Krwioplucie – co może oznaczać? - portal DOZ.pl
plucie krwią
Paulina Brożek

Plucie krwią – najczęstsze przyczyny i postępowanie

Krwioplucie to odkrztuszanie krwi lub plwociny zmieszanej z krwią z dróg oddechowych. Pojawienie się krwi w odkrztuszanej wydzielinie powinno być szybko zdiagnozowane, bowiem często jest zwiastunem poważnych chorób płuc (gruźlica, rak płuca). Co robić, gdy się pojawi?

Plucie krwią – możliwe przyczyny krwioplucia

Według definicji, krwioplucie oznacza odkrztuszanie krwi lub plwociny zmieszanej z krwią pochodzącą z dróg oddechowych. Ze względu na ilość odkrztuszanej krwi w ciągu doby możemy wyróżnić następujące stany:

  • haemoptysis – gdy ilość odkrztuszanej krwi jest niewielka i nie przekracza 20 ml w ciągu doby,
  • haemoptoe (masywne krwioplucie) – odkrztuszanie 20–200 ml w ciągu doby,
  • haemorrhagia (krwotok płucny) – obfita ilość krwi przekraczająca 200 ml/dobę.
Masywne krwioplucia wiążą się z wysoką śmiertelnością i stanowią około 5–15 % przypadków.

Każde krwioplucie jest objawem, który wymaga pilnej konsultacji z lekarzem. Pomimo że najczęstszymi przyczynami krwioplucia są choroby płuc i oskrzeli, warto zaznaczyć, że krew obecna w plwocinie nie zawsze pochodzi z dróg oddechowych. Często sam pacjent ma wątpliwości, czy odpluwana krew pochodzi z dróg oddechowych, jamy ustnej, nosowej czy układu pokarmowego (tzw. krwioplucie rzekome). Obecnie w krajach rozwiniętych główna przyczyna krwioplucia to nowotwory płuc, zakażenia układu oddechowego czy rozstrzenie oskrzeli.

W krajach rozwijających się gruźlica nadal pozostaje najczęstszą przyczyna krwioplucia. Jak już wspomniano, nowotwory płuc są najczęstszą przyczyną krwioplucia. Źródłem krwawienia w tym przypadku może być rozrost nowotworu w świetle oskrzela prowadzący do uszkodzenia naczyń krwionośnych błony śluzowej lub bezpośrednio bogate unaczynienie guza. Następstwem szerzenia się nowotworu na okoliczne tkanki może być powstawanie przetoki oskrzelowo-przełykowej będącej przyczyną groźnych dla życia krwotoków.

Sam zabieg diagnostyczny polegający na pobraniu fragmentu guza do badania histopatologicznego może spowodować krwawienie. Dlatego krwioplucie lub krew w plwocinie bez kaszlu i innych objawów zawsze wymaga pilnej diagnostyki w celu wykluczenia raka płuc.

Drugą częstą przyczyną krwioplucia są procesy zapalne toczące się w drogach oddechowych głównie zapalenia płuc i oskrzeli. W czasie kaszlu w plwocinie widoczne mogą być ślady krwi. Jest to zwykle objaw dodatkowy towarzyszący ropnej plwocinie i gorączce.

Obfite odkrztuszanie plwociny podbarwionej z krwią, krwioplucie poranne mogą sugerować rozstrzenie oskrzeli. Choroba ta polega na nieodwracalnym poszerzeniu średnicy światła dróg oddechowych w wyniku uszkodzenia ich ściany. Może towarzyszyć chorobom wrodzonym (mukowiscydoza, pierwotna dyskineza rzęsek) lub być wynikiem ciężkich zakażeń bakteryjnych, chorób płuc prowadzących do włóknienia, działania toksycznych gazów, urazów termicznych.

Do umiarkowanie częstych przyczyn krwioplucia należą:

  • zatorowość płucna z towarzyszącą jej dusznością, bólem w klatce piersiowej i krwiopluciem,
  • niewydolność serca lewokomorowa – pienista, podbarwiona na różowo wydzielina,
  • nowotwory płuca inne niż rak (np. międzybłoniak opłucnej, przerzuty do płuc),
  • urazy płuc zarówno mechaniczne, jak i spowodowane procedurami medycznymi (bronchoskopia, biopsja płuca, cewnik Swana-Ganza, torakotomia).
Zaburzenia krzepnięcia, przyjmowane leki (przeciwkrzepliwe, fibrynolityczne, kwas acetylosalicylowy), narkotyki (kokaina), ciało obce w drogach oddechowych, hemosyderoza płuc, zakażenie pasożytami stanowią rzadkie przyczyny krwioplucia.

