Spesolimab, Spesolimabum - Zastosowanie, działanie, opis

Spesolimab znalazł zastosowanie w monoterapii w leczeniu zaostrzeń uogólnionej łuszczycy krostkowej (GPP, Generalised Pustular Psoriasis) u osób dorosłych oraz młodzieży w wieku od 12 lat.

Leczenie spesolimabem powinno być nadzorowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w terapii chorób zapalnych skóry. Lek może być stosowany w postaci infuzji dożylnej w leczeniu zaostrzenia uogólnionej łuszczycy krostkowej lub w postaci podskórnej w celu zapobiegania nawrotom choroby.
Zalecana dawka u dorosłych oraz młodzieży w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 40 kg wynosi 900 mg podawane jednorazowo we wlewie dożylnym. W przypadku utrzymywania się objawów zaostrzenia możliwe jest podanie drugiej dawki 900 mg po upływie tygodnia.
U młodzieży w wieku od 12 lat o masie ciała od 30 do 40 kg zalecana dawka wynosi 450 mg podawane w pojedynczej infuzji dożylnej. W razie utrzymywania się objawów zaostrzenia po tygodniu można podać kolejną dawkę 450 mg.

Spesolimab może być podawany dożylnie lub podskórnie, w zależności od wskazania oraz stosowanej postaci produktu leczniczego. W terapii zaostrzenia uogólnionej łuszczycy krostkowej (GPP) lek podaje się w postaci infuzji dożylnej, natomiast w celu zapobiegania kolejnym zaostrzeniom dostępna jest również postać roztworu do wstrzykiwań podskórnych. Całkowity czas infuzji nie powinien przekraczać 180 minut. 

Przeciwwskazaniem do stosowania spesolimabu jest wystąpienie nadwrażliwości na tę substancję czynną. Ponadto, leku nie należy podawać w przypadku występowania u pacjenta czynnej infekcji. 

Przed rozpoczęciem terapii zaleca się ocenę pacjenta w kierunku zakażenia Mycobacterium tuberculosis. Spesolimab jest przeciwwskazany u chorych z czynną gruźlicą. U pacjentów z utajonym zakażeniem lub dodatnim wywiadem w kierunku gruźlicy należy rozważyć leczenie profilaktyczne zgodnie z obowiązującymi zaleceniami oraz monitorować ich w trakcie terapii.

Dane dotyczące jednoczesnego stosowania spesolimabu z innymi lekami immunosupresyjnymi, w tym lekami biologicznymi, są ograniczone. Nie zaleca się łączenia spesolimabu z innymi ogólnoustrojowymi lekami stosowanymi w kuracji zaostrzeń łuszczycy krostkowej, zwłaszcza z lekami immunosupresyjnymi.

Doświadczenie dotyczące ponownego zastosowania spesolimabu podczas kolejnych zaostrzeń uogólnionej łuszczycy krostkowej jest ograniczone, dlatego skuteczność i bezpieczeństwo takiego postępowania nie zostały dotychczas w pełni określone.

Terapia spesolimabem może zwiększać ryzyko zakażeń. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć obecność klinicznie istotnego czynnego zakażenia oraz zachować szczególną ostrożność u pacjentów z przewlekłymi lub nawracającymi infekcjami w wywiadzie. W trakcie leczenia pacjentów należy monitorować pod kątem objawów zakażenia, a w razie ich wystąpienia wdrożyć odpowiednie postępowanie.

Podobnie jak inne przeciwciała monoklonalne, spesolimab może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, a także reakcje związane z infuzją. W przypadku ciężkiej reakcji nadwrażliwości leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Łagodne lub umiarkowane reakcje związane z infuzją mogą wymagać czasowego przerwania wlewu, leczenia objawowego oraz ponownego rozpoczęcia infuzji z mniejszą szybkością.

W badaniach klinicznych obserwowano przypadki neuropatii obwodowej, jednak związek tego działania ze stosowaniem spesolimabu nie został jednoznacznie potwierdzony. W trakcie terapii zaleca się zwracać uwagę na objawy mogące sugerować rozwój neuropatii.

Przed rozpoczęciem kuracji należy zweryfikować status szczepień pacjenta. W trakcie terapii oraz przez co najmniej 16 tygodni po jej zakończeniu nie należy podawać żywych szczepionek. Leczenie spesolimabem można rozpocząć najwcześniej 4 tygodnie po podaniu żywej szczepionki.

Substancja czynna nie wywiera wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn. 

Podczas stosowania spesolimabu nie należy podawać szczepionek zawierających żywe wirusy lub bakterie, ze względu na ryzyko spadku odpowiedzi układu odpornościowego podczas kuracji. 

Dane dotyczące stosowania spesolimabu u kobiet w okresie ciąży są ograniczone. W badaniach przedklinicznych z udziałem zwierząt nie wykazano szkodliwego wpływu na reprodukcję. Należy jednak pamiętać, że immunoglobuliny klasy IgG przenikają przez barierę łożyskową, dlatego ze względów ostrożności nie zaleca się stosowania spesolimabu w okresie ciąży.

Nie wiadomo, czy spesolimab przenika do mleka kobiecego. Wiadomo jednak, że przeciwciała klasy IgG mogą być przekazywane z mlekiem matki, szczególnie w pierwszych dniach po porodzie, kiedy ich stężenie jest największe. Z tego względu nie można wykluczyć ryzyka dla noworodka karmionego piersią w tym okresie. Po upływie pierwszych dni po porodzie spesolimab może być stosowany podczas karmienia piersią, jeśli przemawia za tym stan kliniczny pacjentki.

Brak danych dotyczących wpływu spesolimabu na płodność u ludzi. W badaniach przedklinicznych z zastosowaniem mysiego przeciwciała monoklonalnego anty-IL-36R nie wykazano niekorzystnego wpływu na płodność.

Podczas leczenia spesolimabem mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do najczęściej obserwowanych należą:

• bardzo często – zakażenia (głównie zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zakażenia układu moczowego), reakcje w miejscu wstrzyknięcia;
• często – świąd, zmęczenie;
• częstość nieznana – reakcje nadwrażliwości.

W badaniach klinicznych nie obserwowano nowych działań niepożądanych po podaniu pojedynczych lub wielokrotnych dawek spesolimabu do 1200 mg. Rodzaj i częstość zgłaszanych działań niepożądanych były zgodne z dotychczas poznanym profilem bezpieczeństwa leku. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie pacjenta pod kątem wystąpienia działań niepożądanych oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego

Spesolimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG1, które wybiórczo wiąże się z receptorem interleukiny 36 (IL-36R). Blokując aktywację tego receptora przez cytokiny IL-36α, IL-36β i IL-36γ, hamuje przekazywanie sygnałów odpowiedzialnych za rozwój i podtrzymywanie reakcji zapalnej. W efekcie dochodzi do ograniczenia aktywacji komórek układu odpornościowego oraz zmniejszenia produkcji mediatorów prozapalnych, co prowadzi do wygaszenia procesu zapalnego charakterystycznego dla uogólnionej łuszczycy krostkowej

Po podaniu podskórnym spesolimab osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5,5–7 dniach. Biodostępność leku zależy od miejsca podania i zastosowanej dawki, osiągając około 58–72% po podaniu w okolicę brzucha oraz około 85% po podaniu w udo.

Substancja czynna ma charakter białkowy i podobnie jak inne przeciwciała monoklonalne klasy IgG1, ulega ona rozkładowi do peptydów i aminokwasów w procesach katabolicznych.

Okres półtrwania około 25,5 dnia, co umożliwia utrzymywanie działania terapeutycznego przez dłuższy czas po podaniu.