szczeniak u weterynarza
Katarzyna Karolewska-Bajon

Parwowiroza psa – przyczyny, objawy, leczenie psiego tyfusu

Brak apetytu, osowiałość, wymioty i biegunka – to mogą być jedne z pierwszych objawów parwowirozy, czyli choroby zakaźnej, która dotyka psów. Psi tyfus może objawiać się poprzez krwotoczne zapalenie jelit lub zapalenie mięśnia sercowego, a zależy to do wieku czworonoga, gdyż drugi wariant choroby częściej dotyczy szczeniąt. Jak uchronić psa przed parwowirozą? Jak wygląda diagnostyka i leczenie parwowirozy?

Wysoce zakaźna choroba wirusowa o gwałtownym przebiegu i nieswoistych objawach. Trudno o trafniejszą definicję parwowirozy, jednostki chorobowej, która wciąż zbiera śmiertelne żniwo wśród psów (głównie szczeniąt). Zakażenie czworonoga wirusem parwowirozy grozi krwotocznym zapaleniem jelit lub nawet zapaleniem mięśnia sercowego i zgonem. Aby temu zapobiec, powszechnie stosowane są szczepienia ochronne szczeniaków i dorosłych psów. Wczesna profilaktyka parwowirozy pozostaje ratunkiem dla wielu czworonogów, gdyż zdecydowanie łatwiej jej zapobiegać niż leczyć.

Co to jest parwowiroza?

Najpowszechniej spotykaną chorobą zakaźną zwierząt z rodziny psowatych, w tym naszych domowych pupili – psów – jest parwowiroza. Jej potoczna nazwa to psi tyfus i jest ona zaliczana do śmiertelnych chorób. Może objawiać się na dwa sposoby: krwotocznym zapaleniem jelit lub zapaleniem mięśnia sercowego (drugi wariant choroby częściej dotyczy szczeniąt). Parwowirozę wywołuje psi parwowirus typu 2 (CPV-2, ang. Canine Parvovirus type 2), który należy do rodziny najmniejszych wirusów zagrażających zwierzętom, czyli parwowirusów.

Parwowirusy to cząstki zakaźne wyspecjalizowane do wnikania i infekowania komórek konkretnego gatunku zwierząt. Z tego powodu koci tyfus, choroba wywołana przez inny gatunek parwowirusa – wirus panleukopenii kotów (FPV, ang. Feline Panleukopenia Virus), nie wystąpi u psa. Przeważnie parwowirozę diagnozuje się u młodych psów między 6. tygodniem a 6. miesiącem życia, czyli w momencie odsadzenia szczeniąt od matki. Jeśli choroba rozwinie się w tym okresie, jest dla zwierzęcia bardzo niebezpieczna, a nieleczona w około 90% przypadków kończy się śmiercią. Co istotne, nie można określić jej jedynie mianem choroby szczeniąt, gdyż wirus parwowirozy atakuje również dorosłe osobniki.

Parwowiroza psa – przyczyny

Pies może zostać zainfekowany wirusem parwowirozy drogą pokarmową, po kontakcie z innym chorym czworonogiem lub poprzez kontakt z jego wydalinami (odchodami lub wymiocinami).

Zanieczyszczeniu może ulec najbliższe otoczenie psa (np. miejsce zabawy, zabawki, obroża, posłanie) czy rzeczy osobiste jego właściciela, tj. buty, dywan, pościel lub inne rzeczy, z którymi pies miał kontakt. Dodatkowo do zakażenia psim tyfusem może dojść drogą wertykalną, czyli przed urodzeniem szczenięcia – w łonie zakażonej samicy. Szczęśliwie, dzięki powszechnie przeprowadzanym szczepieniom przeciwko parwowirozie, jest to coraz rzadziej spotykana droga zakażenia. Warto zaznaczyć, że psi parwowirus jest wysoce zakaźny i odporny na warunki środowiska. Po wydaleniu z organizmu gospodarza potrafi przetrwać bez zmian właściwości zakaźnych nawet rok i zainfekować wszystkie wrażliwe na niego zwierzęta. Dlatego po stwierdzeniu choroby u szczeniaków lub dorosłych psów ich otoczenie jest dokładnie czyszczone, a rzeczy z którymi miały kontakt najlepiej wyrzucić.