Plucie krwią – diagnostyka

Diagnostyka krwioplucia rozpoczyna się dokładnym zebraniem wywiadu od pacjenta. Lekarz powinien zapytać o rodzaj i ilość odkrztuszanej plwociny (krwista, ropna, różowa, pienista, sama krew). Istotne jest, czy pacjent pali papierosy, czy choruje przewlekle (nadciśnienie płucne, zaburzenia), jakie leki przyjmuje i czy obecne są dodatkowe objawy jak gorączka, spadek masy ciała. Podczas wstępnego etapu diagnostyki warto odróżnić rzeczywiste krwioplucie z dróg oddechowych od krwioplucia rzekomego (odkrztuszana krew pochodzi z nosa, z gardła, lub z górnego odcinka przewodu pokarmowego). W przypadkach wątpliwych należy wykonać badanie laryngologiczne i ewentualnie badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Badaniem obrazowym wykonywanym w pierwszej kolejności w diagnostyce krwioplucia jest RTG klatki piersiowej. Jest to badanie szybkie, ogólnodostępne, niewymagające specjalnego przygotowania ze strony pacjenta. Jeżeli krwioplucie jest nieznaczne, obraz RTG jest prawidłowy, a ryzyko nowotworu płuc niewielkie możliwe jest zakończenie diagnostyki na tym etapie. W indywidualnie rozpatrywanych przypadkach lub jeśli wynik RTG jest nieprawidłowy kolejnym krokiem w diagnostyce jest wykonanie tomografii komputerowej.

Jeżeli nie udało ustalić się pewnego rozpoznania na podstawie powyższych badań lub istnieje silne podejrzenie nowotworu, należy wykonać badanie bronchoskopowe. Bronchofiberoskopia pozwala na wykrycie drobnych zmian w oskrzelach i dlatego uważa się ją za złoty standard w diagnostyce krwioplucia. Badanie pozwala na ocenę wzrokową tchawicy, oskrzeli oraz strun głosowych. Przez nos lub usta pacjenta zostaje wprowadzony cienki, elastyczny bronchoskop. Pomimo znieczulenia miejscowego wprowadzanie aparatu przez nos jest nieprzyjemne. Podczas oglądania tchawicy i oskrzeli mogą wystąpić kaszel i duszność. W trakcie bronchoskopii możliwe jest wykonanie badań dodatkowych tj. badanie popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych, biopsja błony śluzowej, węzłów chłonnych czy płuca ułatwiających ostateczne rozpoznanie.

U około 5–20% chorych z krwiopluciem nie udaje się ustalić jego przyczyny, określa się je wówczas mianem krwioplucia idiopatycznego.

Polecane dla Ciebie

Plucie krwią – leczenie

Wszystkie przypadki krwawień z dróg oddechowych, niezależnie od zastosowanego postępowanie doraźnego, wymagają rozważenia leczenia przyczynowego. Wybór metody leczenia uwarunkowany jest m.in stanem chorego. U chorych w końcowej fazie chorób przewlekłych stan ogólny na ogół jest dość ciężki i nie pozwala na zastosowanie radykalnego leczenia np. leczenia operacyjnego. Alternatywą dla tych chorych jest wykonanie embolizacji krwawiącego naczynia bądź doraźne leczenie farmakologiczne.

Część chorób odpowiedzialna za krwioplucie reaguje na leki przeciwbakteryjne, przeciwprątkowe lub przeciwgrzybicze. Przykładowo krwawienie z dróg oddechowych w przebiegu zapalenia płuc wymaga zastosowania antybiotyku, a w przypadku gruźlicy – leków przeciwprątkowych.

Leki hemostatyczne, np. cyklonaminę, stosuje się wspomagająco w przewlekłym leczeniu krwioplucia. Uszczelnia ona naczynia krwionośne i skraca czas krwawienia. W krwotokach zagrażających życiu lub nawracających krwawieniach płucnych u chorych, u których operacja obarczona jest dużym ryzykiem, możliwe jest zamknięcie tętnic oskrzelowych, wprowadzanym przez prawą tętnicę udową cewnikiem, którym podaje się materiał embolizacyjny. U większości chorych embolizacja jest skutecznym zabiegiem i dochodzi do zahamowania krwawienia.

Radioterapia wiązką zewnętrzną i brachyterapia wewnątrzoskrzelowa są metodami leczenia krwioplucia w zaawansowanym, nieoperacyjnym raku płuca.

Pierwsza pomoc przy krwiopluciu

Masywne krwawienie jest stanem zagrożenia życia i wymaga podjęci niezwłocznych działań leczniczych. Konieczne jest pilne wezwanie pogotowia, jeśli ilość wykrztuszanej krwi jest duża lub jeśli krwiopluciu towarzyszy duszność i ból w klatce piersiowej.

  1. S. Niewiadomska, E. Szlenkier, Etiopatogeneza krwawień płucnych, Wiadomości Lekarskie, nr 22 1969.
  2. J. Kozielski, Leczenie krwawień z drzewa oskrzelowego [w:] Pulmonologia interwencyjna, pod red. K. Sładek, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2016.
  3. D. Ziora, Diagnostyka chorób płuc, [w:] Wielka Interna — Pulmonologia, pod red. A. Antczak , Wydawnictwo Medical Tribune, Warszawa 2010.
  4. A. T. Abal, P. C. Nair, J. Cherian, Haemoptysis: aetiology and outcome — a prospective study in a third-world country, „Respiratory Medicine”, nr 95 2001.
  5. E. M. Haro i in., Etiology of hemoptysis: Prospective analysis of 752 cases, „Revista Clínica Española”, nr 201 2001.  
  6. B. Hirshberg, I. Biran, M. Glazer i in., Hemoptysis: etiology, evaluation, and outcome in a tertiary referral hospital, „Chest”, nr 112 1997.

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Ból z tyłu głowy – jakie mogą być przyczyny ucisku głowy w okolicy potylicy?

    Ból głowy to częsta przypadłość, na którą skarżą się zarówno kobiety, jak i mężczyźni, może on też dotykać dzieci. Bóle głowy mogą mieć rozmaity charakter. Jednym z nich jest ból z tyłu głowy (w okolicy potylicy): kłujący lub tępy, silny bądź umiarkowany. Najczęściej towarzyszy on infekcji, jest objawem wysokiego ciśnienia, zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego, pojawia się też często po urazie. Ból z tyłu głowy może jednak także zwiastować poważniejsze schorzenie.

  • Uczulenie na hennę (PDD, parafenylodwuaminę) – objawy, leczenie

    Świąd, zaczerwienie na brwiach, powiekach skórze głowy lub pieczenie czy zgrubienie naskórka – to jedne z objawów uczulenia na sztuczną hennę występujących po zabiegu koloryzacji brwi, rzęs, farbowaniu włosów lub wykonaniu tatuażu. Zazwyczaj na ten rodzaj alergii kontaktowej pomogą leki antyhistaminowe bez recepty lub maści z hydrokortyzonem aplikowane miejscowo. Groźniejsze przypadki uczelnia na hennę objawiające się jako ropne pęcherze czy przebarwienia na skórze, wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Czy istnieją skuteczne domowe sposoby na uczulenie na hennę?

  • Whiplash (uraz biczowy) – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia

    Zderzenie aut lub nagłe hamowanie pojazdu powodują niekontrolowane odgięcie głowy w tył, po którym następuje gwałtowne kompensacyjne zgięcie jej w przód – ruch ten przypomina uderzenie biczem, stąd inna nazwa whiplash – uraz smagnięcia biczem. Może dojść wówczas do naderwania mięśni, naderwania więzadeł, uszkodzenia krążka międzykręgowego, nerwów czy ścięgien. Objawy, które się pojawiają to: silny ból szyi, ograniczenie ruchomości, drętwienie kończyn górnych, ból głowy, barku, pleców.

  • Zapalenie ucha – przyczyny, objawy, leczenie

    Zapalenie ucha może dotyczyć wszystkich części, z których składa się narządu słuchu: ucha zewnętrznego, środkowego oraz wewnętrznego. Schorzenie najczęściej dotyka najmłodszych pacjentów, jednak z zapaleniem ucha mogą się zmagać także dorośli. Objawy, które powinny zaniepokoić to ból ucha, pogorszenie słuchu, wyciek surowiczy lub ropny, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, szumy uszne.

  • Zespół Ramsaya Hunta – co to za choroba? Objawy i leczenie

    Zespół Ramsaya Hunta bywa mylony z inną jednostką chorobową objawiającą się jednostronnym niedowładem twarzy – z porażeniem Bella. Paraliż, którego przyczyną jest zakażenie wirusem VZV ma jednak gorsze rokowania, tylko około 70% chorych odzyskuje normalne lub prawie normalne funkcje twarzy. Jakie są przyczyny, obawy i sposoby leczenia zespołu Ramsaya Hunta?

  • Fonoforeza – co to za zabieg? Wskazania, przebieg, efekty

    Fonoforeza jest jednym z zabiegów powszechnie wykorzystywanych w fizykoterapii. Ze względu na bardzo szerokie możliwości zastosowania cieszy się on dużą popularnością. Pacjenci niejednokrotnie opisują pozytywne rezultaty, szczególnie jeśli chodzi o łagodzenie bólu przewlekłego.

  • Zapalenie miazgi – co to jest, jakie są przyczyny, objawy, leczenie

    Próchnica prowadzi do wielu dalszych konsekwencji zdrowotnych, a jednym z nich jest zapalenie miazgi. Może ono mieć różny przebieg i charakter, który determinuje zasady leczenia i postępowania ze stanem zapalanym miazgi. Jednym z powszechnie występujących objawów zapalenia miazgi, na który skarżą się pacjenci jest ból.

  • Kolano kinomana – objawy i leczenie zapalenia stawu rzepkowo-udowego

    Kolano kinomana nazywane jest także konfliktem rzepkowo-udowym, zapaleniem stawu rzepkowo-udowego czy kolanem biegacza. To bardzo charakterystyczne pojawianie się nieprzyjemnych dolegliwości z przodu rzepki. Często występuje u osób, które uprawiają sport, bądź wykonują szereg aktywności wymagających podskoków i biegania. Niejednokrotnie pomocne okazują się: odpoczynek oraz zimne okłady z woreczków z lodem. Czasami potrzebna jest jednak wizyta u specjalisty.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij