Deucravacitinib, Deucravacitinibum - Zastosowanie, działanie, opis

Deukrawacytynib znalazł zastosowanie w leczeniu łuszczycy plackowatej o umiarkowanym lub ciężkim przebiegu. Terapia jest dostępna dla dorosłych pacjentów, którzy kwalifikują się do leczenia systemowego. 
Ponadto, lek jest wykorzystywany w terapii czynnego łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów, których wcześniejsze leczenie nie osiągnęło oczekiwanych rezultatów. Deukrawacytynib może być w tym przypadku stosowany w połączeniu z metotreksatem lub w monoterapii. 

Terapia deukrawacytynibem powinna być prowadzona przez lekarza posiadającego doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów lub łuszczycy plackowatej. 

Dawka dobowa deukrawacytynibu jest zależna od występującej jednostki chorobowej oraz schorzeń współistniejących.

Lek należy przyjmować w całości, z posiłkiem lub bez pokarmu. 

Dawka dobowa substancji czynnej wynosi 6 mg przyjmowane doustnie. Efekt leczenia należy regularnie oceniać, a w przypadku braku skuteczności deukrawacytynibu po 6 miesiącach terapii należy ją przerwać.

Przeciwwskazaniem do stosowania substancji czynnej jest wystąpienie nadwrażliwości na deukrawacytynib. Ponadto, leku nie należy przyjmować w przypadku potwierdzenia klinicznie istotnych infekcji. 

Deukrawacytynib może zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji podczas terapii. W przypadku pojawienia się objawów zakażenia podczas przyjmowania leku pacjent powinien zwrócić się o pomoc do personelu medycznego. Ponowne podanie deukrawacytynibu jest możliwe dopiero po zakończeniu leczenia infekcji. Przed rozpoczęciem terapii deukrawacytynibem konieczne jest wykluczenie obecności aktywnej infekcji. 
Do zakażeń, które mogą stanowić zagrożenie podczas przyjmowania deukrawacytynibu należy gruźlica. W związku z tym przed podaniem leku konieczne jest wykluczenie obecności czynnej gruźlicy u pacjenta. W przypadku potwierdzenia gruźlicy czynnej lub utajonej konieczne jest przeprowadzenie leczenia przed podaniem deukrawacytynibu . Rozpoczęcie terapii przeciwgruźliczej należy również rozważyć u pacjentów z gruźlicą w wywiadzie, u których nie można potwierdzić prawidłowego przebiegu leczenia gruźlicy. 

Podczas kuracji wykorzystującej deukrawacytynib zgłaszano przypadki poważnych zdarzeń niepożądanych dotyczących układu sercowo naczyniowego, zatorowości płucnej oraz zakrzepicy żył głębokich. Dotychczasowe informacje nie wskazują bezpośrednio czy mechanizm działania deukrawacytynibu może mieć związek ze zwiększeniem częstotliwości występowania opisanych schorzeń. Duże badania kliniczne jednego z inhibitorów JAK wykazały jednak wzrost występowania niektórych schorzeń dotyczących układu sercowo-naczyniowego w porównaniu do grupy wykorzystującej inną terapię. Podczas badań klinicznych samego deukrawacytynibu nie stwierdzono wzrostu ryzyka poważnych zdarzeń niepożądanych dotyczących układu sercowo naczyniowego. Nadal trwają oceny bezpieczeństwa długoterminowej terapii deukrawacytynibem. W związku z tym przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć stosunek korzyści odniesionych z leczenia deukrawacytynibem do ryzyka opisanego powyżej. 

Podczas terapii deukrawacytynibem należy unikać przyjmowania preparatów zawierających żywe drobnoustroje. Nie oceniano reakcji układu odpornościowego po podaniu żywych lub inaktywowanych szczepionek. W związku z tymi informacjami przed rozpoczęciem przyjmowania deukrawacytynibu warto rozważyć przyjęcie szczepionek odpowiednich dla danego wieku – zgodnie z aktualnymi wytycznymi. 

Podczas kuracji wykorzystującej deukrawacytynib zgłaszano przypadki wystąpienia nowotworów złośliwych, w tym niemelanocytowych nowotworów skóry oraz chłoniaków. Dotychczasowe informacje nie wskazują bezpośrednio czy mechanizm działania deukrawacytynibu może mieć związek ze zwiększeniem częstotliwości występowania niektórych nowotworów. Duże badania kliniczne jednego z inhibitorów JAK ujawniły jednak wzrost występowania niektórych schorzeń nowotworowych w porównaniu do grupy wykorzystującej inną terapię. Nadal trwają oceny bezpieczeństwa długoterminowej terapii deukrawacytynibem . W związku z tym przed rozpoczęciem terapii należy rozważyć stosunek korzyści odniesionych z leczenia deukrawacytynibem do ryzyka opisanego powyżej. 

Substancja czynna nie wywiera wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub wpływ ten jest nieistotny. 

Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu terapii deukrawacytynibem na proces rozmnażania u zwierząt. W związku z ograniczonymi danymi dotyczącymi stosowania leku u kobiet ciężarnych, stosowanie deukrawacytynibu w okresie ciąży nie jest zalecane. 

Badania na zwierzętach potwierdziły możliwość przenikania substancji czynnej do pokarmu badanych osobników. Nie można wykluczyć transferu cząsteczki deukrawacytynibu do mleka kobiety karmiącej oraz ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u karmionego dziecka.
Przed rozpoczęciem terapii deukrawacytynibem konieczne jest rozważenie stosunku korzyści odniesionych z leczenia przez matkę do korzyści wynikających dla dziecka z karmienia i podjęcie decyzji o przerwaniu terapii lub karmienia piersią. 

Badania na zwierzętach nie wykazały pośredniego lub bezpośredniego wpływu na płodność u badanych osobników. 

Brak informacji dotyczących działań niepożądanych związanych z przyjęciem zbyt dużej dawki deukrawacytynibu . W przypadku przedawkowania należy poinformować personel medyczny oraz rozpocząć leczenie objawowe zgodne z zaleceniami. 

Deukrawacytynib jest selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej TYK2, która należy do rodziny kinaz janusowych – JAK. W kontekście łuszczycy oraz innych schorzeń autoimmunologicznych kinazy janusowe (w tym TYK2) odgrywają znaczącą rolę w przekazywaniu sygnału dla białek STAT, których aktywacja pobudza ekspresję genów odpowiedzialnych za rozwój i utrzymanie limfocytów pomocniczych Th-17 i ostatecznie produkcję cytokin prozapalnych. 
Deukrawacytynib wiąże się z domeną regulatorową TYK2 i hamuje aktywację całego opisanego szlaku. W efekcie dochodzi do zmniejszenia produkcji sygnalizacji interleukiny-23, interleukiny-12 i interferonów typu I, co finalnie prowadzi do ograniczenia objawów schorzeń o podłożu autoimmunologicznym. 

Substancja czynna ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłonięciu po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po upływie 2 do 3 godzin od podania. 

Deukrawacytynib występuje w osoczu w postaci połączonej z albuminami na poziomie 81.6%. 

Deukrawacytynib u ludzi jest metabolizowany czterema głównymi drogami: demetylacją, hydrolizą, glukuronidacją oraz monooksydacją. Powstają m.in. metabolity BMT-153261 i BMT-158170. W stanie stacjonarnym sam deukrawacytynib pozostaje głównym związkiem obecnym we krwi (49%). BMT-153261 wykazuje aktywność podobną do leku macierzystego, natomiast BMT-158170 jest nieaktywny farmakologicznie.

Eliminacja deukrawacytynibu zachodzi głównie przez nerki i z kałem, przy czym żaden pojedynczy enzym nie odpowiada za więcej niż 26% całkowitego klirensu. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi około 59% doustnej dawki jest wydalane jako metabolity (37% z moczem i 22% z kałem).