Zwiększone ryzyko zakażenia parwowirusem towarzyszy zwierzętom:

  • niezaszczepionym,
  • z obniżoną odpornością (nieodrobaczonym, zestresowanym, wyczerpanym),
  • przebywającym w dużych skupiskach (np. w schroniskach, hodowlach) lub w miejscach o nieodpowiedniej czystości.

Powiązane produkty

Objawy parwowirozy psa

Pierwsze objawy zakażenia wirusem parwowirozy nie są swoiste, czyli trudno na ich podstawie postawić trafną diagnozę. Ujawniają się zwykle od 3 do 7 dni od zakażenia i są to:

  • utrata apetytu,
  • osowiałość,
  • szybka męczliwość,
  • wymioty,
  • biegunka,
  • podwyższona temperatura ciała.

W późniejszych etapach rozwoju choroby u psa występują objawy ostrego krwotocznego zapalenia jelit, czyli:

  • bolesność jamy brzusznej,
  • duże odwodnienie,
  • uporczywe wymioty,
  • krwawe biegunki,
  • a nawet wstrząs hipowolemiczny, czyli nagła utrata przytomności spowodowana zmniejszeniem ilości płynów w organizmie.

W wyniku badania krwi stwierdza się leukopenię (obniżenie liczby białych krwinek), hipoglikemię (spadek poziomu cukru we krwi), hipernatremię (wzrost gęstości krwi), wzrost poziomu trójglicerydów oraz spadek ilości makroelementów (potasu, sodu i chloru) i mikroelementów (cynk). Choroba u szczeniąt może skończyć się zapaleniem mięśnia sercowego. Dzieje się tak z uwagi na fakt, że u młodych psów organem najszybciej rozwijającym się jest serce. Intensywne podziały komórek serca działają jak magnes na psiego parwowirusa, który ma powinowactwo do komórek szybko dzielących się, czyli zdolność do reagowania z nimi i ich infekowania. Niektóre psy pomimo posiadania w organizmie wirusa parwowirozy mogą przejść chorobę bezobjawowo, a ich odchody stanowią źródło zagrożenia dla innych zwierząt. Są to tak zwani nosiciele. Można u nich stwierdzić wzrost miana przeciwciał przeciwko CPV-2 w surowicy krwi bez wcześniejszej immunizacji tj. u nieszczepionych na parwowirozę psów.

Jak zdiagnozować parwowirozę psa – badania weterynaryjne

Nie powinno się bagatelizować wystąpienia u psa utraty apetytu, osowiałości, wymiotów lub biegunki. Mogą być one pierwszymi objawami wielu poważnych chorób, w tym parwowirozy. Należy wówczas zgłosić się z pupilem do przychodni weterynaryjnej. W pierwszej kolejności lekarz weterynarii wykona badanie podmiotowe, czyli przeprowadzi wywiad z właścicielem psa na temat stanu zdrowia czworonoga. Dalsze postępowanie diagnostyczne powinno obejmować wykonanie badania krwi i przeprowadzenie USG (badanie ultrasonograficzne) jamy brzusznej psa.

Badań krwi prowadzących do wykrycia wirusa parwowirozy jest wiele. Rutynowo używane są metody serologiczne, czyli oparte na swoistych reakcjach immunologicznych. Są to m.in. test ELISA (immunoenzymatyczny), który wykrywa w surowicy pacjenta przeciwciała wytworzone po kontakcie z patogenem, lub test hemaglutynacji, który sprawdza, czy dojdzie do zlepienia czerwonych krwinek. Jeśli w badaniach serologicznych zostanie uzyskany wynik wątpliwy, trzeba wykonać testy o większej dokładności. Wtedy badanie krwi przeprowadza się metodami molekularnymi, np. PCR (metoda łańcuchowa polimerazy). Dostępne są również szybkie testy płytkowe, dzięki którym możliwe jest wykrycie antygenów parwowirusa w kale lub wymiocinach psa.

Parwowiroza psa – leczenie psiego tyfusu

Uleczalność parwowirozy zależy w dużej mierze od stopnia zaawansowania choroby i szybkości wdrożenia leczenia. Jest ono bardziej skuteczne u dorosłego psa, niestety szczenięta nie zawsze udaje się uratować. Dużo łatwiej zapobiegać ich zakażeniu niż efektywnie leczyć.

U zwierząt chorych na psi tyfus stosuje się:

  • środki przeciwwymiotne i przeciwbiegunkowe,
  • preparaty pobudzające rozwój odporności (np. karma uzupełniająca z beta-glukanem lub surowica z przeciwciałami od ozdrowieńców),
  • płynoterapię, czyli dożylne leczenie płynami zawierającymi leki i elektrolity.

Co więcej, od początku leczenia powinno się zachęcać psa do samodzielnego jedzenia. Zwykle w czasie leczenia chory pies pozostaje w klinice weterynaryjnej, aby na bieżąco były monitorowane postępy leczenia oraz parametry życiowe zwierzaka. Weterynarz może również zlecić leczenie ambulatoryjne, co oznacza, że pies pozostanie w klinice jedynie na czas podawania leków i przeprowadzania badań. Wówczas po powrocie do domu powinno się odizolować go od innych zwierząt i dodatkowo wykonać czynności zmniejszające ryzyko rozprzestrzeniania się parwowirusa. Polegają one na wyrzuceniu akcesoriów i zabawek używanych przez chore zwierzę oraz dokładnym sprzątaniu pomieszczeń i otoczenia psa, również preparatami dezynfekcyjnymi.

Jak zapobiegać parwowirozie psa?

Nie ma skuteczniejszej metody zapobiegania parwowirozie niż szczepienia ochronne. Jeśli ciężarna suczka posiada przeciwciała przeciwko CPV, to przekaże je młodym i przez pierwsze tygodnie życia ryzyko rozwoju choroby jest niskie. Szczenięta należy pierwszy raz zaszczepić w 6.–8. tygodniu po urodzeniu. Kolejne dawki szczepionki przeciwko parwowirozie trzeba podawać w odstępach dwu- lub czterotygodniowych do momentu, w którym pies osiągnie 16. tydzień życia. Dawkę przypominającą młode psy powinny przyjąć mając od 6 miesięcy do jednego roku życia. U dorosłych psów szczepienie wykonuje się dwukrotnie w odstępach od 2. do 4. tygodni, a rewakcynacje maksymalnie raz na 3 lata.

Sprawdź, jakie artykuły dla zwierząt znajdziesz na DOZ.pl

Odseparowanie psa zakażonego parwowirusem to również czynność konieczna w sytuacji, w której chcemy zapobiec rozprzestrzenianiu wirusa. Jeśli izolujemy chorego psa od reszty domowego stada, o ile kolejne zwierzę nie zachoruje, trzeba odczekać minimum pół roku po parwowirozie, aby połączyć stado lub przygarnąć kolejnego psa. Szczenię bez rozwiniętej odporności lub bez kompletu szczepień jest łatwym celem dla wirusa parwowirozy.

Konieczność dezynfekcji środowiska życia psa wywołuje pytanie: czy człowiek może się zarazić parwowirusem? Wśród wirusów tego rodzaju istnieje gatunek groźny dla człowieka i jest nim parwowirus B19. Jednak nie wywołuje on parwowirozy, a jedną z chorób wieku dziecięcego, jaką jest rumień zakaźny. Tylko zwierzę z rodziny psowatych może zostać gospodarzem dla CPV-2, dlatego parwowiroza nie jest chorobą niebezpieczną dla człowieka. Kontakt z chorym psem lub jego odchodami nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego zdrowia i życia.

  1. A. Wójcik, J. Ziętek, S. Winiarczyk, Parwowiroza psów – problem wciąż aktualny, „Medycyna weterynaryjna” 75(8), 2019.
  2. M. Kowalczyk, K. Skrzypek, A. Jakubczak, Patogeneza i diagnostyka parwowirozy psów oraz genotypowanie CPV-2, „Życie weterynaryjne” nr 93 (7), 2018.
  3. Ł. Adaszek, A. Wójcik, P. Niedbała i in., Poziom przeciwciał u kotów i psów szczepionych i nieszczepionych przeciwko panleukopenii i parwowirozie, „Życie weterynaryjne” nr 96 (5), 2021.
  4. R. Fernández, Infectious diseases in dogs. Practical guide, Zaragoza 2016, s. 11-21.
  5. Centrum weterynaryjne Jacka Szulca, lecznica.org.pl [online] https://www.lecznica.org.pl/parwowiroza-psi-tyfus, [dostęp:] 16.09.2022

Twoje sugestie

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi Ikona

Polecane artykuły

  • Pneumokoki – czym są i jakie choroby wywołują? Jak chronić się przed pneumokokami?

    Streptococcus pneumoniae (pneumokoki, dwoinki zapalenia płuc) to bakterie, które osiedlają się w nosie oraz gardle i powodują groźne choroby. Zakażenia pneumokokowe dotyczą głównie małych dzieci oraz seniorów. Wśród grup ryzyka wymienia się również osoby z zaburzeniami odporności oraz osoby cierpiące na choroby przewlekłe. W jaki sposób można zarazić się pneumokokami? Jak się przed nimi chronić? Podpowiadamy.

  • Żółć w żołądku – objawy, przyczyny, dieta, leczenie

    Produkcja żółci ma miejsce w wątrobie, następnie dochodzi do jej magazynowania w pęcherzyku żółciowym i wydzielenia w dużej ilości po spożyciu tłustego posiłku. Kolejno żółć transportowana jest przewodem żółciowym wspólnym do dwunastnicy, gdzie emulguje tłuszcze. Przygotowane w ten sposób lipidy są łatwiejsze do strawienia.

  • Zanik wieloukładowy (MSA) – przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

    21 maja 2024 roku w wieku 71 lat po kilkuletniej walce z chorobą zmarł wybitny polski kompozytor Jan A. P. Kaczmarek. Muzyk zmagał się z nieuleczalnym, postępującym schorzeniem neurodegeneracyjnym – zanikiem wieloukładowym (MSA). Choroba ta prowadzi do uszkodzenia struktur mózgu, a objawy przypominają symptomy choroby Parkinsona. Dowiedz się więcej na temat przyczyn, objawów i sposobów leczenia MSA.

  • Pompa insulinowa – wskazania, działanie, refundacja

    Pompy insulinowe umożliwiają lepszą kontrolę cukrzycy, a tym samym poprawiają jakość życia osób wymagających insulinoterapii. Te niewielkich rozmiarów urządzenia naśladują działanie trzustki i eliminują konieczność wykonywania regularnych wstrzyknięć insuliny. Wyjaśniamy, jak działają pompy insulinowe i jakim grupom pacjentów zaleca się korzystanie z nich. Opisujemy również, komu przysługują z refundacją.

  • Grypa i RSV – szczepionka, podobieństwa i różnice

    Grypa i RSV (ang. Respiratory Syncytial Virus) to dwie powszechne choroby wirusowe, które mają znaczący wpływ na zdrowie publiczne, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. Obie mogą prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u osób starszych, niemowląt oraz osób z osłabionym układem odpornościowym. W tym artykule przyjrzymy się bliżej podobieństwom i różnicom między grypą a RSV, ze szczególnym uwzględnieniem dostępnych szczepień.

  • Sensor do pomiaru cukru – monitorowanie glikemii. Działanie, refundacja systemu ciągłego CGM

    Cukrzyca jest jedną z najczęstszych chorób cywilizacyjnych, na którą w Polsce choruje ponad 3 mln osób, z czego około 25% nie jest tego świadomych. W leczeniu tego schorzenia oraz w zapobieganiu występowania powikłań narządowych niezwykle istotne jest utrzymywanie prawidłowego stężenia glukozy we krwi. Dzięki nowoczesnym technologiom w postaci systemów do ciągłego monitorowania glikemii mamy szansę na lepszą kontrolę choroby, a co za tym idzie – na opóźnienie rozwoju powikłań narządowych cukrzycy. Niestety należy pamiętać, że sensory są stosunkowo drogie, a ich zakup podlega refundacji przez Narodowy Fundusz Zdrowia jedynie w konkretnych wskazaniach.

  • Refundacja dla cukrzyków – zasady refundacji w diabetologii

    Od stycznia 2024 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia wprowadzające w życie zmiany w refundacji wyrobów medycznych przeznaczonych dla pacjentów chorujących na cukrzycę. Wyjaśniamy zasady odpłatności systemów do ciągłego monitorowania glikemii, pomp insulinowych, pojemników na insulinę oraz zestawów infuzyjnych.

  • Zespół słabości (kruchości) to nie zwykłe starzenie. Objawy, diagnoza, leczenie

    Proces starzenia jest nieodłącznym elementem życia każdego człowieka i ma znaczący wpływ zarówno na fizyczne, jak i psychiczne funkcjonowanie seniorów. Wśród zachodzących zmian wymienić można między innymi pogorszenie pracy poszczególnych narządów, podatność na choroby, zaburzenia poznawcze czy zespół kruchości. Ten ostatni jest zagadnieniem szczególnie badanym przez geriatrów – szacuje się, że w populacji polskiej dotyka on około 7% seniorów, wśród których ponad 50% to osoby po 80. roku życia.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij