Wemurafenib Vemurafenib - ulotka - dawkowanie, zastosowanie, opis leku - DOZ.pl

Encyklopedia leków

Wemurafenib, Vemurafenib, Vemurafenibum - zastosowanie, działanie, opis

Podstawowe informacje o wemurafenibie

Rok wprowadzenia na rynek
2011
Substancje aktywne
wemurafenib
Działanie wemurafenibu
przeciwnowotworowe (cytostatyczne, cytotoksyczne)
Postacie wemurafenibu
tabletki powlekane
Układy narządowe
powłoka wspólna (skóra i błony śluzowe)
Specjalności medyczne
Onkologia kliniczna
Rys historyczny wemurafenibu

Wemurafenib po raz pierwszy został wprowadzony do obrotu w 2011 roku w Stanach Zjednoczonych. Od 2016 roku jest dopuszczony do obrotu na rynku Europejskim.

Wzór sumaryczny wemurafenibu

C23H18ClF2N3O3S

Spis treści

Wskazania do stosowania wemurafenibu

Wemurafenib stosuje się w monoterapii czerniaka nieresekcyjnego lub z przerzutami, z występującą mutacją BRAF V600 u dorosłych.

Dawkowanie wemurafenibu

Wemurafenib zaleca się stosować w zakresie dawek 960 - 1920 mg  na dobę, w dwóch dawkach podzielonych. Można go przyjmować niezależnie od posiłku lecz nie powinno się zażywać na pusty żołądek.

Ustalenie dawkowania powinno leżeć w gestii lekarza posiadającego praktykę w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych.

Przeciwskazania do stosowania wemurafenibu

Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na wemurafenib jest przeciwwskazaniem do kontynuacji leczenia.

Jeśli u pacjenta doszło do ciężkich reakcji skórnych np. zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznej rozpływnej martwicy naskórka należy wycofać się z leczenia wemurafenibem.

Ze względu na brak badań nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży do 18 roku życia.

Nie wdraża się terapii wemurafenibem do leczenia czerniaka bez mutacji BRAF V600.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania wemurafenibu

Przed podjęciem decyzji o wprowadzeniu terapii wemurafenibem należy poddać pacjenta testowi na występowanie u niego mutacji BRAF V600, w szczególności V600E i V600K. Jeśli u pacjenta wykryto inne mutacje BRAF V600 lub stwierdzono brak mutacji BRAF należy wybrać inny lek.

Należy zachować ostrożność jeśli pacjenci podczas leczenia wemurafenibem, ewentualnie przed lub po takim leczeniu mają zostać poddani radioterpaii. Zgłaszano przypadki zwiększenia wrażliwości na naświetlanie i nawroty objawów popromiennych. Ponadto należy ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania wemurafenibu w skojarzeniu z rytonawirem, sakwinawirem, telitromycyną, ketokonazolem, itrakonazolem, worykonazolem, posakonazolem, nefazodonem, atazanawirem.

Należy unikać jednoczesnego stosowania ryfampicyny, ryfabutyny, karbamazepiny, fenytoiny, dziurawca zwyczajnego gdyż mogą one zmniejszać skuteczność wemurafenibu.

Wemurafenib jest lekiem wydłużającym odcinek QT dlatego nie należy go stosować jeśli u pacjentów występują zaburzenia elektrolitowe ciężkie do wyrównania, jeśli wystęuje u nich zespół wydłużonego odstępu QT lub przyjmowane są inne leki mające taki wpływ na pracę serca. Należy monitorować u takich pacjentów poziom elektrolitów, w tym magnezu oraz przeprowadzać badania EKG.

Pacjentów należy również obserwować pod kątem występowania nieprawidłowości ze strony oczu. Zgłaszano m.in. występowanie zapalenia błony naczyniowej oka, tęczówki i niedrożności żył siatkówki.

Pacjenci leczeni wemurafenibem powinni być uwrażliwieni na pojawianie się zmian skórnych na ich ciele. Powinni podlegać kontroli dermatologicznej pod kątem zmian świadczących o rozwinięciu raka kolczystokomórkowego skóry przy przystępowaniu do terapii, co miesiąc podczas jej trwania i przez 6 miesięcy po jej przerwaniu.

Podczas leczenia wemurafenibem należy monitorować aktywność enzymów wątrobowych oraz stężenie bilirubiny. W zależności od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki, przerwanie leczenia lub odstawienie leku. Zaburzenia czynności wątroby mogą zwiększać ekspozycję na wemurafenib i potęgować jego działania niepożądane.

Pacjentów mających ciężkie zaburzenia czynności nerek należy uważnie monitorować, gdyż dane dotyczące stosowania wemurafenibu w takim stanie są ograniczone.

Przeciwwskazania wemurafenibu do łączenia z innymi substancjami czynnymi

Ze względu na ryzyko wystąpienia niepełnej ekspozcycji na wemurafenib, należy unikać stosowania leku wraz z lekami wpływającymi na CYP3A4, glukuronidację i P-gp np. ryfampicyną, ryfabutyną, karbamazepiną oraz fenytoiną i surowcem roślinnym - dziurawcem zwyczajnym (Hypericum perforatum).

Ponadto nie można wykluczyć wpływu induktorów i inhibitorów glikoproteiny P jak: werapamilu, klarytromycyny, cyklosporyny, rytonawiru, chinidyny, amiodaronu, itrakonazolu, ranolazyny  na farmakokinetykę wemurafenibu.

Interakcje wemurafenibu z innymi substancjami czynnymi

Wemurafenib zwiększa ich stężenie osoczowe
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Agomelatyna (Agomelatine) substancje przeciwdepresyjne o innym mechanizmie działania
Duloksetyna (Duloxetine) SNRI - inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, bez działania na receptory
Melatonina (Melatonin) melatonina i analogi
Teofilina (Theophylline) metyloksantyny - blokery adenozyny i fosfodiesterazy
Tyzanidyna (Tizanidine) agoniści receptorów alfa-2 adrenergicznych
Warfaryna (Warfarin) leki przeciwzakrzepowe - antagoniści witaminy K
mogą zmieniać farmakokinetykę werapamilu i wpływać na jego skuteczność i działania niepożądane
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Amiodaron (Amiodarone) leki przeciwarytmiczne - klasa III
Atazanawir (Atazanavir) inne substancje przeciwwirusowe działające bezpośrednio na wirusy
Cyklosporyna (Cyclosporine) inhibitory kalcyneuryny
Fenytoina (Phenytoin) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe i stabilizujące błony neuronów
Itrakonazol (Itraconazole) przeciwgrzybicze pochodne triazolu
Karbamazepina (Carbamazepine) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe
Ketokonazol (Ketoconazole) przeciwgrzybicze pochodne imidazolu
Klarytromycyna (Clarithromycin) antybiotyki makrolidowe - makrolidy
Ranolazyna (Ranolazine) inne leki nasercowe
Ryfampicyna (Rifampicin (rifampin)) antybiotyki - INNE
Rytonawir (Ritonavir) inhibitory proteazy HIV
Sakwinawir (Saquinavir) przeciwwirusowe nukleozydy i nukleotydy
Telitromycyna (Telithromycin) antybiotyki makrolidowe - makrolidy
Werapamil (Verapamil) leki blokujące kanały wapniowe - działające na mięsień sercowy
Worykonazol (Voriconazole) przeciwgrzybicze pochodne triazolu
ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcji
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Dezogestrel (Desogestrel) progestageny
Drospirenon (Drospirenone) progestageny
Etonogestrel (Etonogestrel) progestageny
Etynyloestradiol (Ethinylestradiol) estrogeny naturalne i syntetyczne
Lewonorgestrel (Levonorgestrel) progestageny
Norgestimat (Norgestimate) progesteron i gestageny

Interakcje wemurafenibu z pożywieniem

Wchłanianie wemurafenibu z przewodu pokarmowego jest uzależnione od wielu czynników (m.in. pH posiłków, ich składu, perystaltyki jelit). Wiadomo, że posiłek bogaty w tłuszcze zwiększa jego biodostępność. Natomiast notoryczne przyjmowanie na pusty żołądek osłabia wchłanianie i ma niekorzystny wpływ na skuteczność terapii.

Wemurafenib 2,5 krotnie podnosi ekspozycję na kofeinę w organizmie gdyż hamuje jej metabolizm.

Wpływ wemurafenibu na prowadzenie pojazdów

Wemurafenib powoduje zmęczenie i zaburzenia widzenia. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn podczas występowania takich objawów.

Inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie wemurafenibu z preparatami ziela dziurawca (Hypericum perforatum) indukuje jego metabolizm i może zmniejszać skuteczność leku.

Podczas stosowania wemurafenibu należy unikać ekspozycji na słońce. Konieczne jest noszenie odzieży ochronnej i stosowanie filtrów przeciwsłonecznych UVA/UVB o wysokim SPF (minimum 30).

Wpływ wemurafenibu na ciążę

Wiadomo, że wemurafenib przechodzi przez łożysko. Nie ma danych dotyczących stosowania go przez kobiety w ciąży.

Nie należy stosować tego leku podczas ciąży. Zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji w trakcie stosowania leku oraz 6 miesięcy po zaprzestaniu terapii. Wemurafenib może zmniejszać skuteczność hormonalnych leków antykoncepcyjnych. Ewentualne podjęcie terapii podczas ciąży lekarz może rozważyć biorąc pod uwagę korzyści dla matki i ryzyko dla płodu.

Wpływ wemurafenibu na laktację

Nie należy karmić piersią potomstwa przyjmując jednocześnie wemurafenib.

Wpływ wemurafenibu na płodność

Nie badano wpływu wemurafenibu na płodność. Badania histopatologiczne narządów rozrodczych psów i szczurów nie wykazały zmian.

Skutki uboczne

biegunka
Bardzo często
bóle kończyn
Bardzo często
ból głowy
Bardzo często
bóle mięśniowe
Bardzo często
kaszel
Bardzo często
łysienie
Bardzo często
nudności
Bardzo często
Nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby
Bardzo często
świąd
Bardzo często
bóle pleców
Bardzo często
wymioty
Bardzo często
wysypka
Bardzo często
zmniejszenie apetytu
Bardzo często
sucha skóra
Bardzo często
zaparcia
Bardzo często
uczucie zmęczenia
Bardzo często
zmiany smaku
Bardzo często
gorączka
Bardzo często
rak kolczystokomórkowy skóry
Bardzo często
obrzęki obwodowe
Bardzo często
łuszczenie się skóry
Bardzo często
nadwrażliwość na światło słoneczne
Bardzo często
bóle stawów
Bardzo często
zwiększona aktywność gammaglutamylotransferazy
Bardzo często
zmiany skórne
Bardzo często
oparzenia słoneczne
Bardzo często
Zwiększenie stężenia bilirubiny
Często
Zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej
Często
Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej
Często
rak podstawnokomórkowy
Często
nowe pierwotne ognisko czerniaka
Często
zapalenie podskórnej tkanki tłuszczowej
Często
zwiększone stężenie kreatyniny we krwi
Często
zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej
Często
wydłużenie odstępu QT
Często
zapalenie stawów
Często
zawroty głowy
Często
porażenie nerwu twarzowego
Często
zapalenie oka (zapalenie naczyniówki oka)
Często
uczucie mrowienia i pieczenia rąk i stóp
Często
zapalenie cebulek włosów
Często
Zapalenie naczyń krwionośnych
Rzadko
neuropatia obwodowa
Rzadko
obrzęk twarzy
Rzadko
neutropenia
Rzadko
zapalenie trzustki
Rzadko
reakcje alergiczne
Rzadko
trudności w oddychaniu
Rzadko
uszkodzenie wątroby
Rzadko
niedrożność żyły siatkówki
Rzadko
rak płaskonabłonkowy w innej lokalizacji niż skóra
Rzadko
ostre śródmiąższowe zapalenie nerek
Niezbyt często
ostra martwica cewek nerkowych
Niezbyt często
ciężkie reakcje skórne z wysypką, gorączką i zapaleniem narządów wewnętrznych jak wątroba i nerka
Niezbyt często
pogorszenie istniejącego uprzednio nowotworu z mutacją RAS (gruczolakoraka trzustki, przewlekłej białaczki mielomonocytowej)
Niezbyt często

Działa niepożądane zostały podzielone ze względu na częstotliwość występowania u pacjentów. (Klasyfikacja MdDRA)

Bardzo często
(≥1/10)
Często
(≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100)
Rzadko
(≥1/10 000 do < 1/1000)
Bardzo rzadko
(<1/10 000)
Częstość nieznana
Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych

Objawy przedawkowania wemurafenibu

Nie zaobserwowano dotąd przypadków przedawkowania. Nie istnieje specyficzna odtrutka.

Mechanizm działania wemurafenibu

Wemurafenib jest inhibitorem zmutowanej kinazy serynowo-treoninowej BRAF. W szczególności wykazującej skutki mutacji BRAF 600E. Blokując tę cząstęczkę wemurafenib zapobiega kaskadzie wewnątrzkomórkowej prowadzącej do niekontrolowanego namnażania komórek.

Substancje czynne o tym samym mechanizmie działania

  • Afatynib
  • Aksytynib
  • Alektynib
  • Bosutinib
  • Brygatynib
  • Cerytynib
  • Dabrafenib
  • Dasatynib
  • Enkorafenib
  • Erlotynib
  • Ewerolimus
  • Gefitynib
  • Ibrutynib
  • Imatynib
  • Kabozantynib
  • Kobimetynib
  • Kryzotynib
  • Nilotynib
  • Nintedanib
  • Palbocyklib
  • Pazopanib
  • Ponatynib
  • Regorafenib
  • Ruksolitynib
  • Rybocyklib
  • Sorafenib
  • Trametynib
  • Wandetanib

Wchłanianie wemurafenibu

Wemurafenib jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, jednak jego dokładny profil wchłaniania nie jest do końca znany i jest zmienny pomiędzy pacjentami oraz w czasie.

Dystrybucja wemurafenibu

Objętość dystrybucji wemurafenibu wynosi 91-106L. Lek wiąże się prawie całkowicie (>99%) z białkami osocza.

Metabolizm wemurafenibu

Wemurafenib jest metabolizowany w wątrobie przez CYP3A4. Jego metabolity w osoczu stanowią 5% podanej dawki. 

Wydalanie wemurafenibu

1% wemurafenibu jest wydalany z moczem, a 94% leku z kałem. Szacunkowy okres półtrwania wynosi około 52 godzin. Odnotowuje się znaczne jego odchylenia pomiędzy poszczególnymi pacjentami.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij