Diagnozowanie chorób układu immunologicznego u dzieci

Dobrze postawiona diagnoza to połowa sukcesu terapeutycznego, szczególnie gdy mamy do czynienia z uszkodzeniem układu immunologicznego. Zaburzenia układu odporności występują z różną częstotliwością. Szacuje się, że na całym świecie około 10 milionów osób urodziło się z defektem układu immunologicznego.

Należy zwrócić uwagę na rozwój fizyczny (czy nie zachodzi upośledzenie wzrastania), opóźnione odpadnięcie kikuta pępowiny, przebyte wcześniej zakażenia, odczyny poszczepienne. Duże znaczenie ma wywiad rodzinny, obejmujący pytania o ciężkie zakażenia lub zgony krewnych, zwłaszcza w okresie wczesnego dzieciństwa. Rodzeństwo dzieci z prawdopodobnym lub potwierdzonym niedoborem immunologicznym należy już w wieku niemowlęcym monitorować w kierunku niedoboru odporności. W określonych typach defektów odporności należy nawet odroczyć szczepienie szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje.

Wczesne i szybkie rozpoznanie PNO pozwala na zastosowanie odpowiedniego leczenia i profilaktyki.

Pomaga to zapobiec rozwojowi zakażeń, zmniejsza ryzyko utrwalenia przewlekłych zmian, np. rozstrzeni oskrzeli. W niektórych chorobach szybka diagnoza i leczenie to wyścig z czasem, w którym stawką jest życie dziecka. Tak jest na przykład w przypadku ciężkiego złożonego niedoboru odporności, gdzie leczeniem jest przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych.

Udział rodziców dziecka w procesie diagnostycznym

Z raportu przygotowanego w ramach Ogólnopolskiej Społecznej Kampanii Edukacyjnej „Postaw Na Odporność – zacznij od diagnozy” wynika, że 7 na 10 rodziców jest nieprzygotowanych do konsultacji z lekarzem. A przecież to właśnie rodzice, dzięki codziennej obserwacji dziecka, rozmów na temat jego dolegliwości, samopoczucia, itp. są najlepszym źródłem cennych informacji. Dlatego bardzo ważne jest przygotowanie się rodziców do wizyty u lekarza. To właśnie oni powinni zgromadzić niezbędne dokumenty, takie jak książeczki zdrowia dziecka, karty uodpornienia, czy karty informacyjne z pobytów malucha w szpitalach. Rodzice powinni też przypomnieć sobie szczegóły przebiegu chorób dziecka, ich chronologii, ale również zebrać informacje na temat chorób występujących w rodzinie, czy też zgonów dzieci w rodzinie.

Systematyczna obserwacja to podstawa

Bardzo pomocne jest prowadzenie dzienniczka zachorowań, zwłaszcza jeśli nasze dziecko często choruje. Przydatne mogą okazać się ankiety publikowane na stronach internetowych, takie jak te na stronie www.niedoboryodpornosci.pl.