Cukrzyca typu 2 – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania, profilaktyka. Zasady żywieniowe w cukrzycy typu drugiego
Małgorzata Kuberska-Kędzierska

Cukrzyca typu 2 – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania, profilaktyka. Zasady żywieniowe w cukrzycy typu drugiego

Cukrzyca typu 2 (insulinoniezależna) to najczęstszy typ cukrzycy. Stanowi prawie 90% wszystkich ogółu chorych. Jak rozpoznać cukrzycę typu drugiego? Jakie daje objawy i w jakich sposób należy ją leczyć? W jaki sposób można się przed nią ustrzec? Podpowiadamy. 

Cukrzyca typu 2 – przyczyny i czynniki ryzyka 

Cukrzyca typu 2 to najczęstsza postać cukrzycy. Cukrzyca typu drugiego jest chorobą metaboliczną, spowodowaną opornością tkanek na działanie insuliny. Decydującą rolę odgrywają czynniki środowiskowe (otyłość brzuszna i mała aktywność fizyczna), mniejszą zaś czynniki genetyczne (dziedziczenie wielogenowe).  

Oporność na insulinę to taki stan, w którym insulina jest wydzielana przez trzustkę, ale nie działa w tkankach obwodowych, nie robi tego, co do niej należy (m.in. wprowadzenie glukozy do komórki). Efektem jest wysoki poziom cukru we krwi. W odpowiedzi na to trzustka wydziela więcej insuliny i po pewnym czasie się wyczerpuje (trzustka nie odróżnia, czy insuliny nie ma, czy insulina nie działa – widzi tylko brak efektu jej działania). Oporność na insulinę jest wprost proporcjonalna do ilości tkanki tłuszczowej zlokalizowanej na brzuchu (trzewnej). Nadmiar hormonów peptydowych (adiponektyna, rezystyna, leptyna) oraz wolnych kwasów tłuszczowych uwalnianych przez nią jest przyczyną insulinooporności – w mięśniach powoduje zahamowanie glikolizy (zużycia glukozy), a w wątrobie przyczynia się do nasilenia glukoneogenezy (wytwarzania glukozy), a to wymaga kompensacyjnego wydzielania insuliny przez komórki β i może prowadzić do stopniowego wyczerpania jej rezerw i coraz większej hiperglikemii. 

Cukrzyca typu 2 była w starej klasyfikacji nazywana cukrzycą "insulinoniezależną", ponieważ przez pierwsze 10–15 lat choroby mamy tu do czynienia raczej z nadmiarem insuliny niż z jej niedoborem.  

Cukrzyca typu 2 dotyczy najczęściej osób dorosłych z nadwagą i otyłością, ale także coraz częściej dzieci z tym problemem (cukrzyca typu MODY). Cukrzyca typu 2 wynika z insulinooporności, poprzedza ją stan przedcukrzycowy i te dwa zaburzenia są możliwe do cofnięcia pod warunkiem zmiany stylu życia i redukcji masy ciała do prawidłowej. Niestety, w momencie, kiedy już dojdzie do rozwoju cukrzycy typu 2, choroba staje się nieodwracalna.  

Długość życia pacjenta z cukrzycą typu 2 zależy od opieki, leczenia oraz przede wszystkim od niego samego. Jeśli pacjent stosuje się do zaleceń i ma wyrównane poziomy cukru, podobnie jak człowiek zdrowy, możliwe, że będzie żył tyle samo, natomiast w innym przypadku może skrócić sobie życie o kilka, a nawet kilkanaście lat. 

Cukrzyca typu 2 – objawy  

Typowe objawy cukrzycy typu 2 pojawiają się znacznie rzadziej niż w cukrzycy typu 1. Ponad połowa przypadków przebiega bezobjawowo i chorobę wykrywa się przypadkowo w badaniach przesiewowych. Nieleczona jednak sprzyja rozwojowi przewlekłych powikłań, tak więc jej rozpoznanie jest niezwykle ważne. U niektórych osób występują:  

  • wielomocz (poliuria),
  • wzmożone pragnienie, 
  • cechy odwodnienia, zazwyczaj umiarkowanie nasilone (zmniejszenie elastyczności, skóry, suchość skóry i błon śluzowych), 
  • objawy skórne takie jak: nadmierne rogowacenie i pękanie skóry, świąd,  
  • osłabienie i senność spowodowane odwodnieniem,  
  • bóle głowy, zaburzenia koncentracji, 
  • kwasica i śpiączka,  
  • skłonność do ropnych zakażeń skóry 
  • zakażeń układu moczowo-płciowego,  
  • zaburzenia widzenia (rozmyte, niewyraźne, wynika z zaburzeń uwodnienia soczewki i jest przemijające), 
  • często pierwszym objawem nierozpoznanej cukrzycy bywa zawał lub udar
  • otyłość, najczęściej typu brzusznego dotyczy większości chorych, 
  • często nadciśnienie tętnicze i zaburzenia lipidowe.  

Cukrzyca typu 2 – diagnostyka 

Wiele przypadków cukrzycy typu drugiego przebiega bezobjawowo, dlatego zaleca się wykonywanie badań przesiewowych co 3 lata u wszystkich osób w wieku ≥45 lat oraz co rok w grupach zwiększonego ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2 (nadwaga lub otyłość tzn. BMI ≥25 kg/m2 lub obwód w talii >80 cm u kobiet i >94 cm u mężczyzn), cukrzyca występująca w rodzinie, mała aktywność fizyczna, uprzednio stwierdzony stan przedcukrzycowy, przebyta cukrzyca ciążowa, urodzenie dziecka o masie ciała >4 kg, nadciśnienie tętnicze (≥140/90 mm Hg), stężenie cholesterolu HDL <1,0 mmol/l (40 mg/dl) lub  triglicerydów >1,7 mmol/l (150 mg/dl), zespół policystycznych jajników, mukowiscydoza. 

Nie powinno się przeprowadzać diagnostyki cukrzycy podczas ostrej fazy innej choroby (zakażenia, udaru, ostrego zespołu wieńcowego), bezpośrednio po urazie lub zabiegu operacyjnym ani w trakcie stosowania leków mogących zwiększać glikemię (glikokortykosteroidy, diuretyki tiazydowe, niektóre β-blokery). 

Cukrzycę rozpoznaje się na podstawie oznaczenia z osocza krwi żylnej: 

  • przygodnej glikemii ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) z typowymi objawami, 
  • przygodnej glikemii ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl) bez typowych objawów  i jednokrotnie (innego dnia) glikemii na czczo ≥7,0 mmol/l (126 mg/dl), dwukrotnie oznaczonej w różnych dniach glikemii na czczo ≥7,0 mmol/l (126 mg/dl), 
  • glikemii w 120 minucie doustnego testu obciążenia glukozą (OGTT) ≥11,1 mmol/l (200 mg/dl).  
Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne dopuszcza dodatkowo rozpoznanie cukrzycy, gdy HbA1c >6,5%, pod warunkiem oznaczania specjalną metodą, jednak Polskie Towarzystwo Diabetologiczne nie zaleca tej metody do rozpoznawania cukrzycy. 
Nie powinno się używać krwi włośniczkowej (oznaczenia za pomocą glukometru) do celów diagnostycznych (a jedynie do monitorowania rozpoznanej cukrzycy). 

Leczenie cukrzycy typu 2 – jakie leki? 

Leczenie cukrzycy typu 2 obejmuje: 

  • stałą edukację pacjentów, 
  • leczenie niefarmakologiczne – zdrowy styl życia, obejmujący dietę, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała, unikanie picia alkoholu, niepalenie papierosów, a także samokontrolę, 
  • leczenie farmakologiczne – doustne leki hipoglikemizujące i/lub insulina (ludzka lub analogowa), leki z grupy GLP-1, 
  • jednoczesne leczenie nadciśnienia tętniczego i zaburzeń gospodarki lipidowej  
  • leczenie powikłań cukrzycy. 

Odnośnie leczenia farmakologicznego poza metforminą, która jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu cukrzycy typu 2 (poprawia wrażliwość na insulinę), wybór dalszej terapii zależy od tego, czy u pacjenta występuje jawna klinicznie choroba sercowo-naczyniowa lub przewlekła choroba nerek. Jeśli nie rozpoznano żadnej z nich, to przy podejmowaniu decyzji o wyborze dołączanego do metforminy drugiego leku przeciwcukrzycowego należy uwzględnić cechy danego pacjenta oraz jego preferencje, profil bezpieczeństwa, tolerancję, skuteczność, łatwość stosowania, koszt leczenia i aktualnie dominujący mechanizm patogenetyczny (jeszcze tylko insulinooporność czy już dodatkowe upośledzenie wydzielania insuliny). 

U chorych z otyłością olbrzymią (BMI >45 kg/m2 ) powinno się rozważyć operację bariatryczną, przeprowadzoną w ośrodku specjalistycznym (laparoskopowe wyłączenie żołądka – podzielenie go na dwie części oraz laparoskopową rękawową resekcję żołądka, balon żołądkowy, generatory impulsów elektrycznych, a także opaski bariatryczne). 

Wysiłek fizyczny i dieta są niezbędnymi składowymi leczenia cukrzycy typu drugiego; ruch powinien być regularny i dostosowany do możliwości chorego, podejmowany minimum 2–3 razy w tygodniu, a najlepiej codziennie. 

Żywienie w cukrzycy typu 2 

Dieta jest bardzo ważnym elementem leczenia cukrzycy. Wszystkich chorych na cukrzycę powinno się szkolić w zakresie zasad prawidłowego żywienia, a szczegółowe zalecenia dietetyczne trzeba dostosowywać do potrzeb, chorób współistniejących i preferencji indywidualnych każdego pacjenta. 

Najważniejsze zasady żywienia w cukrzycy typu 2: 

1. Regularne, częste, ale mniejsze i urozmaicone posiłki o stałych porach. Przy leczeniu lekami doustnymi wystarczą 3 posiłki dziennie. Przy leczeniu insuliną podawaną w mieszankach dwa razy na dobę, a tym bardziej insuliną podawaną w 4–5 wstrzyknięciach wymagane jest najczęściej 5–6 posiłków dziennie. Największą swobodę w spożywaniu posiłków daje osobista pompa insulinowa, pod warunkiem właściwego dostosowywania dawki insuliny do zapotrzebowania. 

2. Odpowiednia podaż kalorii ma zapewnić utrzymanie należnej masy ciała lub stopniową redukcję masy ciała u osób z otyłością lub nadwagą (redukcja nie powinna jednak przekraczać 2 kg/tydzień). Ubytek masy ciała o ≥5% wiąże się z poprawą kontroli cukrzycy. Podaż energii zależy od trybu życia i od należnej masy ciała. Powinno się przestrzegać zbliżonej kaloryczności posiłków każdego dnia (chyba że jest pompa insulinowa lub intensywna, funkcjonalna insulinoterapia – wówczas na bieżąco podejmowana jest decyzja o wielkości posiłku i odpowiedniej ilości insuliny do niego). 

3. Ważny jest skład jakościowy diety. Główne źródło węglowodanów powinny stanowić pełnoziarniste produkty zbożowe, zwłaszcza o niskim indeksie glikemicznym (pieczywo pełnoziarniste, makaron pełnoziarnisty, ryż brązowy, płatki owsiane, gruboziarniste kasze). Należy zwiększyć spożycie warzyw (szczególnie surowych), które są dobrym źródłem błonnika pokarmowego i składników o działaniu antyoksydacyjnym. Z owoców najniższy indeks glikemiczny mają owoce jagodowe, najwyższy banany i winogrona. Należy ograniczyć spożycie mięsa (szczególnie czerwonego) i wybierać inne źródła białka np. nasiona roślin strączkowych, ryby, jaja.

Wskazane jest gotowanie, gotowanie na parze, duszenie bez wcześniejszego obsmażania, pieczenie w folii lub rękawie termicznym. 

Należy ograniczyć spożycie tłuszczów zwierzęcych, soli, unikać słodyczy, alkoholu i pić przynajmniej 1,5 l wody dziennie. 

Zioła na cukrzycę typu 2 

Leczenie ziołami w cukrzycy typu 2 może być jedynie postepowaniem wspomagającym leczenie farmakologiczne. Wiele surowców zielarskich ma działanie łagodnie obniżające poziom cukru we krwi. Są to: 

  • liście morwy białej – obniża poziom glukozy we krwi dzięki opóźnieniu rozkładu węglowodanów złożonych, przyjmowanych z pożywieniem oraz zmniejszeniu wchłaniania węglowodanów w jelitach;
  • owocnia fasoli – zmniejsza rozpad insuliny, czasem zwana „roślinną insuliną” – w żadnym jednak wypadku nie zastępuje tego hormonu.;
  • owoc jałowca – działa dzięki zwiększeniu resorpcji glukozy do tkanek obwodowych przy niezmiennym wydzielaniu insuliny;
  • gorzki melon – zawiera peptyd zbliżony działaniem do insuliny, być może wpływa też w jakiś sposób na komórki beta trzustki;
  • ziele rutwicy –  zawiera inhibitory glukagonu, który wpływa na uwalnianie glukozy z glikogenu (magazyny glukozy);
  • kozieradka pospolita – zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę;
  • gurmar – znany też jako "niszczyciel cukru",  blokuje wchłanianie glukozy z jelit, zapobiega odkładaniu się tłuszczu w wątrobie, obniża wagę ciała;
  • cynamon – może spowalniać opróżnianie żołądka i obniżać poziom glukozy po posiłku; 
  • berberyna – wspomaga komórkowy wychwyt glukozy z krwi, obniża jej poziom i zmniejsza oporność insulinową, może też pomagać we wzmacnianiu trzustkowych komórek beta oraz w zapobieganiu nadmiernej produkcji glukozy;
  • czarne jagody – wywołują wyraźną poprawę odpowiedzi glikemicznej wraz z obniżeniem poposiłkowych poziomów zarówno glukozy, jak i insuliny;
  • zielona herbata – może poprawiać tolerancję glukozy, obniżać jej produkcję i nadmierne wydzielanie w wątrobie, a także poprawiać wchłanianie;
  • kurkumina – poprawia funkcjonowanie trzustkowych komórek beta, a także obniża glukozę i oporność insulinową, jej wchłanianie zwiększa się po zmieszaniu z czarnym pieprzem;
  • przepękla ogórkowata (odmiana melona) – poprawia tolerancję glukozy;
  • bazylia azjatycka – obniża poziom glukozy na czczo i po posiłku. 

Cukrzyca typu 2 – powikłania 

Do przewlekłych powikłań cukrzycy należą: 

  • nefropatia cukrzycowa, prowadząca do niewydolności nerek, 
  • powikłania oczne – głównie retinopatia cukrzycowa, prowadząca do ślepoty, jaskra i zaćma, 
  • neuropatia cukrzycowa – obwodowa i autonomiczna, 
  • powikłania makroangiopatyczne – związane głównie z przyśpieszonym rozwojem miażdżycy, charakteryzującej się jej rozwojem w młodszym wieku, rozsianymi zmianami w tętnicach o mniejszym kalibrze, upośledzeniem powstawania krążenia obocznego, bezbolesnym przebiegiem zawału serca. Poza zawałem serca, miażdżyca może prowadzić do udaru mózgu oraz niedokrwienia kończyn dolnych, nawet ich amputacji, 
  • zespół stopy cukrzycowej – wskutek zmian mikro- i makroangiopatycznych oraz neuropatii, 
  • powikłania kostne, stawowe i skórne. 

Profilaktyka cukrzycy 2 

Czy można zapobiec cukrzycy typu 2? U osób z dużym ryzykiem wystąpienia cukrzycy typu 2 powinna być przeprowadzona stale powtarzana edukacja dotycząca zdrowego stylu życia – zmiany diety i zwiększenia aktywności fizycznej, służące zmniejszeniu masy ciała. 

Wystarczy 10 tysięcy kroków dziennie i 30 minut ruchu prawie każdego dnia w tygodniu (przynajmniej 5 dni), aby nie tylko zredukować masę ciała, poprawić ogólną kondycję, wydłużyć swoje życie, ale także zapobiec wystąpieniu cukrzycy lub odwlec znacznie jej wystąpienie w czasie. Ruch może zastąpić wiele leków, jednak żaden lek nie zastąpi ruchu. 

W profilaktyce cukrzycy należy tez uwzględnić coroczne badania. Każda osoba powyżej 45. roku życia  powinna mieć oznaczony poziom glukozy na czczo minimum raz na 3 lata. U osób z czynnikami ryzyka (nadwaga, otyłość, cukrzyca w rodzinie, po przebytej cukrzycy ciążowej, u kobiet, które urodziły dziecko o wadze powyżej 4 kg, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, choroby układu sercowo-naczyniowego) badanie poziomu cukru na czczo powinno być wykonywane profilaktycznie raz w roku. 

U osób w stanie przedcukrzycowym i u kobiet po przebytej cukrzycy ciążowej poza wyżej wymienionymi zaleceniami można rozważyć leczenie doustne metforminą. 

Należy pamiętać tez o tym, że niektóre leki (beta blokery, leki moczopędne, a zwłaszcza sterydy) mogą mieć działanie diabetogenne. 

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Haluksy – przyczyny, objawy, leczenie palucha koślawego. Ćwiczenia na haluksy

    Haluksy, inaczej paluch koślawy, to schorzenie, którego objawem jest deformacja stopy polegająca na znacznym odchyleniu palucha na zewnątrz oraz jednoczesnym odchyleniu I kości śródstopia w kierunku wewnętrznej krawędzi stopy. Haluksy to nie tylko defekt kosmetyczny, ale również problem zdrowotny. Haluksy mogą powodować silny ból, ograniczenie ruchomości palców stopy, mogą się również przyczyniać do powstawania zmian zwyrodnieniowych w obrębie innych stawów kończyn dolnych. Jak leczy się haluksy?

  • Liszajec zakaźny – przyczyny, objawy, leczenie. Jak można zapobiec zarażeniu?

    Liszajec zakaźny jest bakteryjną chorobą skóry wywoływaną przez zakażenie paciorkowcami lub gronkowcami. Cechuje się wysoką zakaźnością dla otoczenia. Charakterystycznym objawem liszajca zakaźnego jest obecność pęcherzyków oraz żółtawych, miodowych strupów. Jak się go leczy? 

  • Masaż – rodzaje, wskazania, przeciwwskazania, techniki masażu stosowanego w fizjoterapii

    Masaż jest jedną z najstarszych terapii leczniczych. Termin ten jest używany do opisania szerokiej gamy zabiegów fizjoterapeutycznych, które mają odmienne wskazania, przeciwwskazania, różnią się rodzajem stosowanego ucisku i intensywnością zabiegu. Także efekty masażu, w zależności od jego rodzaju, mogą być odmienne. Część terapii służy wyłącznie relaksowi i głębokiemu odprężeniu (masaż relaksacyjny), część stosuje się natomiast w leczeniu schorzeń układu ruchu czy układu nerwowego (masaż leczniczy). 

  • Nowa metoda oceny wieku biologicznego. Skaner oczu odczyta, jak szybko się starzejesz

    U każdego człowieka proces starzenia się przebiega w indywidualnym tempie. Do tej pory nie powstała uniwersalna metody śledzenia wieku biologicznego. Naukowcy z Bostonu stworzyli nieinwazyjną technologię skanowania oczu, a dokładniej białek soczewki, która zapewnia szybki i obiektywny pomiar molekularnego starzenia się organizmu, co w przyszłości może mieć istotne znaczenie dla medycyny klinicznej.

  • Jak działają tabletki na rzucenie palenia? Czy te preparaty pomagają nie przytyć w trakcie kuracji?

    Palacze, chcąc rzucić nałóg, próbują wspomóc ten proces, stosując tzw. tabletki na rzucanie palenia, które zawierają w swoim składzie cytyzynę albo żywicę nikotynową. Działanie tych substancji ma na celu pozbycie się uczucia głodu nikotynowego, a tym samym skuteczne rzucenie palenia, niemniej mechanizm ich wpływu na organizm jest odmienny. Przyjmuje się, że cytyzyna zwiększa skuteczność zerwania z nałogiem lepiej niż wykorzystywana w nikotynowej terapii zastępczej żywica nikotynowa, niemniej cechuje się także większą ilością działań niepożądanych. Jakie to skutki uboczne, czy można nie przytyć, rzucając palenie oraz co wspólnego mają antydepresanty z rzucaniem palenia? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Coraz bliżej powstania skutecznej „pigułki na cukrzycę”. Naukowcy opracowali system doustnego dostarczania leków insulinowych

    Dla osób zmagających się z cukrzycą podstawowym mechanizmem aplikacji insuliny jest jej wstrzyknięcie podskórne. Wiele osób w obawie przed bólem opóźnia rozpoczęcie terapii, średnio o dwa lata. Technologia opracowana w ramach Trabolsi Research Group w NYU Abu Dhabi (NYUAD) może poprawić sytuację pacjentów z cukrzycą, uwolnić ich od dyskomfortu i skutków ubocznych częstych iniekcji. Na czym polega innowacja? Czym są nCOF? Dlaczego doustna metoda podawania leku może być skuteczniejsza?

  • Kariotyp – czym jest badanie? Czy analiza chromosomów pomaga znaleźć przyczynę poronień i wykryć wadę genetyczną?

    Badanie kariotypu wykonuje się w wielu przypadkach zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Do najczęstszych powodów należą podejrzenia związane z chorobą genetyczną lub niepowodzenia rozrodu, np. kolejnym poronieniem ciąży.  Cennik badań kariotypu jest zmienny i zależy od metody, jaka została wykorzystana do przeprowadzenia analizy. Na uzyskanie wyniku badania także należy poczekać nawet kilka tygodni. Do badania kariotypu najczęściej wykorzystuje się krew z żyły obwodowej (konkretnie limfocyty) lub szpik kostny, ślinę, płyn owodniowy lub kosmówkę. Na czym polega badanie kariotypu, dlaczego wykonuje się je tylko raz w życiu i co na wyniku analizy oznaczają skróty „t, del, inv, +"? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Kariotyp – czym jest badanie? Czy analiza chromosomów pomaga znaleźć przyczynę poronień i wykryć wadę genetyczną?

    Badanie kariotypu wykonuje się w wielu przypadkach zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Do najczęstszych powodów należą podejrzenia związane z chorobą genetyczną lub niepowodzenia rozrodu, np. kolejnym poronieniem ciąży.  Cennik badań kariotypu jest zmienny i zależy od metody, jaka została wykorzystana do przeprowadzenia analizy. Na uzyskanie wyniku badania także należy poczekać nawet kilka tygodni. Do badania kariotypu najczęściej wykorzystuje się krew z żyły obwodowej (konkretnie limfocyty) lub szpik kostny, ślinę, płyn owodniowy lub kosmówkę. Na czym polega badanie kariotypu, dlaczego wykonuje się je tylko raz w życiu i co na wyniku analizy oznaczają skróty „t, del, inv, +"? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Kariotyp – czym jest badanie? Czy analiza chromosomów pomaga znaleźć przyczynę poronień i wykryć wadę genetyczną?

    Badanie kariotypu wykonuje się w wielu przypadkach zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Do najczęstszych powodów należą podejrzenia związane z chorobą genetyczną lub niepowodzenia rozrodu, np. kolejnym poronieniem ciąży.  Cennik badań kariotypu jest zmienny i zależy od metody, jaka została wykorzystana do przeprowadzenia analizy. Na uzyskanie wyniku badania także należy poczekać nawet kilka tygodni. Do badania kariotypu najczęściej wykorzystuje się krew z żyły obwodowej (konkretnie limfocyty) lub szpik kostny, ślinę, płyn owodniowy lub kosmówkę. Na czym polega badanie kariotypu, dlaczego wykonuje się je tylko raz w życiu i co na wyniku analizy oznaczają skróty „t, del, inv, +"? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Kariotyp – czym jest badanie? Czy analiza chromosomów pomaga znaleźć przyczynę poronień i wykryć wadę genetyczną?

    Badanie kariotypu wykonuje się w wielu przypadkach zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Do najczęstszych powodów należą podejrzenia związane z chorobą genetyczną lub niepowodzenia rozrodu, np. kolejnym poronieniem ciąży.  Cennik badań kariotypu jest zmienny i zależy od metody, jaka została wykorzystana do przeprowadzenia analizy. Na uzyskanie wyniku badania także należy poczekać nawet kilka tygodni. Do badania kariotypu najczęściej wykorzystuje się krew z żyły obwodowej (konkretnie limfocyty) lub szpik kostny, ślinę, płyn owodniowy lub kosmówkę. Na czym polega badanie kariotypu, dlaczego wykonuje się je tylko raz w życiu i co na wyniku analizy oznaczają skróty „t, del, inv, +"? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij