×
DOZ.PL Darmowa
aplikacja
DOZ.pl
Zainstaluj

Nowa szansa leczenia dla osób z porażeniem kończyn

Operacja przeszczepu nerwów umożliwiła 13 młodym dorosłym z całkowitym paraliżem odzyskanie ruchomości i funkcji w łokciach i dłoniach. Tak dobre efekty dało zastosowanie nowej techniki leczenia na dużej grupie osób z tetraplegią, czyli porażeniem kończyn górnych i dolnych.

Wskutek nowatorskiej operacji, której efekty ukazały się na łamach pisma „Lancet”, 13 młodych dorosłych z tetraplegią jest w stanie samodzielnie jeść, pić, myć zęby i pisać. Ten przełom przyniosło zastosowanie innowacyjnej techniki chirurgicznej, która łączy funkcjonujące nerwy z uszkodzonymi, aby przywrócić siłę w sparaliżowanych mięśniach.

Szansa na powrót do sprawności

Podczas operacji australijscy chirurdzy przymocowali funkcjonujące nerwy powyżej uszkodzenia rdzenia kręgowego do sparaliżowanych nerwów poniżej obrażeń. W dwa lata od operacji i po intensywnej fizjoterapii jej uczestnicy byli w stanie wyciągnąć rękę i otworzyć dłoń, aby podnieść przedmiot i nim manipulować. Przywrócenie wyprostu łokcia poprawiło ich zdolność do napędzania wózka inwalidzkiego i przenoszenia się do łóżka lub samochodu.

Dzięki temu sparaliżowani mogą teraz samodzielnie wykonywać codzienne zadania, przy których wcześniej potrzebowali asysty. Mowa między innymi o jedzeniu, szczotkowaniu zębów i włosów, nakładaniu makijażu, pisaniu, płaceniu (w tym za pomocą kart kredytowych), jak również używaniu narzędzi i urządzeń elektronicznych.
Odkrycie lekarzy sugeruje, że przenoszenie nerwów może dać podobną poprawę funkcjonalną w stosunku do tradycyjnych transferów ścięgien, z korzyścią dla mniejszych nacięć i krótszych czasów unieruchomienia po zabiegu.

Przełomowe przeszczepy nerwów

U 10 uczestników zabiegu przeniesienia nerwów zostały w wyjątkowy sposób połączone z przenoszeniem ścięgien, umożliwiając wykonanie różnych stylów rekonstrukcji w każdej ręce i dając uczestnikom szansę czerpania korzyści z wrodzonych sił przenoszenia ścięgien i nerwów. Przenoszenie nerwów przywróciło im bardziej naturalny ruch i lepszą kontrolę motoryczną w jednej ręce, a przenoszenie ścięgien większą moc i zdolność do podnoszenia ciężarów w drugiej ręce.

Chociaż to tylko małe badanie, naukowcy twierdzą, że przenoszenie nerwów jest dużym postępem w przywracaniu funkcji dłoni i ramienia oraz oferuje kolejną bezpieczną i niezawodną opcję chirurgiczną dla osób żyjących z tetraplegią.

Niemniej jednak cztery transfery nerwowe nie powiodły się u trzech uczestników, a autorzy wnioskują, że potrzebne będą dalsze badania, aby określić, którzy ludzie są najlepszymi kandydatami do wyboru do operacji transferu nerwów, aby zminimalizować częstość występowania niepowodzeń.

— Dla osób z tetraplegią najważniejszym celem jest poprawa funkcji rąk. Wierzymy, że operacja przeniesienia nerwu oferuje ekscytującą nową opcję, dając osobom z porażeniem możliwość odzyskania funkcji rąk i dłoni w celu wykonywania codziennych zadań, co zwiększy ich niezależność i ułatwi uczestniczenie w życiu rodzinnym i zawodowym — mówi dr Natasha van Zyl z Austin Health w Melbourne, Australia, która prowadziła badania.

— Co więcej, pokazaliśmy, że transfery nerwów można z powodzeniem łączyć z tradycyjnymi technikami przenoszenia ścięgien, aby zmaksymalizować korzyści. Kiedy chwyt został przywrócony przy użyciu transferów nerwów w jednej ręce i transferów ścięgien w drugiej, uczestnicy konsekwentnie informowali, że preferują obie ręce z różnych powodów i nie zdecydowaliby się na rekonstrukcję dwóch rąk w ten sam sposób.

Skuteczność potwierdzona

Tradycyjnie ruchomość kończyny górnej jest rekonstruowana przy użyciu operacji przenoszenia ścięgien, podczas której mięśnie, które nadal pracują, ale są zaprojektowane do innej funkcji, są ponownie rozmieszczane chirurgicznie, aby wykonywać pracę sparaliżowanych mięśni. Natomiast przeniesienie nerwów pozwala na bezpośrednią reanimację samego sparaliżowanego mięśnia. Ponadto transfery nerwowe mogą ponownie animować więcej niż jeden mięsień naraz, mają krótszy okres unieruchomienia po zabiegu (10 dni w chuście vs 6-12 tygodni w ortezie dla przeniesienia nerwu w celu wydłużenia łokcia) i pozwalają uniknąć problemów technicznych związanych z operacją przeniesienia ścięgna, w tym naprężenia ścięgna podczas operacji i uszkodzeń mechanicznych (rozciągnięcie lub pęknięcie) z nią związanych.

Poprzednie raporty z pojedynczych przypadków i małe badania retrospektywne wykazały, że operacja przeniesienia nerwu jest wykonalna i bezpieczna u osób z tetraplegią. Jest to jednak pierwsze badanie prospektywne, w którym wykorzystuje się znormalizowane pomiary wyników funkcjonalnych i kombinacje wielu operacji przenoszenia nerwów i ścięgien.

Kilkanaście sukcesów

W sumie w badaniu udział wzięło 16 młodych dorosłych (średni wiek 27 lat) z wczesnym (mniej niż 18 miesięcy po urazie) urazem rdzenia kręgowego szyi (C5-C7), którzy zostali skierowani do Austin Health Centre w Melbourne w celu przywrócenia funkcji w kończynie górnej. Większość urazów była wynikiem wypadków samochodowych lub kontuzji sportowych.

Uczestnicy przeszli pojedyncze lub wielokrotne transfery nerwowe w jednej lub obu kończynach górnych, aby przywrócić wydłużenie łokcia, uchwycenie, uszczypnięcie i otwarcie dłoni. Obejmowało to przejmowanie nerwów roboczych od mięśni unerwionych powyżej urazu kręgosłupa i przyczepianie ich do nerwów sparaliżowanych mięśni unerwionych poniżej urazu w celu przywrócenia dobrowolnej kontroli i ożywienia sparaliżowanego mięśnia.

Przykładowo chirurdzy wybrali nerw dostarczający drobne mięśnie barku jako nerw dawcy i przymocowali go do nerwu dostarczającego triceps, który aktywuje mięśnie wydłużające (prostujące) łokieć. Aby przywrócić chwyt i zamocować nerw do wolnego mięśnia prostownika nadgarstka, przeniesiono go do przedniego nerwu międzykostnego.

Łącznie wykonano 59 transferów nerwów u 16 uczestników (13 mężczyzn i 3 kobiety; 27 kończyn). U 10 uczestników (12 kończyn) przeniesienia nerwów połączono z przenoszeniem ścięgien w celu poprawy funkcji dłoni.

Uczestnicy podali oceny dotyczące ich poziomu niezależności związanego z codziennymi czynnościami (takimi jak np. samoopieka, toaleta, funkcja kończyny górnej, siła mięśni, chwyt i siła szczypania oraz zdolność do otwierania dłoni) przed zabiegiem, rok po zabiegu i ponownie dwa lata później. Dwóch uczestników nie pojawiło się na badaniach kontrolnych i doszło do jednego zgonu (niezwiązanego z operacją).

Po 24 miesiącach odnotowano znaczną poprawę w zakresie zdolności dłoni do chwytania i upuszczania kilku obiektów w określonym przedziale czasowym i stopniu niezależności.

Przed zabiegiem żaden z uczestników nie był w stanie zdobyć punktów w testach siły chwytu lub szczypania, ale 2 lata później siła szczypania i chwytania była wystarczająco wysoka, aby wykonać większość czynności codziennego życia.

Bibliografia  zwiń/rozwiń

N. van Zyl, B. Hill, C. Cooper i in., Expanding traditional tendon-based techniques with nerve transfers for the restoration of upper limb function in tetraplegia: a prospective case series, The Lancet , 2019.


Podziel się: