kobieta trzyma się za brzuch
Olaf Bąk

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit – przyczyny, objawy, leczenie, profilaktyka

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit (łac. enterocolitis pseudomembranacea) jest ostrą chorobą biegunkową w przebiegu infekcji Clostridioides difficile, obejmującą jelito cienkie oraz grube, występującą po przyjmowaniu antybiotyków. Ze względu na szybko rozwijający się stan zapalny oraz wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia RZJ jest stanem zagrożenia życia. Czy jest zaraźliwe? Jak leczyć rzekomobłoniaste zapalenie jelit?

Clostridioides difficile jest Gram-dodatnią, beztlenową bakterią wytwarzającą zarodniki. Występuje ona w układzie pokarmowym większości zwierząt, wodzie oraz glebie. W nietoksykogennej (nieprodukującej toksyny A i B) postaci znajduje się również w naszych jelitach (wśród noworodków występuje nawet w 70% przypadków, później u małych dzieci częstość występowania spada do 3%). Jednak zdarza się, że w wyniku antybiotykoterapii dochodzi do zajęcia układu pokarmowego przez C. difficile produkujące toksyny. Skutkuje to rozwojem infekcji oraz wystąpieniem właśnie rzekomobłoniastego zapalenia jelit. W krajach rozwiniętych C. difficile jest najczęstszą przyczyną biegunek szpitalnych.

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit – co to takiego? Przyczyny i czynniki ryzyka

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit to najrzadsza i jednocześnie najcięższa postać zakażenia Clostridioides difficile. Syntetyzowane w trakcie infekcji toksyny A oraz B uszkadzają błonę śluzową jelit z powstaniem tzw. błon rzekomych (w postaci żółto-szarych tarczek), od których wzięła się nazwa tej choroby. Odczyn zapalny oraz uszkodzenie śluzówki prowadzą do wystąpienia gwałtownej biegunki z krwią oraz śluzem w stolcu.

Postępujące zapalenie wraz z biegunkowym odwodnieniem szybko prowadzi do pogorszenia stanu osoby chorej.

Infekcja C. difficile jest silnie zaraźliwa, dlatego każdy pacjent powinien być obowiązkowo poddany reżimowi sanitarnemu (izolacja, dedykowana szafka ze sprzętem i lekami tylko dla jednego pacjenta, mycie rąk wodą z mydłem po każdym kontakcie z osobą chorą). Do zakażenia dochodzi na drodze fekalno-oralnej najczęściej w wyniku kontaktu z kałem lub skażoną żywnością. Pamiętajmy, że osoba chora zaraża także przed wystąpieniem objawów, w okresie nosicielstwa.

Najczęstszą przyczyną wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit jest stosowana antybiotykoterapia. W prawidłowych warunkach mikrobiom jelitowy (środowisko bakterii w jelicie) przeważnie skutecznie zapobiega zachorowaniu nawet po kontakcie z Clostridioides difficile. „Dobre” bakterie uniemożliwiają „złym” bakteriom zasiedlenie jelit. Jednak w wyniku stosowania antybiotyków dochodzi do zaburzenia fizjologicznej flory jelit, co pozwala toksykogennej postaci C. difficile na rozwój i zaatakowanie śluzówki układu pokarmowego.

Do czynników ryzyka zaliczymy:

  • stosowaną antybiotykoterapię (szczególnie – klindamycyna, fluorochinolony, cefalosporyny – aczkolwiek każdy antybiotyk, nawet stosowany jednorazowo, może doprowadzić do infekcji C. difficile),
  • pobyt w szpitalu lub ośrodku medycznej opieki długoterminowej (np. w hospicjum),
  • stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy (np. IPP),
  • podeszły wiek (powyżej 65. roku życia),
  • zabiegi w obrębie brzucha,
  • choroby współistniejące (cukrzyca, stany immunosupresji),
  • niedokrwienie jelita grubego (np. w wyniku zatoru tętnicy krezkowej),
  • chorobę Hirschsprunga,
  • niedrożność jelit.

Jak często występuje rzekomobłoniaste zapalenie jelit?

W ostatnim czasie zauważa się postępujący wzrost infekcji C. difficile i zachorowań na rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Rośnie również ilość ciężkich przypadków oraz zgonów, prawdopodobnie związanych z licznymi infekcjami szczepu o typie 027 (B1/NAP1/027). Hospitalizacja trwająca dwa tygodnie zwiększa ryzyko infekcji do 13%, ale trwająca już cztery tygodnie zwiększa ryzyko aż do 50%.

Dodatkowo aż w 30% przypadków dochodzi do nawrotu choroby. Wszystko to w połączeniu z rosnącą ilością przyjmowanych antybiotyków, łatwością rozprzestrzeniania się bakterii oraz starzejącym się społeczeństwem prowadzi do narastającej fali zachorowań.

Powiązane produkty

Objawy rzekomobłoniastego zapalenia jelit

Objawy rzekomobłoniastego zapalenia jelit mogą pojawić się już po tygodniu od rozpoczęcia antybiotykoterapii, ale w niektórych przypadkach może to nastąpić nawet do 6 tygodni po zakończeniu przyjmowania antybiotyku.

Natężenie zależy od etapu rozwoju infekcji oraz szczepu C. difficile, który zajął układ pokarmowy.

U wielu chorych symptomy ustępują na szczęście po kilku dniach od odstawienia problematycznego antybiotyku. Do najczęstszych objawów RZJ zaliczymy:

  • biegunkę (o różnym nasileniu, od kilku luźnych stolców do nawet trzydziestu wodnistych biegunek na dobę),
  • krew w kale (rzadko),
  • kurczowe bóle podbrzusza,
  • gorączkę.

Z czasem w wyniku odwodnienia do powyższych objawów mogą dołączyć – zaburzenia świadomości oraz wstrząs.

W skrajnych przypadkach rzekomobłoniaste zapalenie jelit może przerodzić się w niedrożność jelit lub ostre rozdęcie okrężnicy (megacolon toxicum), podobne do tego we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego (WZJG).

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit – rozpoznanie i badania

Każdy przypadek biegunki nieustępującej po lekach, szczególnie w grupach ryzyka (hospitalizowane, starsze osoby po przyjęciu antybiotyku), powinien nasuwać na myśl rzekomobłoniaste zapalenie jelit.

Ważnym elementem badania lekarskiego jest wywiad, który wykaże ostatnie hospitalizacje pacjenta oraz ostatnio przyjęte antybiotyki. Dodatkowo niezbędne będzie badanie przedmiotowe, w którym można zbadać wzdęcie brzucha, jego tkliwość oraz cechy odwodnienia.

W badaniach krwi można stwierdzić:

  • podwyższenie poziomu leukocytów,
  • wzrost stężenia kreatyniny,
  • wzrost poziomu mleczanów.

Podstawą diagnostyki biegunek jest wykonanie posiewu kału, który jednak w wielu przypadkach może wykazywać florę fizjologiczną.

Celem postawienia rozpoznania stosuje się metody immunoenzymatyczne oraz genetyczne. Najpierw wykrywa się antygen C. difficile – dehydrogenazę mleczanową – poprzez test ELISA. Następnie, jeśli jest on dodatni, wykonuje się ponownie test ELISA, tym razem ukierunkowany na obecność toksyny A oraz B. W przypadku niejednoznacznego wyniku kolejnym krokiem jest wykonanie badań molekularnych metodą PCR, które mają na celu wykrycie genu odpowiedzialnego za syntezę toksyn A i B.

Dodatkową opcją diagnostyczną jest wykonanie kolonoskopii, która może uwidocznić błony rzekome w postaci okrągłych tarczek, oraz wykonanie biopsji śluzówki z badaniem histopatologicznym. Jednak u osób z chorobami zapalnymi jelit oraz na immunosupresji zmiany mogą nie występować lub być niejednoznaczne.

Celem wykluczenia rozdęcia okrężnicy lub niedrożności jelit konieczne jest wykonanie przeglądowego RTG klatki piersiowej oraz brzucha.

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit należy różnicować z:

  • biegunką podróżnych,
  • biegunką wirusową,
  • wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit – leczenie

Najważniejszym elementem leczenia rzekomobłoniastego zapalenia jelit jest jak najszybsze odstawienie antybiotyku, który podejrzewamy o wywołanie infekcji C. difficile.

W dalszej kolejności stosuje się doustne antybiotyki celowane na Clostridioides, takie jak metronidazol lub wankomycyna. Czasami stosuje się również fidaksomycynę, która jednak ze względu na cenę jest rzadko wykorzystywana.

Istotne jest również leczenie objawowe, czyli stosowanie leków przeciwgorączkowych (np. paracetamol), intensywne nawadnianie, uzupełnianie albumin oraz lekkostrawna dieta bez laktozy i cukrów prostych (które mogłyby prowadzić do fermentacji i wzmożenia biegunki).

Już po kilku dniach dochodzi do poprawy stanu klinicznego – redukcji ilości wypróżnień, złagodzenia bólu brzucha, zmniejszenia leukocytozy oraz ustąpienia gorączki.

W biegunkach infekcyjnych nie stosuje się leków hamujących perystaltykę jelit, gdyż mogłoby to prowadzić do zaostrzenia choroby. W przypadku nawrotów można rozważyć przeszczep kału od osoby zdrowej, który pomoże pozbyć się Clostridioides z flory jelitowej osoby chorej. W razie wystąpienia powikłań, takich jak rozdęcie okrężnicy, konieczna może być interwencja chirurgiczna.

Zapobieganie rzekomobłoniastemu zapaleniu jelit

Najważniejszą prewencją jest zapobieganie infekcji C. difficile przez unikanie nieuzasadnionego przyjmowania antybiotyków. Według analiz jako społeczeństwo zdecydowanie nadużywamy leków przeciwbakteryjnych, stosując pozostałości antybiotyku z poprzedniego zachorowania przy każdej dolegliwości dróg oddechowych czy gorszym samopoczuciu. Pamiętajmy jednak, że większość infekcji jest spowodowana przez wirusy, na które antybiotyki nie działają. Nieodpowiedzialna antybiotykoterapia może także prowadzić do postępującej lekooporności bakterii, co grozi mutacjami i powstaniem super szczepów opornych na wszystkie znane nam leki.

Ważne jest unikanie kontaktu z osobą zainfekowaną C. difficile. W przypadku takiej styczności istotne są: środki ochrony osobistej (fartuch i rękawiczki), dezynfekcja powierzchni i sprzętów oraz mycie rąk wodą z mydłem, ponieważ żele alkoholowe nie działają na zarodniki Clostridioides.

W przypadku przebycia infekcji C. difficile kluczowe jest przyjmowanie probiotyku ze szczepem Saccharomyces boulardii przez 14 dni po zakończeniu antybiotykoterapii, co ma zmniejszyć ryzyko nawrotu.

  1. S. H. Ralston, M. W. J. Strachan, I. Penman, R. Hobson, red. wyd. pol. J. Różański, Choroby wewnętrzne Davidson t. 1, Wydawnictwo Edra Urban & Partner, Wrocław 2020.
  2. A. Szczeklik, P. Gajewski, Interna Szczeklika 2019/20, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2020.
  3. A. Wiercińska-Drapało, Zakażenia bakteryjne jelita grubego, „podyplomie.pl” [online] https://podyplomie.pl/wiedza/wielka-interna/832,zakazenia-bakteryjne-jelita-grubego, [dostęp:] 31.07.2022.
  4. T. Clark, M. Wiselka, Zakażenie Clostridium difficile, „Medycyna po Dyplomie” [online] https://podyplomie.pl/medycyna/27060,zakazenie-clostridium-difficile, [dostęp:] 31.07.2022.
  5. A. Olczak, E. Grąbczewska, Rzekomobłoniaste zapalenie jelit o etiologii Clostridium difficile, „Przegląd Epidemiologiczny”, nr 66 2012.
  6. P. Rajewski, P. Rajewski, K. Dobosz, M. Sobolewska-Pilarczyk, Zapalenie jelit o etiologii Clostridium difficile - opis przypadku, „Forum Medycyny Rodzinnej”, nr 3 2016.

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – przyczyny, objawy, leczenie, żywienie przy WZJG

    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG, colitis ulcerosa) jest rozlanym nieswoistym zapaleniem błony śluzowej odbytnicy lub odbytnicy i okrężnicy, prowadzącym w niektórych przypadkach do powstania owrzodzeń. Należy do grupy nieswoistych zapaleń jelit o niewyjaśnionej etiologii. Jak rozpoznać wrzodziejące zapalenie jelita grubego?

  • Łuszczyca paznokci – przyczyny, objawy, leczenie

    Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry, przebiegającą z okresami remisji i zaostrzeń, na którą w Polsce choruje prawie milion osób. Choroba najczęściej występuje u rasy białe i w umiarkowanej strefie klimatycznej. Pierwsze objawy łuszczycy mogą wystąpić w dowolnym wieku, jednak zwykle zaczyna się we wczesnym okresie dorosłego życia lub później, około 50.-60. roku życia. Łuszczyca charakteryzuje się występowaniem zmian chorobowych zarówno na skórze gładkiej, w owłosionej skórze głowy a także zmianami w obrębie płytek paznokciowych dłoni i stóp. W cięższych postaciach łuszczyca może również zająć stawy. Zmianom paznokciowym z reguły towarzyszą zmiany w obrębie skóry, chociaż zdarza się że zmiany chorobowe obejmujące aparat paznokciowy wyprzedzają pojawienie się zmian skórnych nawet o dziesiątki lat.

  • Cytomegalia (CMV) – co to za choroba? Jakie są objawy?

    Cytomegalia jest chorobą wirusową, która wywoływana jest przez wirusa o nazwie Cytomegalovirus hominis, w skrócie CMV. Zakażenie wirusem cytomegalii jest bardzo szeroko rozpowszechnione, natomiast zdecydowana większość infekcji (ponad 99%) przebiega bezobjawowo i pacjent przez przypadek dowiaduje się, że w przeszłości przebył takie zakażenie. Jednak u płodów i noworodków ze względu na niedojrzałość układu odpornościowego, jak również u osób z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami odpowiedzi immunologicznej, cytomegalia może przebiegać w sposób ostry, a obraz choroby może być bardzo różny.

  • Zakrzepica – przyczyny, objawy, profilaktyka zakrzepowego zapalenia żył powierzchniowych i głębokich

    Zakrzepica (zakrzepowe zapalenie żył) polega na powstaniu w naczyniu żylnym zakrzepu w wyniku zaburzonego przepływu krwi. Nieleczona prowadzi do groźnych powikłań, m.in. do zatorowości płucnej. Wyróżnia się zapalenie żył głębokich i powierzchniowych. Jakie objawy daje zakrzepica i w jaki sposób się ją leczy? Czy istnieją sposoby na to, by jej zapobiec?

  • Nadżerka szyjki macicy (ektopia) – przyczyny, objawy, metody leczenia

    Termin „nadżerka szyjki macicy” oznacza ubytek błony śluzowej. Często jest on nieprawidłowo stosowany na określenie ektopii, która jest zupełnie innym schorzeniem. Rzekoma nadżerka szyjki macicy (tak brzmi inna nazwa ektopii) to zastępowanie nabłonka płaskiego, który fizjologicznie pokrywa tarczę szyjki macicy, nabłonkiem gruczołowym. Zazwyczaj nie daje ona żadnych objawów, a kobieta dowiaduje się o jej istnieniu podczas rutynowego badania ginekologicznego. Kiedy ektopia wymaga szerszej diagnostyki i leczenia? Jakie metody usunięcia „nadżerki” szyjki macicy stosuje się najczęściej?

  • Gastrolog – czym się zajmuje? Jakie choroby leczy?

    Lekarz gastroenterolog jest specjalistą w zakresie chorób układu pokarmowego. Gastrolog diagnozuje i leczy pacjentów z problemami gastrycznymi. Jakimi konkretnie dolegliwościami się zajmuje? Kiedy warto się do niego udać? Czy do gastrologa jest potrzebne skierowanie? Odpowiadamy.

  • Atak paniki – jak wygląda? Co robić, gdy się pojawia?

    Ataki paniki są jednymi z najczęściej występujących zaburzeń lękowych, tuż po zespole lęku uogólnionego oraz fobii społecznej. Objawiają się nagłymi napadami silnego lęku, którym towarzyszą symptomy, takie jak: kołatanie serca, zawroty głowy, duszności, nadmierne pocenie się czy strach przed śmiercią. Dowiedz się, w jaki sposób można sobie poradzić, gdy pojawia się atak paniki.

  • Czego nie można robić przy nadżerce szyjki macicy ? Jak postępować po jej usunięciu?

    Nadżerka szyjki macicy jest rozpoznaniem, które może usłyszeć wiele kobiet w gabinecie ginekologicznym. Warto podkreślić jednak, że określenie „nadżerka” używane jest najczęściej w nieprawidłowy i potoczny sposób. Czym jest nadżerka oraz jak postępować po zabiegu jej usunięcia?

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij