×
DOZ.PL Darmowa
aplikacja
DOZ.pl
Zainstaluj

Depresja u dzieci, tiki nerwowe, ADHD — skąd się biorą najczęstsze zaburzenia psychiczne u dzieci?

W dzisiejszych czasach coraz większa ilość dzieci cierpi z powodu różnego rodzaju zaburzeń psychicznych, zarówno tych mających powiązanie ze sferą emocjonalną, jak i tych, które mają związek z rozwojem psychoruchowym.

Skąd się biorą problemy psychiczne u dzieci?

Istnieje bardzo duża ilość okoliczności, które mogą doprowadzić do problemów ze zdrowiem psychicznym u dzieci. Wpływ na zdrowie psychiczne najmłodszych mogą mieć różnego rodzaju czynniki już w okresie ciąży. Przede wszystkim chodzi o palenie przez matkę papierosów oraz picie w ciąży alkoholu, a także o długi i ciężki poród.

Natomiast w przypadku dzieci kilkuletnich i starszych bardzo duże znacznie wywiera atmosfera domowa i czas, jaki rodzice im poświęcają. Maluchy, które cały czas są strofowane przez rodziców, opiekunowie krzyczą na nie i nie mają dla nich czasu, zdecydowanie częściej mają problemy ze zdrowiem psychicznym. Poza tym na stan psychiki u dzieci wpływ ma obecność ewentualnego traumatycznego wydarzenia, jakie dziecko przeżyło. Chodzi tu przede wszystkim o śmierć bliskiej osoby, ciężki wypadek samochodowy czy też utratę ukochanego zwierzęcia, z którym maluch był silnie emocjonalnie związany. Czasami, zwłaszcza dla małego dziecka, bardzo silnym przeżyciem może też być fakt utraty ulubionej zabawki czy brak dobrych kontaktów z rówieśnikami w szkole lub przedszkolu. Wszystkie te czynniki mogą spowodować, że dziecko będzie wymagało opieki psychiatrycznej.

Depresja u dzieci i młodzieży

Dość często problemem u dzieci jest depresja. Depresja jest stanem charakteryzującym się długotrwale obniżonym nastrojem, może przebiegać przewlekle ze stałym nasileniem objawów, ale może mieć też lżejszy przebieg charakteryzujący się okresowym obniżeniem nastroju. Zaburzenia depresyjne mogą być obecne już u dzieci kilkuletnich, jednak zdecydowana większość zachorowań przypada na wiek nastoletni, w tej grupie wiekowej objawy są bardziej zauważalne u dziewczynek.

Typowym symptomem depresji jest smutek — dziecko nie uśmiecha się, nie potrafi się cieszyć, nawet z rzeczy dla niego przyjemnych, jak prezenty czy dobre oceny w szkole. Poza tym dziecko jest apatyczne i obojętne na otoczenie, nie ma chęci na kontakty z rówieśnikami, z których zwykle świadomie się wycofuje.

Dzieci z depresją są też bardzo podatne na wszelkiego rodzaju krytykę, która wywołuje u nich rozpacz lub ewentualnie wściekłość. W przebiegu choroby typowe jest też myślenie depresyjne: „wszystko jest bez sensu”, „ nikt mnie nie lubi”, „ na pewno mi się nie uda”, „jestem brzydka”. Zdarza się, że nastolatkowie nie potrafią sobie poradzić z negatywnymi myślami, co skutkuje zachowaniami autoagresywnymi (samookaleczaniem) lub nawet próbami samobójczymi. Leczenie depresji u dzieci jest długie i trudne, wymaga stałej opieki lekarza psychiatry.

Tiki nerwowe u dzieci

Innym częstym problemem wśród dzieci i młodzieży są tiki. Tiki to krótkotrwałe, stereotypowe, mimowolne ruchy określonej części ciała. Może być to ciągłe mruganie powiekami, marszczenie czoła czy zaciskanie pięści. Zazwyczaj tikom towarzyszą różne dźwięki, jak na przykład pochrząkiwanie czy pociągnie nosem. Tiki są bardzo charakterystyczne dla dzieci w okresie dojrzewania. Przeważnie pojawiają się one w silnych sytuacjach stresowych, z którymi dziecko nie jest w stanie sobie poradzić, czasami do ich powstania doprowadzają też różnego rodzaju zaburzenia biochemiczne w mózgu. Zwykle nie są groźne, ustępują samoistnie i nie wymagają leczenia.

Jednak zdarzają się sytuacje, w przebiegu których tiki są bardzo nasilone i utrudniają lub wręcz uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie i kontakty towarzyskie. Wtedy też wymagają one leczenia pod czujnym okiem lekarza psychiatry, ewentualnie konieczna bywa też konsultacja neurologiczna.

Nadpobudliwość psychoruchowa (ADHD)

Wśród dzieci bardzo często obserwuje się także problem nadpobudliwości psychoruchowej — ADHD (attention-deficit hyperactivity disorder). Diagnozę taką można postawić powyżej 6. roku życia, jednak pierwsze objawy widoczne są szybciej. Dzieci z nadpobudliwością już w młodszym wieku są bardzo często płaczliwe, mają problemy ze snem, często też z jedzeniem. W wieku szkolnym stwierdza się natomiast brak możliwości skupienia uwagi i koncentracji, trudnością jest dla nich wysiedzenie 45 minut na lekcji. Dzieci z ADHD są też głośne, dużo mówią — chcą zwracać na siebie uwagę. Poza tym często bywają agresywne w stosunku do swoich rówieśników, nie słuchają nauczycieli ani rodziców. Nadpobudliwość psychoruchowa wymaga długiej opieki lekarza psychiatry. 

Fobia, czyli paniczny lęk

Dość często obecnym u dzieci problemem są też różnego rodzaju fobie. Fobia to zaburzenie nerwicowe, którego objawem jest uporczywy lęk przed określonymi sytuacjami, zjawiskami lub przedmiotami, związany z unikaniem przyczyn go wywołujących i utrudniający funkcjonowanie w społeczeństwie. Lęki te są tak naprawdę niczym nieuzasadnione, a sytuacje, które te lęki budzą są absolutnie niegroźne. Jednak osoby cierpiące z powodu fobii traktują je jako bardzo duży problem, który uniemożliwia im normalne funkcjonowanie. Dla dzieci typowa jest fobia szkolna, czyli lęk przed szkołą, przed dostaniem gorszej oceny czy też przed kontaktami z rówieśnikami. Dzieci często też odczuwają strach przed śmiercią czy przed utratą bliskiej sobie osoby. Do rozwoju fobii zwykle doprowadza jakieś wydarzenie, które wywiera na psychikę dziecka tak ogromny wpływ, że młody człowiek nie może przestać o nim myśleć, a lęk stopniowo się zwiększa.

Zaburzenia psychiczne u dzieci stanowią bardzo poważny problem. Zdiagnozowanie jakiegokolwiek z nich wymaga systematycznego leczenia u psychiatry, aby w przyszłości dziecko mogło normalnie funkcjonować w otaczającym je świecie.

Podziel się: