Proteinogram – badamy ilość białka w surowicy krwi. Normy, wskazania, interpretacja wyników
Antonina Cieślik

Proteinogram – badamy ilość białka w surowicy krwi. Normy, wskazania, interpretacja wyników

Proteinogram, czyli elektroforeza białek surowicy, to badanie, którego wynik może odpowiedzieć na wiele pytań stawianych w trackie procesu diagnostycznego chorób o podłożu hematologicznym lub związanych z zaburzeniami pracy wątroby, nerek, niedoborami pokarmowymi, nowotworami czy procesami zapalnymi. Jak się przygotować do wykonania proteinogramu, czy badanie jest refundowane przez NFZ i jak długo trzeba czekać na wynik? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

Białka są cząsteczkami niezwykle istotnymi dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Możliwość oceny poszczególnych grup białkowych ma duże znaczenie w diagnostyce schorzeń wielu narządów. Biorąc pod uwagę szeroki zakres funkcji, jakie białka pełnią w osoczu, zmiany w ich stężeniu są doskonałym wskaźnikiem diagnostycznym stanu zdrowia. Metodą, która pozwala na dokładną ocenę białek, jest proteinogram. Za pomocą tego badania cząsteczki białkowe można sklasyfikować można na 5 lub 6 grup, a także określić ich procentowy udział w ogólnej puli białek surowicy.

Co to jest proteinogram? Kiedy należy wykonać badanie poziomu białek w organizmie?

Proteinogram to rozdział białek surowicy za pomocą techniki elektroforezy. Stosując tę metodę diagnostyczną, wykorzystuje się zdolność do migracji białek w polu elektrycznym. Wykonanie proteinogramu pozwala zwykle na uzyskanie 5 lub 6 grup białkowych i określenie ich składu. Wśród nich znajduje się największa frakcja – albumin oraz pozostałe, reprezentujące globuliny: alfa-1, alfa-2, beta-1, beta-2 oraz gamma-globuliny. Dość często białka należące do frakcji beta-1 i beta-2 nie są rozdzielone w wyniku proteinogramu i stanowią wspólną grupę, określaną mianem beta-globulin. W skład poszczególnych frakcji wchodzą białka o zbliżonej ruchliwości i ładunku, ale odmiennej budowie i funkcji.

Elektroforeza białek (proteinogram) wykonywana jest w przypadku uzyskania nieprawidłowego wyniku białka całkowitego lub albuminy we krwi. Badanie białka całkowitego należy do podstawowych badań laboratoryjnych i jest często zlecane w celu oceny ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Prawidłowo całkowite stężenie białka w osoczu powinno mieścić się w granicach 60 – 80 g/l, natomiast norma dla stężenia albumin  w surowicy wynosi 35 – 55 g/l (u dzieci poniżej 3 roku życia 25 – 55 g/l). Za krytyczny  poziom protein uznaje się wynik poniżej 45 g/l dla białka, natomiast poniżej 20 g/l dla albumin. Odstępstwa od normy stężenia białka w surowicy, które potwierdzono wykonaniem proteinogramu są związane ze zmianą ilości w poszczególnych grupach białek. Wynik badania może sugerować, że dana jednostka chorobowa wpływa na produkcję lub utratę białka w organizmie i może być konsekwencją toczącego się procesu patologicznego. Wskazaniem do wykonania proteinogramu białek surowicy jest m.in podejrzenie:

  • choroby rozrostowe krwi (szczególnie gammapatie monoklonalne – szpiczak mnogi, przewlekłe białaczki),
  • choroby nowotworowe,
  • choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, RZS),
  • przewlekłe stany zapalne,
  • uszkodzenia miąższu wątroby (marskość, toksyczne uszkodzenie wątroby),
  • schorzenia nerek (kłębuszkowe zapalenie nerek, zespół nefrotyczny),
  • przewlekłe zakażenia (gruźlica, malaria).
Elektroforeza białek surowicy powinna być wykonana bezwzględnie wtedy, kiedy pacjent zgłasza objawy typowe dla chorób rozrostowych krwi lub zaburzeń odporności. Do objawów takich zalicza się między innymi ogólne osłabienie, nawracające infekcje, powiększone węzły chłonne, niewyjaśnioną i nagłą utratę masy ciała, bóle kostno-stawowe.

Zmiany w stężeniu białka w organizmie często także są odzwierciedleniem zaburzeń, które obserwuje się w przypadku pozostałych parametrów diagnostycznych, np. w spadku poziomu hemoglobiny, wzrostu poziomu wapnia (Ca2+) w surowicy czy w białkomoczu. Najczęstszym wskazaniem do wykonania proteinogramu jest hiperproteinemia, czyli wzrost stężenia białka całkowitego w surowicy.

Proteinogram krwi – jak wygląda badanie? Jak się do niego przygotować?

Materiałem wykorzystywanym do badania jest najczęściej krew żylna, lecz może być to również mocz lub płyn mózgowo-rdzeniowy. Istotne jest, aby na badanie pacjent zgłosił się na czczo, czyli konieczne jest powstrzymanie się od spożywania pokarmów i płynów innych niż woda, przez 8 – 12 godzin przed badaniem. Bardzo istotne jest również, aby 2 – 3 dni przed planowanym pobraniem próbki krwi zrezygnować ze spożywania alkoholu i intensywnego wysiłku. Krew do badania należy oddać przed przyjęciem dawki ewentualnie zażywanych leków, jednak decyzję o opóźnieniu wzięcia lekarstwa należy zawsze skonsultować z lekarzem. W przypadku pobrania próbki krwi od dzieci, które nie ukończyły 3 roku życia, najlepiej jest zgłosić się na badanie w czasie od pół godziny do godziny po karmieniu, natomiast osobom starszym (po 60 roku życia) zaleca się wypicie szklanki wody lub gorzkiej herbaty 30 minut przed badaniem.

Warto, aby szczegółowej interpretacji proteinogramu dokonał specjalista, który zlecił wykonanie badania oraz zna historię choroby pacjenta.

Normy stężenia białka dla kobiet, mężczyzn i dzieci

Wynik proteinogramu podawany jest w dwóch jednostkach: procentowo określa się udział frakcji (grup) białkowych w całkowitym stężeniu białka w surowicy, obok podawane jest natomiast stężenie (g/l) tych frakcji. Wartości referencyjne mogą się nieznacznie różnić w zależności od laboratorium diagnostycznego, które ustala własne zakresy referencyjne w oparciu o metodę oznaczenia, którą wykorzystuje. Normy przedstawione poniżej dotyczą osób dorosłych.

  • albuminy: 55 – 70% (35 – 55 g/l),
  • alfa1-globuliny: 1,4 – 2,9% (0,9 – 2,1 g/l),
  • alfa2-globuliny: 7 – 11% (5 – 7,9g/l),
  • beta-globuliny: 5,7 – 7,9% (8 – 13 g/l),
  • gamma-globuliny: 5,7 – 7,9% (9 – 16 g/l).

Albuminy stanowią największą grupę protein osocza, odgrywając bardzo ważną rolę białek transportowych we krwi. Spadki stężenia albumin obserwuje się w chorobach nowotworowych, a także w przypadku niedożywienia i są objawem wyniszczenia organizmu.
Normy albumin w poszczególnych grupach wiekowych:

  • dorośli: 35 – 55 g/l,
  • noworodki: 35 – 49 g/l,
  • dzieci poniżej 1 roku życia: 36 – 50 g/l,
  • dzieci powyżej 1 roku życia: 37 – 51 g/l.

Alfa-1-globuliny są najmniej liczną grupą białek surowicy. Zwiększenie poziomu tych białek jest najwcześniejszym objawem stanu zapalnego. Niedobory alfa-1-globulin najczęściej jest związane z wrodzonym niedoborem alfa-1-antytrypsyny, czyli chorobą uwarunkowaną genetycznie.

Wzrost stężenia frakcji alfa-2-globulin obserwuje się najczęściej w ostrych stanach zapalnych i zespole nerczycowym. Spadki w tej grupie białek często występują przy uszkodzeniu wątroby oraz przy masywnych krwawieniach.

Frakcja beta-1-globulin oraz beta-2-globulin często przedstawiana jest w wyniku proteinogramu, jako jedna grupa białek. Wzrost frakcji beta-globulin może być spowodowany anemią z  niedoboru żelaza. Obniżenie poziomu beta-globulin następuje w wyniku znacznego niedożywieniem oraz w przebiegu chorób wątroby czy nerek.

Ostatnią, a jednocześnie drugą co do wielkości grupą białek jest frakcja gamma-globulin. Białka należące do tej frakcji to immunoglobuliny lub po prostu przeciwciała i pełnią one rolę odpornościową. Obniżenie frakcji immunoglobulin występuje fizjologicznie u noworodków, natomiast u dorosłych będzie najczęściej związane z zaburzeniami odporności. Wzrost frakcji gamma-globulin towarzyszy stanom zapalnym, nowotworom czy schorzeniom wątroby. Podwyższenie przeciwciał obserwuje się często w przebiegu chorób rozrostowych krwi.

Jak odczytać i zinterpretować wynik proteinogramu?

Oznaczenie stężenia białka w surowicy krwi służy wykryciu i monitorowaniu chorób wątroby, nerek czy szpiku kostnego. Jeśli wynik białka całkowitego wykracza poza normy, warto przeprowadzić szczegółową diagnostykę i wykonać badanie proteinogramu. Jak już wspomniano, wynik elektroforezy białek zawiera wartości procentowe frakcji białka oraz ich stężenie. Poniżej przedstawiono przypadki, w których dochodzić może do nieprawidłowości w wyniku proteinogramu.

Albumina

Spadek stężenia albumin (hipoalbuminemia) obserwuje się w przebiegu:

  • niedożywienia (rozpad białek),
  • schorzenia wątroby (zmniejszona produkcja białek),
  • zespołu nerczycowego (wzmożona utrata albumin z moczem),
  • procesów nowotworowych (nadmierny rozpad białek).

Z kolei hiperalbuminemia to wzrost stężenia albumin i jest zazwyczaj związana z odwodnieniem.

Alfa-1-globuliny

Spadek stężenia alfa-1-globulin obserwuje się w następujących przypadkach:

  • ciąża,
  • niewydolności wątroby,
  • uwarunkowany genetycznie wrodzony niedobór antytrypsyny,
  • niedożywienie (towarzyszy mu wtedy zazwyczaj spadek innych frakcji).

Wzrost stężenia alfa-1-globulin występuje w ostrych stanach zapalnych. Obserwuje się wtedy także podwyższenie alfa-2-globulin.

Alfa-2-globuliny

Spadek stężenia alfa-2-globulin może sugerować:

  • niewydolność wątroby,
  • niedożywienie,
  • przewlekły stan zapalny jelit,

Wzrost stężenia alfa-2-globulin obserwuje się w:

  • stanach zapalnych,
  • zespole nerczycowym,
  • leczeniu glikokortykosteroidami.

Beta-globuliny

Spadek stężenia frakcji beta-globulin może wskazywać na:

  • zaburzenia krzepliwości krwi,
  • przewlekłe uszkodzenia wątroby,
  • stany zapalne jelit,
  • niedożywienie,
  • nadczynność tarczycy,
  • zaburzenia trawienia i wchłaniania,

Wzrost stężenia beta-globulin może sygnalizować:

  • choroby wątroby np. marskość (tym bardziej, jeśli towarzyszy mu wzrost frakcji gamma),
  • szpiczaka mnogiego,
  • zespół nerczycowy,
  • proces nowotworowy.

Gamma-globuliny

Zmniejszone stężenie gamma-globulin najczęściej występuje:

  • fizjologiczne w okresie noworodkowym,
  • w trakcie leczenia immunosupresyjnego,
  • w czasie leczenia sterydami.

Wzrosty frakcji gamma-globulin obserwujemy przy:

  • nowotworach,
  • chorobach autoimmunologicznych,
  • uszkodzeniach wątroby,
  • rozwoju procesów zapalnych.

Proteinogram – skierowanie, cena, refundacja NFZ

Do wykonania proteinogramu prywatnie nie jest wymagane posiadanie skierowania, jednak jeśli chcemy wykonać proteinogram refundowany przez NFZ, wówczas musimy mieć skierowanie, np. od lekarza pierwszego kontaktu. Badanie wykonane odpłatnie wiąże się z kosztem ok. 20 – 30 zł. Cena zależy od tego, które laboratorium diagnostyczne wybierzemy. Wynik proteinogramu otrzymamy po jednym lub dwóch tygodniach od pobrania materiału. 

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

Polecane artykuły

  • LH (lutropina) – badanie, normy, za niska, za wysoka. Wskazania i interpretacja wyników hormonu luteinizującego

    Badanie poziomu LH jest wskazane w przypadku prowadzenia procesu diagnostycznego wielu zaburzeń dotyczących pracy narządów odpowiadających za płodność pacjenta. Kobiety, które wykonują oznaczenie hormonu luteinizującego, dokonując interpretacji wyników laboratoryjnych, powinny zwrócić uwagę na dzień cyklu miesiączkowego, na który przypada dzień pobrania krwi, ponieważ determinuje on wartość lutropiny. Za niski lub za wysoki poziom LH towarzyszy najczęściej schorzeniom, takim jak PCOS, zaburzenia miesiączkowania i pracy przysadki mózgowej. Jak należy przygotować się do oznaczenia stężenia lutropiny, czy przed badaniem hormonu luteinizującego trzeba być na czczo i ile kosztuje badanie LH? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Insulinomimetyki – chrom (Cr) – właściwości, wskazania i przeciwwskazania do suplementacji. Czy chrom jest skuteczny podczas odchudzania?

    Chrom jest mikroelementem, który w roli składnika suplementów diety traktowany jest jako środek wspomagający odchudzanie. Bierze udział w metabolizowaniu glukozy, białek i tłuszczy. Występuję zarówno w postaci zdrowotnej – trójwartościowej (CR III), jak i toksycznej – sześciowartościowej (Cr VI). Charakterystyczne dla chromu są także jego właściwości związane z podwyższaniem poziomu „dobrego" cholesterolu HDL przy jednoczesnym obniżaniu poziomu tego miażdżycowego, czyli „złego" cholesterolu LDL. Z którą witaminą najlepiej suplementować chrom, co należy do naturalnych źródeł tego pierwiastka śladowego oraz który chrom wybrać – organiczny, czy nieorganiczny? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Spirometria – na czym polega i kiedy wykonuje się badanie spirometryczne? Spirometria podczas pandemii SARS-CoV-2

    Spirometria jest standardowym testem sprawności płuc. Dowiedz się, kiedy jest zalecana i jak przebiega badanie spirometryczne. Czy w obliczu panującej pandemii i przy ograniczonym dostępie do świadczeń medycznych procedurę można przeprowadzić w domu?

  • Rezonans magnetyczny (MRI) stawu skokowego – badanie, wskazania, cena i skierowanie na prześwietlenie

    Rezonans magnetyczny stawu skokowego jest metodą diagnostyczną, która pozwala na ocenę najgłębiej położonych elementów tego obszaru. Większość badań z wykorzystaniem tomografii rezonansu magnetycznego wykonywana jest z podaniem kontrastu. Dzięki MRI możliwe jest zobrazowanie zarówno uszkodzeń chrząstki stawowej, więzadeł, jak i zmian zwyrodnieniowych i nowotworowych. Czy do wykonania rezonansu magnetycznego stawu skokowego niezbędne jest posiadanie skierowania lekarskiego, ile kosztuje MR kostki, jakie badania krwi należy wykonać przed prześwietleniem stawu skokowego z wykorzystaniem kontrastu? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Progesteron – badanie, normy, niedobór, nadmiar, interpretacja wyników badania. Progesteron a ciąża

    Badanie poziomu progesteronu jest jednym z oznaczeń, któremu najczęściej towarzyszy ocena poziomu FSH, LH, testosteronu i prolaktyny, podczas prowadzenia procesu diagnostycznego PCOS, czyli zespół policystycznych jajników lub zaburzeń miesiączkowania. Niski poziom progesteronu jest bardzo niekorzystny dla kobiet, które pragną zajść w ciążę, ponieważ hormon ten umożliwia zagnieżdżenie i utrzymanie się zarodka w błonie śluzowej macicy. Z kolei podwyższony poziom progesteronu może świadczyć o wystąpieniu torbieli, a nawet raku jajników, guzach nadnerczy i niewydolności wątroby. Jak należy się przygotować do badania hormonu progesteronowego, czy na pobranie krwi trzeba być na czczo i  ile kosztuje oznaczenie stężenia progesteronu we krwi? Odpowiedzi na te i i inne pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Erytropoetyna – badanie, normy, interpretacja wyników

    Badanie erytropoetyny (EPO) jest wskazane podczas prowadzenia procesu diagnostycznego chorób krwi i nerek. Dzięki analizie poziomu erytropoetyny, możliwe jest kontrolowanie odpowiedzi na wdrożone leczenie anemii, nadkrwistości i niedokrwistości. Wysoki poziom EPO jest charakterystyczny dla sportowców, którzy swoje treningi odbywają w terenach górskich, ale także, co ciekawe, dla osób palących papierosy. Badanie poziomu erytropoetyny często towarzyszy analizie morfologii krwi i  hematokrytowi. Jaka jest norma EPO we krwi, czy do badania erytropoetyny należy zgłosić się na czczo i czy stosowanie EPO przez sportowców jest równoznaczne ze stosowaniem dopingu? Na te i inne pytania odpowiedzi znajdują się w niniejszym artykule.

  • Estrogen – badanie, normy, niedobór, nadmiar, interpretacja wyników badania krwi

    Badanie poziomu estrogenów jest jednym z głównych parametrów, który jest analizowany, kiedy lekarz specjalista (endokrynolog, ginekolog czy dermatolog) próbuje ustalić przyczynę długotrwałego braku miesiączki, zaburzeń dojrzewania płciowego, funkcji jajników, niekontrolowanych zmian masy ciała, a także niepokojących objawów natury dermatologicznej, takich jak np. trądzik. Poziom estrogenów kobiety w ciąży różni się od zakresów referencyjnych dla nieciężarnych pacjentek. Jak należy się przygotować do pobrania krwi, jakie są objawy nadmiaru i niedoboru estrogenów i czy badanie poziomu tych hormonów jest refundowane? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Estriol – badanie, normy, niedobór, nadmiar, interpretacja wyników badania. Estriol wolny w ciąży

    Estriol to hormon produkowany głównie podczas ciąży przez łożysko i nadnercza płodu. Norma estriolu w organizmie kobiety ciężarnej może być nawet 1000 razy wyższa niż ta w organizmie pacjentki niebędącej w ciąży, u której stężenie tego hormonu jest znikome. Razem z badaniem estriolu należy wykonać oznaczenie innych parametrów krwi, takich jak wolny estriol, (β-hCG) i AFP. Obniżony poziom estriolu w wyniku badań może świadczyć o wystąpieniu u płodu wad chromosomalnych w postaci zespołu Downa, Edwardsa oraz wad morfologicznych cewy nerwowej prawidłowej. Jak należy przygotować się do pobrania krwi, jak interpretować wynik badania estriolu w pierwszym, drugim i trzecim trymestrze ciąży i ile kosztuje oznaczenie stężenia hormonu we krwi? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij