Choroba Ménière’a (Meniere’a) – przyczyny, objawy i leczenie nagłych ataków zawrotów głowy - portal DOZ.pl
Choroba Ménière’a (Meniere’a) – przyczyny, objawy i leczenie nagłych ataków zawrotów głowy
Piotr Janik

Choroba Ménière’a (Meniere’a) – przyczyny, objawy i leczenie nagłych ataków zawrotów głowy

Do charakterystycznych objawów choroby Meniere'a należą m.in. szumy w uchu, zawroty głowy i postępująca utrata słuchu. Jakie są przyczyny schorzenia i jak postępować w trakcie ostrych napadów zawrotów głowy? W jaki sposób leczy się chorobę Meniere'a? 

Choroba Ménière’a jest chorobą narządu przedsionkowo-ślimakowego. W Polsce dotyka około 10% chorych na zawroty głowy. Średnia wieku zapadalności wynosi 40–60 lat, ale występuje również u dzieci i osób w wieku podeszłym. Rodzinne występowanie tej przypadłości waha się od 10% do 20%. W 70% występuje jednostronnie, tzn. dotyczy jednego ucha. 

Choroba Ménière’a – przyczyny 

Przyczyn choroby Ménière’a upatruje się w zaburzeniach równowagi płynów ucha wewnętrznego, spowodowanych czynnikami mechanicznymi, czynnościowymi lub autoimmunologicznymi. 

Za główną przyczynę choroby Meniere'a natury mechanicznej uznaje się wodniaka błędnika błoniastego – jest to przestrzeń płynowa otoczona strukturami ucha wewnętrznego, która powstaje w wyniku nagromadzenia śródchłonki, czyli płynu wypełniającego błędnik błoniasty oraz wzrostu ciśnienia w uchu wewnętrznym.

Do zwiększenia objętości śródchłonki dochodzi z powodu zablokowania ujścia lub zbyt dużej produkcji płynu w stosunku do zdolności jego wypływu. Śródchłonka wytwarzana przez sieć naczyń krwionośnych, tzw. prążek naczyniowy, jest bogata w potas, a uboga w sód. Przepływając przez struktury ucha wewnętrznego, odpowiada za pobudzanie układu równowagi. Gdy przepływ ten zostaje zablokowany i tworzy się wodniak, dochodzi do nagłego pęknięcia tzw. błony Meissnera oddzielającej dwie przestrzenie w obrębie ucha środkowego i wymieszania się dwóch płynów o różnym składzie jonowym. Powoduje to porażenie nerwu słuchowego i przedsionkowego. Na początkowym etapie zjawisko to jest odwracalne, co tłumaczy ustępowanie upośledzenia słuchu po ustaniu zawrotów głowy. 

Według teorii czynnościowej wodniak błędnika błoniastego jest nie tyle przyczyną, co konsekwencją poprzedzających go zaburzeń biochemicznych i komórkowych. Śródchłonka przyczynia się do ciągłej filtracji tego środowiska, dzięki czemu utrzymywany jest odpowiedni skład jonowy. Ze względu na wrażliwość komórek nerwowych na poszczególne jony, niezbędne jest utrzymywanie ich stałego stężenia do prawidłowego pobudzania zakończeń nerwowych. Gdy dochodzi do skurczu naczyń doprowadzających krew do prążka naczyniowego, następuje niedotlenienie w przestrzeni śródchłonki i akumulacja produktów przemiany materii, zanim zdążą one zostać wydalone. W wyniku tego powstaje wodniak.  

U 6-30% pacjentów za chorobę Ménière’a odpowiadają czynniki autoimmunologiczne. W okolicy worka śródchłonki badacze odnaleźli charakterystyczne dla chorób autoimmunologicznych komórki zapalne. Za teorią tą przemawia także fakt, że choroba niekiedy występuje obustronnie (u około 30% chorych) i następuje dobra odpowiedź na glikokortykosteroidy, co jest typowe dla chorób o podłożu autoimmunologicznym. 

Choroba Ménière’a (Meniere’a)– objawy 

Jakie są objawy choroby Meniere’a? Charakteryzują ją co najmniej dwa epizody napadowych zawrotów, trwających minimum 20 minut, szumy uszne oraz uczucie ucisku w uchu. Ponadto pacjenci skarżą się na zaburzenia równowagi, uczucie napięcia w dotkniętym chorobą uchu i uczucie zatkania watą (uczucie pełności w uchu).

Zazwyczaj pierwszym objawem napadu choroby są szumy w uchu, które przypominają szeleszczenie. Może ono pojawiać się nawet w zupełnie głuchym uchu, co pacjenci określają jako „szum ze środka głowy”. Natężenie szumu może utrudniać rozumienie mowy.

Aż u 70% pacjentów dochodzi do zjawiska diploakuzji, czyli wrażenia podwójnego słyszenia. Zawroty głowy wraz z pogorszeniem słuchu stanowią najczęstszy objaw, bo występujący aż u 50% chorych. U 19% jedynym objawem są zawroty głowy. Pacjenci podczas napadów przybierają pozycję przynoszącą ulgę – zazwyczaj pozycję leżącą, z chorym uchem skierowanym w kierunku ziemi.  

Polecane dla Ciebie

Choroba Ménière’a – diagnostyka 

Podstawą diagnostyki choroby Meniere’a jest wywiad lekarski. Lekarz w badaniu określa stan laryngologiczny chorego, m.in. wyklucza uszkodzenia w obrębie samej błony bębenkowej. W ocenie fizykalnej obserwuje się u pacjentów: 

  • oczopląs – czyli szybkie ruchy gałek ocznych skierowanych w schorzeniu Meniere’a w chorą stronę; objaw ten wygasa zazwyczaj w ciągu kilku godzin lub kilku dni po napadzie, a po ustaniu napadu oczopląs może być skierowany w stronę zdrową. W celach diagnostycznych można sprowokować oczopląs w badaniu zwanym elektronystagmografią; 
  • zawroty głowy, czyli uczucie niestabilności i „kręcenia się w głowie” typu horyzontalnego, tzn. w kierunkach poziomych (prawo–lewo lub lewo–prawo); 
  • wymioty związane z zawrotami głowy,  
  • ból ucha poprzedzony uczuciem rozpierania, wynikający ze wzrostu ciśnienia w obrębie ucha i ucisku struktur wewnątrz niego. 

Podczas badania lekarz może wykonać następujące testy: 

  • próba Romberga – pacjent staje z rękoma wyciągniętymi przed siebie (w asyście lekarza stojącego obok), zamyka oczy i stara się utrzymać równowagę; chory, z powodu zawrotów głowy, upada lub chwieje się w kierunku strony zdrowej, 
  • próba Unterbergera – badanie polega na dreptaniu, czyli marszu w miejscu z zamkniętymi oczami, u chorych obserwuje się dreptanie dookoła własnej osi w kierunku zdrowego ucha. 
Poza badaniem fizykalnym lekarz może posiłkować się innymi metodami diagnostycznymi. 

W celu określenia stanu kości skalistej, kąta mostowo-móżdżkowego i opony twardej oraz wykluczenia guza kąta mostkowo-móżdżkowego i stwardnienia rozsianego wykonuje się tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny głowy.  

Audiometria mowy pozwala ocenić zdolność rozumienia mowy, która w chorobie Ménière’a jest obniżona, a audiometria tonalna progowa określić próg słyszenia w zakresie częstotliwości 125–12 000 Hz. W początkowej fazie choroby dominuje niedosłuch w obrębie średnich i niskich częstotliwości. Gdy napady się powtarzają, dochodzi do stałego i nieodwracalnego osłabienia. 

Audiometria nadprogowa jest badaniem decydującym w wykryciu „głuchoty ślimakowej”. U chorych tony o dużym natężeniu są równie głośno słyszane w uchu chorym co zdrowym. 

W diagnostyce choroby Ménière’a wykorzystuje się też test glicerolowy – pacjentom podawany jest glicerol z sokiem owocowym w dawce 1,5 g/kg m.c. do wypicia. Po 3 godzinach wykonywane są audiogramy i audiometria mowy, w których w wyniku obniżenia ciśnienia śródchłonki w błędniku błoniastym obserwuje się właściwe dla tej jednostki chorobowej zmiany.  

Chorobę Ménière’a lekarz różnicuje z: 

  • zespołem menierowskim, 
  • chorobami ucha wewnętrznego, takimi jak zespół Lermoyeza, ostre zaburzenia ukrwienia, toksyczne uszkodzenie błędnika, zapalenie błędnika, 
  • chorobami pozabłędnikowymi odcinka nerwu VIII, takimi jak zapalenie nerwu przedsionkowego, opryszczka uszna – zakażenie wirusem Herpes zoster oticus, guz nerwu VIII, 
  • chorobami ośrodkowego układu nerwowego, takimi jak zaburzenia krążenia mózgowego w obrębie unaczynienia kręgowo-podstawnego, guzy mózgu – pnia i móżdżku, stwardnienie rozsiane, urazy mózgu i kręgosłupa szyjnego, neuroinfekcje, padaczka, kiła układu nerwowego, 
  • wrodzonymi i nabytymi wadami anatomicznymi ucha. 

Choroba Ménière’a – leczenie 

Ze względu na brak dokładnej znajomości przyczyny choroby leczenie jest objawowe. Celem leczenia choroby Ménière’a jest zahamowanie zawrotów głowy, zniesienie szumów usznych i wymiotów oraz poprawa słuchu, a także profilaktyka zapobiegająca ostrym napadom zawrotów głowy. Stałym zaleceniem jest unikanie kawy, wyrobów tytoniowych, alkoholu i stresu. 

W czasie napadu ważne jest zapewnienie choremu spokoju i pozycji dla niego najwygodniejsza (zazwyczaj ułożenie na boku z chorym uchem skierowanym ku dołowi). Jeśli obecne są wymioty, należy je zwalczać lekami przeciwwymiotnymi i zapobiegać odwodnieniu.  

W okresie międzynapadowym wdraża się profilaktykę polegającą na obniżaniu ciśnienia endolimfy w błędniku błoniastym poprzez stosowanie dietę ograniczającą płyny i sól oraz dostosowane do chorego leczenie farmakologiczne. Zazwyczaj podaje się leki rozszerzające naczynia krwionośne mózgu, zwłaszcza antagonistów kanału wapniowego, betahistynę, preparaty z grupy leków nootropowych lub hamujących czynność układu przedsionkowego, a także neuroleptyki lub anksjolityki. Jeżeli działania te nie przyniosły spodziewanego rezultatu, do wcześniejszych leków dodaje się leki moczopędne oraz zleca się ćwiczenia mające na celu przyspieszenie adaptacji układu przedsionkowego.

Można rozważyć podanie bezpośrednio do jamy bębenkowej gentamycyny, streptomycyny lub glikokortykosteroidów. Takie leczenie należy zakończyć, gdy dojdzie do ubytku słuchu w zakresie 8 kHz oraz nastąpi obniżenie tzw. potencjałów ślimakowych, co wykazuje badanie elektrofizjologiczne słuchu. 

Brak poprawy po leczeniu farmakologicznym, postępujące upośledzenie słuchu i zawroty głowy uniemożliwiające wykonywanie podstawowych czynności życiowych stanowią wskazania do zastosowania leczenia chirurgicznego, które jest zależne od stopnia zaawansowania choroby.  

Chorych kwalifikujących się do leczenia chirurgicznego można podzielić na 3 grupy: 

  • pacjenci z zawrotami głowy i zaburzeniami słuchu – w tej grupie stosuje się drenaż jamy bębenkowej lub operacyjne otwarcie ucha środkowego, co pomaga około 82% chorych, 
  • pacjenci z zawrotami głowy i średniego stopnia upośledzeniem słuchu – pacjentom tym proponuje się drenaż worka śródchłonki lub pozabłędnikowe przecięcie nerwu przedsionkowego, 
  • pacjenci z zawrotami głowy i głuchotą jednostronną – zaleca się wykonanie tzw. „labiryntektomii”, czyli otwarcie błędnika kostnego i zniszczenie błędnika błoniastego, co przynosi ulgę. 
  1. K. Niemczyk, D. Jurkiewicz, J. Składzienia i in., Otolaryngologia kliniczna, "Medipage," Warszawa 2015. 
  2. W. Narożny, W.M. Nyka, J. Siebert, Etiopatogeneza, diagnostyka i leczenie choroby Méniére’a, „Forum Medycyny Rodzinnej”, nr 1 (2) 2007. 
  3. W. Arnold, U. Ganzer, Otolaryngologia, red. n. wyd. pol. T. Kręcicki, Medpharm Polska, Wrocław 2014. 

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Ocet jabłkowy – właściwości i zastosowanie. Czy warto go pić?

    Ocet jabłkowy wydaje się być remedium na wiele dolegliwości, ale czy słusznie? Jakie właściwości ma ocet jabłkowy i jak samodzielnie przygotować go w domu? Jak go mądrze stosować? Podpowiadamy.

  • „Spalacze tłuszczu” – garcinia cambogia – właściwości, wskazania i przeciwwskazania do suplementacji. Tamaryndowiec malabarski a proces odchudzania?

    Garcinia cambogia to suplement diety, który przez wielu określany jest mianem preparatu ułatwiającego odchudzanie. Występuje zarówno w postaci tabletek, kapsułek, ekstraktów, jak i herbat ziołowych. Jej wpływ na odchudzanie opiera się przede wszystkim na obniżeniu poziomu cholesterolu, zmniejszeniu apetytu i podwyższeniu temperatury ciała. Udowodniono, że efekt termogeniczny sprzyja procesowi spalania tkanki tłuszczowej. Należy jednak pamiętać, że garcinia cambogia może jedynie wspomóc proces odchudzania, który powinien być oparty na konsekwentnej samodyscyplinie, ujemnym bilansie kalorycznym i zwiększonej ilości aktywności fizycznej. Który suplement z tamaryndowca malabarskiego wybrać, czy osoby chore na cukrzycę mogą przyjmować garcinia cambogia i czy suplementacja tym „spalaczem tłuszczu" ma jakieś skutki uboczne? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • „Spalacze tłuszczu” – Pokrzywa indyjska (Coleus forskohlii) – charakterystyka działania. Czy to ajurwedejskie zioło wpływa na odchudzanie?

    Pokrzywa indyjska to roślina, która znalazła swoje zastosowanie w łagodzeniu objawów, jakie towarzyszą niewydolności serca, problemom z oddychaniem, chorobom dróg moczowych, zaburzeniom snu i zmianom skórnym. Właściwości pokrzywy indyjskiej wykorzystuje się także podczas odchudzania, dlatego nazywa się ją naturalnym i skutecznym „spalaczem tłuszczu", który może pomóc w pozbyciu się kilku kilogramów i zbędnych centymetrów z ud, brzucha lub pośladków. Który preparat z pokrzywą indyjską wybrać, jak dawkować forskolinę i jakie są przeciwwskazania do stosowania suplementu z pokrzywą indyjską? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

  • Repelenty – rodzaje. Jak stosować środki odstraszające owady?

    Ukąszenia owadów często skutkują miejscowym obrzękiem, świądem oraz bólem, które przeważnie – w przypadku braku uczulenia – dość szybko ustępują. Wiele zwierząt przenosi jednak poważne schorzenia, takie jak borelioza, dlatego w celu ochrony ludzkiego zdrowia powinno stosować się środki zapobiegawcze – repelenty. Jakie rodzaje środków na komary i kleszcze są najskuteczniejsze?

  • Czy to prawda, że woda utleniona może utrudniać gojenie ran?

    Woda utleniona, czyli inaczej nadtlenek wodoru, stosuje się najczęściej w postaci 3% roztworu. Ma ona głównie właściwości bakteriobójcze, oczyszczające rany i zmiękczające strupy. Wskazaniem do zastosowania wody utlenionej mogą być także m.in. łagodne infekcje jamy ustnej i gardła. Jak właściwie stosować wodę utlenioną, czy można nią wybielać zęby i czyścić uszy?

  • Olejek THC – co należy o nim wiedzieć?

    Marihuana medyczna w formie ekstraktu olejowego to stosunkowo nowa metoda wykorzystywana w terapii wielu schorzeń. Olejek THC używa się jako surowiec do wytwarzania leków recepturowych dostępnych na receptę. Jakie właściwości ma olejek THC?

  • Kwas borowy (borny) – właściwości, zastosowanie, szkodliwość

    Kwas borowy to związek chemiczny posiadający bardzo szerokie zastosowanie – i to zarówno w przemyśle, jak i do indywidualnego użytku. Jego właściwości sprawiają, że warto zainteresować się tym kwasem, ale również mieć wiedzę, kto nie powinien stosować kwasu bornego.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij