Orizon, 1 mg, tabletki powlekane, 60 szt.

Orizon to lek przeciwpsychotyczny zawierający rysperydon, stosowany w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera i zaburzeniami zachowania u dzieci. Działa poprzez wpływ na neuroprzekaźniki w mózgu, w tym dopaminę i serotoninę, redukując objawy psychotyczne i poprawiając funkcjonowanie społeczne.

Substancją czynną leku jest rysperydon (Risperidonum).

Każda tabletka powlekana produktu leczniczego Orizon, zawiera 1 mg rysperydonu (Risperidonum).

Substancje pomocnicze: rdzeń tabletki – celuloza mikrokrystaliczna, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, kroskarmeloza sodowa, sód laurylosiarczan, magnezu stearynian. Otoczka tabletki: hypromeloza 2910 (5 cps), hypromeloza 2910 (15 cps), glikol propylenowy, tytanu dwutlenek (E 171), talk.

Ten lek należy stosować dokładnie według zaleceń lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie dla pacjenta.
Lek należy stosować doustnie.

Orizon należy do grupy leków o działaniu przeciwpsychotycznym.

Orizon jest wskazany: w leczeniu schizofrenii; w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w chorobie afektywnej dwubiegunowej; w krótkotrwałym (do 6 tygodni) leczeniu agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera, gdy inne metody są nieskuteczne, a pacjent stanowi zagrożenie dla siebie lub innych; w krótkotrwałym (do 6 tygodni) leczeniu agresji u dzieci od 5. roku życia i młodzieży z upośledzeniem umysłowym i zaburzeniami zachowania, gdy potrzebne jest leczenie farmakologiczne.

Nie należy stosować leku w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.

Jak każdy lek, Orizon może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane występujące bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10): trudności z zasypianiem lub budzenie się; parkinsonizm (może obejmować wolne lub nieprawidłowe ruchy, uczucie sztywności lub napięcia mięśni, czasem uczucie „zamrożenia” ruchów). Inne objawy parkinsonizmu obejmują wolny chód, drżenie spoczynkowe, zwiększone wydzielanie śliny, uczucie senności lub osłabienie czujności, ból głowy.
Więcej informacji w ulotce dołączonej do leku.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent: ma zaburzenia czynności serca (np. niemiarowy rytm pracy serca), ma skłonność do niskiego ciśnienia krwi lub przyjmuje leki obniżające ciśnienie; jest w grupie ryzyka udaru; doświadczył mimowolnych ruchów języka, ust lub twarzy; ma objawy zespołu neuroleptycznego; choruje na chorobę Parkinsona lub otępienie; miał małą liczbę białych krwinek; choruje na cukrzycę; ma padaczkę; jest mężczyzną i doświadcza przedłużającej się erekcji; ma zaburzenia regulacji temperatury ciała; ma zaburzenia czynności nerek lub wątroby; ma podwyższony poziom prolaktyny lub guz prolaktynozależny; ma lub miał zakrzepy krwi.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze poniżej 25°C.

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie, ostatnio lub planowanych, w tym wydawanych bez recepty.
Leki osłabiające działanie rysperydonu: ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital.
Leki nasilające działanie rysperydonu: chinidyna, paroksetyna, fluoksetyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, beta-adrenolityki, fenotiazyny, cymetydyna, ranitydyna, ketokonazol, leki stosowane w leczeniu HIV/AIDS (np. rytonawir), werapamil, sertralina, fluwoksamina.
Inne istotne leki: benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwhistaminowe, przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, leki moczopędne, leki na nadciśnienie, leki na chorobę Parkinsona (np. lewodopa).

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub planuje dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Decyzję o stosowaniu leku w okresie ciąży i karmienia piersią podejmuje lekarz.

Nie należy stosować leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek może powodować zawroty głowy, uczucie skrajnego zmęczenia i zaburzenia widzenia. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent zamierza prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny.