kostka w ortezie
Mateusz Burak

Złamanie trójkostkowe – przyczyny, diagnostyka, leczenie, rehabilitacja

Złamanie trójkostkowe należy do jednego z najrzadszych i najrozleglejszych urazów. To złożona kontuzja stawu skokowego, w której dochodzi do złamania trzech struktur. Mogą mu towarzyszyć także zwichnięcie kostki czy zerwanie więzozrostu strzałkowo-piszczelowego. Co zatem powoduje złamanie trójkostkowe? Jak je rozpoznać i leczyć?

Do złamania trójkostkowego dochodzi, gdy podczas urazu przerwanie ciągłości tkanki kostnej następuje w obrębie struktur tworzących staw skokowy. Leczenie zwykle obejmuje interwencję chirurgiczną oraz rozległą fizjoterapię. Tego typu kontuzja może mieć bardzo poważny wpływ na obniżenie jakości życia pacjenta nawet po wyzdrowieniu.

Złamanie trójkostkowe – czym jest?

Złamanie trójkostkowe to uszkodzenie struktur kostki bocznej, przyśrodkowej oraz tylnej. Bardzo często współwystępuje jednoczesne zwichnięcie stawu skokowego i zerwanie więzozrostu strzałkowo-piszczelowego. Oznacza to, że opisywany uraz jest bardzo poważny i może powodować całkowite, długotrwałe przemieszczenie powierzchni stawowych kości poza obręb stawu. Jest też przyczyną widocznych deformacji.

Przyczyny złamania trójkostkowego

Złamania trójkostkowe mogą mieć kilka przyczyn. Najczęściej powstają w wyniku upadków i urazów, takich jak:

  • wypadki komunikacyjne,
  • upadki z wysokości,
  • wypadki podczas uprawiania sportu wyczynowo,
  • wypadki w trakcie aktywności wymagających nagłej zmiany kierunku, przebiegające z dynamicznym skręcaniem goleni, stopy w przeciwnym kierunku.
Statystycznie osoby w wieku 65 lat i starsze są leczone z powodu złamania trójkostkowego, które nastąpiło u nich z powodu upadku czy potknięcia się. Młodsi pacjenci doznają takich obrażeń podczas wypadków komunikacyjnych czy uprawiania sportu.

Polecane dla Ciebie

Objawy złamania trójkostkowego

Niektóre objawy złamania trójkostkowego przypominają symptomy mniej złożonego urazu kostki. Mogą one obejmować:

  • bardzo silne dolegliwości bólowe,
  • tkliwość palpacyjną w okolicy urazu,
  • utratę zdolności chodzenia,
  • duże trudności lub brak możliwości obciążania stopy,
  • krwiaki i zasinienia pod skórą,
  • widoczną deformację stawu skokowego,
  • obrzęk powodujący zatarcie obrysów stawu.
Tego typu złamanie zawsze wymaga interwencji lekarza. W przypadku jego podejrzenia konieczny jest transport do szpitala.

Złamanie trójkostkowe – diagnostyka

Diagnostyka złamania trójkostkowego to oczywiście zebranie wywiadu w celu określenia mechanizmu urazu. Badanie fizykalne obejmuje testy oraz palpację okolicy podudzia, kości goleni. Do dokładanego obrazowania zmian, jakie zaszły pod wpływem kontuzji, lekarze stosują różne metody. W pierwszej kolejności jest to zdjęcie rentgenowskie, które uwidacznia uszkodzenia tkanki kostnej. Równie często w tym przypadku wykorzystuje się skan tomografii komputerowej oraz rezonans magnetyczny.

Niekiedy wymagana jest artroskopia zwiadowcza, która pozwala ocenić dokładnie stan uszkodzenia struktur w obrębie stawu skokowego.

Złamanie trójkostkowe – leczenie

Zazwyczaj zalecanym sposobem leczenia jest zabieg chirurgiczny. Wynika to z faktu, iż opisywane złamanie powoduje bardzo dużą niestabilność. Leczenie bez operacji stosuje się raczej w przypadku braku możliwości zakwalifikowania pacjenta do zabiegu ze względu na duże obciążenia wywołane innymi schorzeniami współistniejącymi. Częścią terapii jest zażywanie leków przeciwbólowych zarekomendowanych przez lekarza.

Celem zabiegu chirurgicznego jest przede wszystkim ustabilizowanie stawu skokowego i zapewnienie optymalnego procesu gojenia tkanek. Dokładny wybór procedury jest mocno uzależniony od stopnia ciężkości urazu. Istnieje kilka opcji możliwych do zastosowania przez specjalistę, m.in. wyrównanie kości, zastosowanie szpilek, śrub, instalowanie płytek i zespalanie kości ze sobą.

Konieczny może okazać się także przeszczep struktur kostnych. Umożliwia to szybszą regenerację i odbudowę kośćca w miejscu uszkodzonym. Dodatkowo wpływa na bardziej efektywne zespolenie odłamków kostnych w przypadku, gdy było ich wiele. W perspektywie czasu zmniejsza to także ryzyko wystąpienia powikłań w postaci zapalenia stawów. Po zabiegu następuje unieruchomienie w opatrunku gipsowym lub ortezie. Jest to uzależnione od zastosowanych procedur operacyjnych oraz rozległości złamania. Jeżeli zabieg został przeprowadzony zbyt późno, to wówczas należy się liczyć z koniecznością przeprowadzenia kolejnego w późniejszym czasie. Będzie on miał na celu korekcję pozostałej deformacji.

Sprawdź na DOZ.pl: Ortezy stawu skokowego.

Proces gojenia kości po złamaniu trójkostkowym to około 6 tygodni. W sytuacji, kiedy doszło także do uszkodzenia struktur więzadłowych, czas ten ulega wydłużeniu nawet do 12 tygodni. Okres rekonwalescencji jest sprawą indywidualną i wpływa na niego bardzo wiele zmiennych. Wobec tego nie można określić dokładnego momentu całkowitego wyzdrowienia pacjenta.

Kiedy powrót do sprawności? Kiedy można chodzić po złamaniu trójkostkowym? Po 6 tygodniach od założenia gipsu następuje jego zdjęcie. Po upływie 9–12 tygodni można wrócić do jazdy samochodem. Jednocześnie rozpoczyna się proces nauki chodzenia bez opatrunku gipsowego z wykorzystaniem kul łokciowych. Po upływie około 4 miesięcy można zaobserwować jeszcze utykanie i spowolnienie tempa chodu.

Optymistyczny scenariusz przewiduje powrót do aktywności, sportu po pół roku. W innym przypadku pełna rekonwalescencja może potrwać nawet 2 lata lub też, niestety, nie nastąpić nigdy. Jest to znowu związane z bardzo wieloma czynnikami.

Złamanie trójkostkowe – rehabilitacja

Rehabilitacja po złamaniu trójkostkowym zaczyna się bardzo szybko, bo już w 2–3 dobie po wykonanym zabiegu chirurgicznym. Wówczas pacjent zostaje spionizowany, unika obciążania chorej kończyny.

Żeby przeciwdziałać zanikom mięśniowym, stosuje się pracę izometryczną. Dzięki ekspozycji na działanie pola magnetycznego możliwe jest zoptymalizowanie procesu gojenia oraz przyspieszenie regeneracji tkanki kostnej. Zabieg ten można wykonać przez opatrunek gipsowy czy ubranie. Nie wpływa to na jego efektywność.

Kolejnym ważnym elementem jest praca z blizną po zdjęciu szwów. Zapobiegnie to zrostom tkankowym, przerastaniu blizny, opuchliźnie i restrykcjom powięziowo-skórnym. Uzupełniająco wykorzystuje się laseroterapię oraz miejscowe schładzanie za pomocą par ciekłego azotu.

W następnym etapie rehabilitacja skupia się na przywracaniu pełnej funkcji stopy, możliwości jej pełnego obciążania oraz właściwej stabilizacji podczas różnych aktywności. Do tego celu wykorzystuje się szereg metod i koncepcji terapeutycznych, takich jak np. taśmy kinezjologiczne, ćwiczenia metodą PNF, trening na bieżni, suche igłowanie, ćwiczenia równoważne, mobilizacje powięzi czy flossing.

  1. T. O. White, In defence of the posterior malleolus, „The Journal of Bone and Joint Surgery. British volume”, nr 100 2018.
  2. E. S. Veltman, J. J. Halma, A. de Gast, Longterm outcome of 886 posterior malleolar fractures: a systematic review of the literature, „The Journal of Foot and Ankle Surgery”, nr 22 2016.
  3. S. Karkkola, T. Kortekangas, H. Pakarinen i in., Fibular nailing for fixation of ankle fractures in patients at high risk of surgical wound infection, „The Journal of Foot and Ankle Surgery”, nr 26 2019.
  4. M. Kilian, P. Csörgö, S. Vajczikova, J. Luha, R. Zamborsky, Antiglide versus lateral plate fixation for Danis-Weber type B malleolar fractures caused by supination-external rotation injury, „Journal of Clinical Orthopaedics & Trauma”, nr 8 2017.
  5. Z. Huang, L. Liu, C. Tu i in., Comparison of three plate system for lateral malleolar fixation, „BMC Musculoskeletal Disorders”, nr 15 2014.

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Choroba Gravesa-Basedova – objawy, rozpoznanie, leczenie

    Do tej pory nie udało się ustalić etiopatogenezy choroby Gravesa-Basedova, wiadomo jedynie, że jest chorobą autoimmunologiczną. Występuje zdecydowanie częściej u kobiet (około 10 razy częściej), co z kolei może sugerować wpływ estrogenów na rozwój schorzenia. Ponadto zaobserwowano, że choroba częściej rozwija się po silnych sytuacjach stresowych.

  • Piodermia zgorzelinowa – przyczyny, objawy, leczenie

    Piodermia zgorzelinowa to rzadka, niezakaźna choroba, której etiologia do tej pory nie została wyjaśniona. Charakteryzuje się szybko rozwijającym się owrzodzeniem, mogącym zajmować duże obszary skóry. Często towarzyszy chorobom o podłożu autoimmunologicznym.

  • Kompresjoterapia – czym jest i na czym polega?

    Choroby naczyń żylnych to jedne z częstszych dolegliwości dotyczących głównie kończyn dolnych. W ich leczeniu przychodzi nam z pomocą kompresjoterapia, czyli inaczej zwana terapia uciskowa. Na czym ona polega?

  • Gęsta, lepka krew – przyczyny, objawy, leczenie

    Krew składa się z wyspecjalizowanych komórek, przeciwciał, czynników krzepnięcia i substancji w niej przenoszonych, m.in hormonów, lipidów, białek i glukozy. Stężenie tych składników wpływa na gęstość i lepkość krwi, a równowaga między nimi pozwala na jej poprawne krążenie. Jak rozpoznać zbyt gęstą krew?

  • Mielofibroza – przyczyny, leczenie

    Mielofibroza zaliczana jest do nowotworów szpiku kości, najrzadszych wśród wszystkich chorób mieloproliferacyjnych. Rozwija się długo i podstępnie, początkowo nie dając specyficznych objawów. Jakie są jej symptomy? W jaki sposób leczy się mielofibrozę?

  • Zespół popunkcyjny – na czym polega?

    Zespół popunkcyjny jest następstwem nakłucia lędźwiowego, którego dokonuje się podczas diagnostyki zakażeń ośrodkowego układu nerwowego. Pomimo że punkcja jest zabiegiem całkowicie bezpiecznym, to istnieje jednak ryzyko pojawienia się nieprzyjemnych objawów utrzymujących się najczęściej od 2 do 3 dni.

  • Wirus Epsteina-Barr (EBV) – objawy i leczenie

    Jednym z członków dużej rodziny wirusów z rodzaju Herpes jest wirus Epsteina-Barr (EBV). Co ciekawe, jest jednym z tych patogenów, które u ludzi występują najczęściej i na ogół nie manifestują się pod postacią specyficznych objawów. Mimo to EBV może przyczynić się do rozwoju poważnej choroby, jaką jest mononukleoza zakaźna.

  • Rak okrężnicy – przyczyny, objawy, leczenie, rokowania

    Rak okrężnicy jest drugim co do częstości nowotworem oraz drugą przyczyną zgonu w krajach zachodnich, a niestety, ilość zachorowań na ten typ raka wciąż rośnie. Dlatego najważniejsza jest profilaktyka lub wczesne wykrycie, które zapewnia wysoką wyleczalność. Pierwsze symptomy raka okrężnicy są nietypowe i zależą od jego lokalizacji. Jak objawia się rak okrężnicy? Jak mu zapobiec?

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij