×
DOZ.PL Darmowa
aplikacja
DOZ.pl
Zainstaluj

Zaburzenia integracji sensorycznej oraz opozycyjno–buntownicze u dzieci i młodzieży

Zaburzenia integracji sensorycznej oraz zaburzenia opozycyjno–buntownicze są jednymi z najczęstszych zaburzeń zachowań u dzieci i młodzieży. Czym się charakteryzują, jak je zdiagnozować i jak wygląda postępowanie po diagnozie?

Objawy zaburzeń integracji sensorycznej u dzieci

Jednym z objawów zaburzeń integracji sensorycznej u dzieci może być opóźniony rozwój mowy, jak również nieprawidłowy poziom aktywności i koordynacji ruchowej. Ponadto zwykle obecna też jest wzmożona lub obniżona wrażliwość na różnego rodzaju bodźce, niemożność skupienia uwagi oraz rozmaite zaburzenia zachowania. Rodzice obserwują również u swoich dzieci fakt, że maluchy są bardzo płaczliwe i niespokojne, często mają problemy ze snem. Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej nie lubią, kiedy rodzice wykonują u nich mzabiegi pielęgnacyjne, takie jak zmiana pieluszki, obcinanie paznokci oraz czesanie włosów. Starsze dzieci mają przeważnie problem z czynnościami samoobsługowymi — nie potrafią zapiąć guzików czy zawiązać butów. Maluchy często mylą prawą stronę z lewą, poza tym uwielbiają być w ciągłym ruchu i trudno jest im na przykład wysiedzieć na chociażby jednej lekcji w szkole. W nowym otoczeniu czują się nieswojo, czasami nawet boją się i potrzebują dużo czasu na to, aby przyzwyczaić się do nowych rówieśników, nowej szkoły i innych nieznanych im wcześniej okoliczności. Przeważnie mają problem z czytaniem i pisaniem, trudności z koncentracją i bardzo łatwo się rozpraszają. Nierzadko są też złośliwe i na przekór innym wykonują niektóre czynności — jeśli widzą, że rodzice będą z tego powodu niezadowoleni. Również nauka nowych czynności, jak na przykład jazda na rowerze sprawia im trudność, duży problem stanowić może też wycinanie czy kolorowanie.

Zaburzenia integracji sensorycznej — terapia

Dziecko z zaburzeniami integracji sensorycznej wymaga długiej pracy pod czujnym okiem psychologa i logopedy, jeśli terapia jest prowadzona regularnie, zwykle udaje się „naprawić” u dziecka wszelkiego rodzaju zaburzenia.

Objawy zaburzeń opozycyjno–buntowniczych

O zaburzeniach opozycyjno–buntowniczych możemy mówić wówczas, kiedy dziecko lub też nastolatek w sposób powtarzalny przekracza społecznie przyjęte normy. Są one niestety dość częste, bowiem szacuje się, że prezentuje je około 10 proc. młodych ludzi. Przede wszystkim dzieci i młodzież nie chcą słuchać żadnych autorytetów — może dotyczyć to zarówno rodziców w domu, jak i nauczycieli w szkole. Dzieci i nastolatkowie nie lubią podporządkowywać się żadnym normom, robią wszystko, aby je łamać. Odmawiają wykonywania poleceń prawie za każdym razem, kiedy są o coś proszone lub też krytykowane. Zawsze zaczynają wchodzić z dorosłymi w dyskusje, bowiem chcą pokazać, że to one mają rację.

Zachowania opozycyjno–buntownicze przejawiają też bardzo często w atakach złości lub wręcz agresji — do ataków tych może doprowadzić zwykła błahostka, jak na przykład stwierdzenie rodzica, że mają posprzątać swój pokój. Poza tym zwykle młodzi ludzie są bardzo wrażliwi i czuli na swoim punkcie, dlatego też jakakolwiek forma zwrócenia uwagi lub krytyka doprowadza je albo do wściekłości, albo do wielkiej i nieukojonej rozpaczy. Istotne jest, że dzieci i młodzież wykazujący zachowania opozycyjnoą buntownicze na szczęście nie wchodzą w konflikt z prawem i nie podejmują działań łamiących przepisy.

Czynniki powodujące rozwój zachowań opozycyjno–buntowniczych

Przede wszystkim na rozwój zachowań opozycyjno–buntowniczych mają wpływ czynniki psychospołeczne. Bardzo często do rozwoju tego typu zachowań przyczynia się zbyt surowe wychowanie przez albo wręcz przeciwnie — brak uwagi rodziców — sytuacja, kiedy to dzieci mogą robić co chcą i tak naprawdę są zdane na wychowywanie samych siebie. Poza tym zachowania opozycyjno–buntownicze dość często rozwijają się też u dzieci, które kilkukrotnie zmieniają miejsce swojego zamieszkania i szkoły. Zachowania tego typu charakterystyczne są dla dzieci z rodzin o niskim statusie socjoekonomicznym, jak również dla dzieci, które doznały w domu przemocy lub wykorzystywania seksualnego. Zdecydowanie rzadziej zdarza się, aby do powstania zaburzeń opozycyjno–buntowniczych doprowadziły zaburzenia w budowie anatomicznej mózgu lub też zakłócenia w działaniu neurotransmiterów w mózgu.

Rozpoznanie zachowań opozycyjno–buntowniczych u dzieci i młodzieży

W pierwszej kolejności to zwykle rodzice lub nauczyciele obserwują, że z dzieckiem dzieje się coś niepokojącego. Jeśli próba rozmowy na ten temat nie przynosi żadnego rezultatu, wtedy zachodzi potrzeba wizyty u psychologa. Jeżeli specjalista w czasie rozmowy z dzieckiem lub nastolatkiem postawi diagnozę zaburzeń opozycyjno–buntowniczych, wtedy będą konieczne regularne spotkania z psychologiem.

 Właściwa terapia pomoże przede wszystkim poznać podłoże takich zachowań. Po ustaleniu przyczyny, psycholog będzie mógł tak poprowadzić terapię, aby dzięki niej dziecko pozbyło się złych emocji i jego zachowanie z biegiem czasu wróciło do normy.

Podziel się: