Kisspeptyna może być pomocna w walce z niskim libido u kobiet i mężczyzn

Według nowych badań naukowych hormon kisspeptyna może być stosowany w leczeniu kobiet i mężczyzn cierpiących z powodu zaburzeń pożądania seksualnego.

Leczenie niskiego libido za pomocą kisspeptyny

Szacuje się, że zaburzenia pożądania seksualnego dotyczą nawet około 30% kobiet i 15% mężczyzn w wieku rozrodczym. Przyczyny obniżonego libido mogą być różne, odmienne będą też metody leczenia. Według nowych badań klinicznych przeprowadzonych przez naukowców z Imperial College London i Imperial College Healthcare NHS Trust, osoby z niskim popędem seksualnym mogą odnieść korzyści ze stosowania zastrzyków z kisspeptyną. Dowiedziono, że hormon ten zwiększa reakcję na bodźce seksualne u obu płci.

Badania objęły 32 kobiety (o średniej wieku 29,2 lat) oraz 32 mężczyzn (ze średnią wieku 37,9 lat), którzy zauważyli u siebie obniżone libido i byli zaniepokojeni tym faktem. U uczestników wykonano rezonans magnetyczny mózgu, a także badania krwi i testy behawioralne. Okazało się, że podawanie kisspeptyny moduluje przetwarzanie pociągu seksualnego u mężczyzn z hipoaktywnym zaburzeniem pożądania seksualnego (HSDD), z towarzyszącym wzrostem obrzmienia prącia i obniżonymi behawioralnymi wskaźnikami pożądania seksualnego. Również u pań dostrzeżono pozytywne zmiany w aktywności na bodźce erotyczne, kobiety zgłaszały też, że czują się bardziej atrakcyjne po przyjęciu hormonu.

Czym w ogóle jest kisspeptyna?

Kisspeptyna (wcześniej znana jako metastyna) jest hormonem wytwarzanym przez komórki nerwowe podwzgórza w mózgu, jest ona produktem genu KISS-1. Odgrywa ważną rolę w kontroli hormonów rozrodczych zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, reguluje m.in. uwalnianie gonadoliberyny (GnRH), stymulującej z kolei wydzielanie gonadotropin (LH i FSH). Jej obecność jest warunkiem rozpoczęcia dojrzewania płciowego i utrzymania prawidłowych funkcji rozrodczych. Pełni również rolę w prawidłowej kontroli owulacji. Obniżenie poziomu kisseptyny może skutkować np. spadkiem poziomu testosteronu (u mężczyzn) lub estradiolu (u kobiet).

Według autorów omawianych badań już około 10 lat temu naukowcy zdali sobie sprawę, że w obszarach mózgu związanych z zachowaniami seksualnymi znajduje się dużo kisspeptyny. Odkryto chociażby, że receptory kisspeptyny znajdują się w obszarach nagrody, które kontrolują pożądanie seksualne. Wcześniejsze prace sugerowały, że u mężczyzn z normalnym pożądaniem seksualnym kisspeptyna wzmacnia reakcje na bodźce seksualne. Teraz potwierdzono ten fakt u panów z obniżonym libido i odkryto, że terapia z wykorzystaniem tego hormonu może być skuteczna również u płci żeńskiej.

Zaburzenia popędu seksualnego – najczęstsze przyczyny

Zaburzenia pożądania seksualnego dość trudno zdefiniować, ponieważ obniżenie libido i dyskomfort (lub jego brak) z tym związany jest sprawą indywidualną. Niemniej jednak przyjmuje się, że jest to brak dążenia do aktywności seksualnej, któremu towarzyszy postrzeganie tego jako problemu. Może mieć on charakter uogólniony i występować niezależnie od okoliczności bądź sytuacyjny.

Wśród czynników organicznych mogących leżeć u podstaw zaburzeń popędu seksualnego najczęściej znajdują się:

• zaburzenia hormonalne, np. nadczynność bądź niedoczynność tarczycy, obniżony poziom testosteronu, niedobór estrogenów,
• stosowanie przez kobietę antykoncepcji hormonalnej,
• przyjmowanie niektórych leków, np. przeciwdepresyjnych z grupy SSRI,
• cukrzyca, schorzenia nerek i wątroby, niewydolność serca,
• zaburzenia psychiczne, np. depresja.

Przyczynami niskiego libido mogą być również czynniki psychologiczne, m.in.:

• przewlekły stres,
• nadmierne zmęczenie,
• urazy i traumy seksualne w przeszłości,
• poczucie bycia nieatrakcyjną/nieatrakcyjnym, niska samoocena,
• zaburzenia relacji partnerskich (np. utrata zaufania, brak porozumienia, osłabienie więzi, brak poczucia bezpieczeństwa w związku),
• zaburzenia identyfikacji płciowej.

W przypadku dostrzeżenia u siebie niskiego libido warto na początku skonsultować się z lekarzem pierwszego kontaktu. Jeśli problem nie jest związany z żadnymi nieprawidłowościami organicznymi, wówczas z pewnością specjalista zaleci konsultację z psychologiem i/lub seksuologiem, a w niektórych sytuacjach także z psychiatrą.