Wyjazd do sanatorium - krok po kroku

Turnus w sanatorium powinien trwać nie krócej niż 21 dni – tyle czasu potrzeba, aby stosowane zabiegi przyniosły zamierzony efekt, który utrzyma się dłużej. Taki wyjazd można zorganizować na własną rękę, dowolnie planując czas i miejsce – będzie to świetna alternatywa dla zwykłych wczasów. Wszystkie koszty jednak, łącznie z zabiegami i opieką medyczną, ponosi sam pacjent. Aby więc ograniczyć wydatki, warto postarać się o skierowanie na leczenie sanatoryjne w ramach NFZ.

Skierowanie

Na leczenie w uzdrowisku może skierować lekarz pierwszego kontaktu, rodzinny lub specjalista – ważne, aby miał podpisaną umowę z wojewódzkim oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia. Skierowania wydane przez prywatne gabinety lekarskie, które nie zawarły umów z NFZ, nie są refundowane. Kierując pacjenta do sanatorium, lekarz bierze pod uwagę jego stan zdrowia, opierając się oczywiście na aktualnych badaniach. Nie trzeba ich dołączać do wniosku – wystarczy, że lekarz wpisze wyniki w odpowiednim formularzu. Niezbędne jest jednak aktualne ubezpieczenie zdrowotne.

Decyzja NFZ

Skierowanie musi trafić do oddziału NFZ właściwego ze względu na miejsce zamieszkania pacjenta. Można je doręczyć osobiście, wysłać pocztą lub poprosić lekarza kierującego o przekazanie. Na rozpatrzenie skierowania Fundusz (a dokładnie lekarz balneolog, czyli specjalista leczenia uzdrowiskowego i zabiegów fizykoterapii) ma 30 dni. W przypadku wątpliwości może zażądać od lekarza kierującego uzupełnienia dokumentacji medycznej lub zlecić dodatkowe badania. Wtedy czas na rozpatrzenie skierowania może się wydłużyć maksymalnie o kolejne 14 dni. Jeśli opinia balneologa będzie pozytywna, pacjent zostanie o tym poinformowany drogą listowną – dotrze do niego skierowanie do konkretnego zakładu lecznictwa uzdrowiskowego (NFZ sam wskazuje ośrodek i rezerwuje miejsce), nie później jednak niż 14 dni przed rozpoczęciem turnusu. W przypadku gdy we wskazanej placówce nie ma wolnych miejsc, kierowana osoba będzie wciągnięta na listę oczekujących, o czym NFZ również zawiadomi listownie, określając przybliżony termin turnusu.

Skierowanie na leczenie sanatoryjne ważne jest 18 miesięcy. Jeśli w tym czasie nie zostanie ono wykorzystane (np. z powodu braku wolnych miejsc), NFZ odsyła je do lekarza kierującego w celu ponownej weryfikacji. O opinii negatywnej powinni zostać poinformowani zarówno pacjent, jak i wojewódzki oddział Funduszu (w ciągu 30 dni). Lekarz, który skierowanie potwierdza, jest zobowiązany w ciągu 30 dni odesłać je z powrotem do NFZ, gdzie zostanie ono poddane ponownej ocenie. W przypadku decyzji pozytywnej pacjent nie traci swojego miejsca na liście oczekujących.

Wojewódzki oddział NFZ może oczywiście uznać, że stan zdrowia pacjenta nie kwalifikuje go do leczenia sanatoryjnego i wtedy skierowanie zostanie odrzucone, o czym Fundusz poinformuje chorego drogą listowną.

Pamiętajmy! W przypadku rezygnacji z pobytu w sanatorium należy jak najszybciej wysłać do NFZ pismo z podaniem jej przyczyn. Jeśli rezygnacja będzie uzasadniona (np. wypadek losowy, nagła choroba), fundusz wyznaczy nowy termin wyjazdu. W sytuacji gdy NFZ nie uzna uzasadnienia, konieczne będzie uzyskanie nowego skierowania.

Miejsce w kolejce

Wyjazd do sanatorium w ramach NFZ przysługuje nie częściej niż raz na półtora roku, choć w praktyce wszystko zależy od czasu oczekiwania w poszczególnych wojewódzkich oddziałach Funduszu. Na oficjalnej stronie NFZ można w każdej chwili sprawdzić swoje miejsce w kolejce. Wystarczy wpisać w odpowiednim polu numer skierowania.

Wydatki

Pobyt w sanatorium w ramach NFZ jest częściowo odpłatny. Koszty opieki lekarskiej i trzech rodzajów zabiegów dziennie pokrywa Fundusz, natomiast za dojazd, część kosztów wyżywienia i zakwaterowania musimy zapłacić sami. Co ważne, opłaty za pokoje są z góry określone przez Ministra Zdrowia (cennik zamieszczony jest na stronie NFZ).

Co ze sobą zabrać

Wybierając się do sanatorium w ramach NFZ, należy mieć przy sobie: skierowanie potwierdzone przez oddział NFZ, dowód tożsamości, aktualny dowód ubezpieczenia zdrowotnego, dokumentację medyczną, leki przyjmowane na stałe. Dodatkowo, oprócz ubrań czy przyborów higienicznych, warto spakować: strój kąpielowy i czepek, duży ręcznik, pantofle lub klapki, szlafrok, strój sportowy.

Turnus czas start!

Leczenie sanatoryjne trwa 21 dni. Pierwszego dnia pobytu odbywa się spotkanie z lekarzem, który - po przeprowadzeniu wywiadu i zapoznaniu się z wynikami badań - zaleci odpowiednie zabiegi. W ramach pobytu w sanatorium uzdrowiskowym pacjent ma prawo do:

• wstępnego, cotygodniowego oraz końcowego badania lekarskiego,
• codziennego dostępu do opieki lekarskiej i pielęgniarskiej,
• nie mniej niż trzech zabiegów fizykalnych dziennie przez sześć dni zabiegowych w tygodniu,
• wykupienia dodatkowych zabiegów,
• otrzymania recept na leki,
• posiłków dietetycznych,
• leków pierwszej potrzeby, gdyby nagle zachorował.

Uzdrowiska – co dla kogo?

Mianem uzdrowiska określa się teren, który został wydzielony w celu ochrony i wykorzystania znajdujących się na jego obszarze naturalnych, leczniczych surowców.

Polskie uzdrowiska można podzielić na:

• nizinne: Augustów, Busko-Zdrój, Ciechocinek, Goczałkowice-Zdrój, Gołdap, Horyniec-Zdrój, Inowrocław, Konstancin, Krasnobród, Nałęczów, Połczyn-Zdrój, Przerzeczyn-Zdrój, Solec-Zdrój, Supraśl, Swoszowice, Uniejów, Wieniec-Zdrój;
• nadmorskie: Dąbki, Kamień Pomorski, Kołobrzeg, Ustka, Sopot, Świnoujście;
• podgórskie: Cieplice, Czerniawa-Zdrój, Duszniki-Zdrój, Iwonicz-Zdrój, Muszyna-Zdrój, Polanica-Zdrój, Polańczyk, Rymanów-Zdrój, Szczawno-Zdrój, Ustroń, Wapienne;
• górskie: Jedlina-Zdrój, Krynica-Zdrój, Lądek-Zdrój, Rabka-Zdrój, Szczawnica, Świeradów-Zdrój, Żegiestów-Zdrój.

Szczegółowa lista obiektów z podziałem uwzględniającym leczone schorzenia znajduje się na oficjalnej stronie NFZ.