynosi 75%.

Metabolizm ketotifenu

Ketotifen ulega silnemu metabolizmowi w wątrobie. Głównym metabolitem jest N-glukuronian ketotifenu, praktycznie pozbawiony działania farmakologicznego. Innym metabolitem jest nor-ketotifen, który wykazuje aktywność zbliżoną do związku macierzystego. Metabolity powstałe na drodze reakcji utleniania i redukcji łatwo ulegają hydrolizie (rozpadowi) do ketotifenu.

Wydalanie ketotifenu

Około 60-70% dawki leku jest wydalana z moczem w postaci metabolitów w ciągu 48 h. Zaledwie 1% leku wydalany jest w postaci niezmienionej. Proces eliminacji przebiega dwuetapowo. W I fazie okres półtrwania wynosi 3-5 h, a w II fazie wynosi 21 h.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij