Encyklopedia leków

Wenetoklaks, Venetoclax, Venetoclax - zastosowanie, działanie, opis

Podstawowe informacje o wenetoklaks

Rok wprowadzenia na rynek
2016
Substancje aktywne
wenetoklaks
Działanie wenetoklaksu
przeciwnowotworowe (cytostatyczne, cytotoksyczne)
Postacie wenetoklaksu
tabletki powlekane
Układy narządowe
układ krwiotwórczy i krew, układ limfatyczny (chłonny)
Specjalności medyczne
Choroby wewnętrzne, Hematologia, Immunologia kliniczna, Onkologia i hematologia dziecięca, Onkologia kliniczna
Rys historyczny wenetoklaksu

Związek został zatwierdzony do stosowania w lecznictwie w 2016 roku na terenie Stanów Zjednoczonych oraz Unii Europejskiej.

Wzór sumaryczny wenetoklaksu

C45H50ClN7O7S

Spis treści

Wskazania do stosowania wenetoklaksu

Wenetoklaks jest związkiem stosowanym w terapii przewlekłej białaczki limfocytowej z mutacjami lub bez obejmujących TP53 lub obszar 17p u pacjentów u których inne formy leczenia nie powiodły się.

Dawkowanie wenetoklaksu

Wenetoklaks zaleca się przyjmować podczas posiłku, w godzinach porannych. Podczas terapii, a także 2 dni przed jej rozpoczęciem pacjenci powinni szczególnie dbać o poziom nawodnienia i wypijać od 1,5 do 2 litrów wody dziennie. Jeśli doustne nawodnienie jest niemożliwe, zaleca się dożylne podawanie płynów.

Początkowa dawka związku wynosi 20 mg, którą zwiększa się stopniowo, po upływie tygodnia, w celu kontroli masy zmiany nowotworowej. Substancja stosowana jest w określonych cyklach, podawane ilości leku, są zależne od stanu klinicznego pacjenta oraz ich odpowiedzi na leczenie.

Zwykle podawane dawki związku wynoszą od 20 mg do 400 mg na dobę.

Stosowane dawki leku mogą być modyfikowane w okresie leczenia w zależności od oceny funkcji nerek oraz w razie pojawienia się zespołu rozpadu guza, jak również rozwoju toksyczności hematologicznej i niehematologicznej.

Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz wątroby, gdyż w tej grupie pacjentów zwiększa się ryzyko rozwoju działań niepożądanych oraz zespołu rozpadu guza (w szczególności w przypadku schorzeń nerek).

Przeciwskazania do stosowania wenetoklaksu

Przeciwwskazaniem do podawania związku jest występowanie reakcji nadwrażliwości na wenetoklaks.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania wenetoklaksu

Podczas stosowania wenetoklaksu odnotowano przypadki zespołu rozpadu guza, w tym niektóre zakończone zgonem.

Lek może powodować szybką redukcję ilości komórek nowotworowych, dlatego też, terapia związkiem jest obciążona ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza. Większe prawdopodobieństwo wystąpienia jego symptomów pojawia się na początku leczenia, u osób ze zwiększoną liczbą limfocytów, zaburzeniami czynności nerek oraz dużą masą zmiany nowotworowej.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza, u pacjentów leczonych wenetoklaksem, zaleca się odpowiednie nawadnianie pacjentów (w tym także dożylne) oraz przeciwdziałanie rozwojowi hiperurykemii. U wszystkich osób powinno się wykonywać badania biochemiczne. 

Jednoczesna terapia substancjami zwiększającymi ekspozycję na lek (inhibitory CYP3A4, P-gp bądź BCRP) może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych wenetoklaksu oraz pojawiania się zespołu rozpadu guza.

Silne induktory CYP3A4 mogą zmniejszyć skuteczność terapeutyczną związku.

Podczas leczenia wenetoklaksem obserwowano przypadki rozwoju neutropenii. W trakcie terapii należy kontrolować ilość składników morfotycznych krwi. W przypadku istotnego spadku liczby neutrofilów, zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki leku, a w razie pojawienia się objawów zakażenia, wprowadzenia leków przeciwdrobnoustrojowych.

Nie zaleca się podawania żywych szczepionek podczas leczenia związkiem. Nie badano także bezpieczeństwa oraz skuteczności podawania szczepionek atenuowanych.

Ze względu na istotne ryzyko działania toksycznego w stosunku do zarodka/płodu, wszystkie kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji w okresie leczenia związkiem oraz minimum 30 dni po zakończeniu terapii.

Przeciwwskazania wenetoklaksu do łączenia z innymi substancjami czynnymi

Substancji nie należy podawać z silnymi inhibitorami CYP3A4 oraz z preparatami zawierającymi wyciągi z dziurawca zwyczajnego.

Interakcje wenetoklaksu z innymi substancjami czynnymi

Zmniejszenie tempa metabolizmu wenetoklaksu, istotny wzrost ryzyka nasilenia się działań niepożądanych. Podawanie leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Erytromycyna (Erythromycin) antybiotyki makrolidowe - makrolidy
Itrakonazol (Itraconazole) przeciwgrzybicze pochodne triazolu
Ketokonazol (Ketoconazole) przeciwgrzybicze pochodne imidazolu
Klarytromycyna (Clarithromycin) antybiotyki makrolidowe - makrolidy
Rytonawir (Ritonavir) inhibitory proteazy HIV
Ryzyko inhibicji metabolizmu wenetoklaksu oraz nasilenia jego działań niepożądanych, zaleca się modyfikację dawki leku.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Ciprofloksacyna (Ciprofloxacin) fluorochinolony
Diltiazem (Diltiazem) leki blokujące kanały wapniowe - działające na mięsień sercowy
Flukonazol (Fluconazole) przeciwgrzybicze pochodne triazolu
Werapamil (Verapamil) leki blokujące kanały wapniowe - działające na mięsień sercowy
Duże ryzyko rozwoju toksyczności podczas leczenia wenetoklaksem.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Ryfampicyna (Rifampicin (rifampin)) antybiotyki - INNE
Zwiększenie tempa metabolizmu wenetoklaksu, wzrost ryzyka obniżenia skuteczności terapii lekiem.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Efawirenz (Efavirenz) nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy
Fenobarbital (Luminal) (Phenobarbital) inne leki przeciwpadaczkowe
Fenytoina (Phenytoin) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe i stabilizujące błony neuronów
Karbamazepina (Carbamazepine) leki przeciwpadaczkowe - blokujące kanały sodowe
Ryfampicyna (Rifampicin (rifampin)) antybiotyki - INNE
Ryzyko obniżenia wchłaniania wenetoklaksu z przewodu pokarmowego.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Kolesewelam (Colesevelam) substancje wiążące kwasy żółciowe
Wzrost stężenia warfaryny we krwi, ryzyko wzrostu INR i występowania krwotoków.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Warfaryna (Warfarin) leki przeciwzakrzepowe - antagoniści witaminy K
Hamowanie metabolizmu powyższych substancji, wzrost ryzyka nasilenia się ich działań niepożądanych.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Dabigatran (Dabigatran) leki przeciwzakrzepowe-inhibitory trombiny
Digoksyna (Digoxin) glikozydy nasercowe
Ewerolimus (Everolimus) inhibitory kinazy białkowej
Syrolimus (Sirolimus) selektywne leki immunosupresyjne
Możliwe osłabienie metabolizmu statyn i ryzyko pojawienia się ich działań toksycznych.
Substancja czynna: Grupa farmakoterapeutyczna:
Atorwastatyna (Atorvastatin) statyny - inhibitory reduktazy HMG-CoA
Fluwastatyna (Fluvastatin) statyny - inhibitory reduktazy HMG-CoA
Prawastatyna (Pravastatin) statyny - inhibitory reduktazy HMG-CoA
Rosuwastatyna (Rosuvastatin) statyny - inhibitory reduktazy HMG-CoA
Simwastatyna (Simvastatin) statyny - inhibitory reduktazy HMG-CoA

Interakcje wenetoklaksu z pożywieniem

Tłuszcz zawarty w pokarmie zwiększa biodostępność związku.

Spożywanie grejpfrutów, karamboli oraz pomarańczy sewilskich, a także ich przetworów, może obniżyć tempo metabolizmu wenetoklaksu, gdyż owoce te zawierają związki, które są inhibitorami CYP3A4.

Wpływ wenetoklaksu na prowadzenie pojazdów

Wenetoklaks nie wywiera negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn mechanicznych.

Inne rodzaje interakcji

Związku nie należy stosować jednocześnie z preparatami zawierającymi wyciągi z dziurawca zwyczajnego. Substancje zawarte w wyciągu mogą zmieniać metabolizm leku.

Stosowanie żywych szczepionek (w tym atenuowanych) nie jest zalecane w trakcie leczenia wenetoklaksem oraz po jego zakończeniu, do czasu odbudowy komórek B.

Wpływ wenetoklaksu na ciążę

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo stosowania wenetoklaksu w okresie ciąży. Mechanizm działania leku oraz wyniki badań na zwierzętach, sugerują, że związek prawdopodobnie działa toksycznie na płód. W związku z dużym ryzykiem zdrowotnym dla zarodka/płodu, przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć ciążę u kobiet. Pacjentki przyjmujące lek powinny stosować antykoncepcję przez cały okres leczenia oraz 30 dni po jego zakończeniu. Obecnie nie wiadomo czy związek obniża skuteczność hormonalnych leków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się dodatkowe stosowanie środków barierowych.

Jeśli pacjentka w czasie terapii zajdzie w ciążę, leczenie można kontynuować tylko w przypadku akceptacji przez kobietę, potencjalnie negatywnego wpływu wenetoklaksu na przebieg ciąży.

Decyzję o stosowaniu wenetoklaku podczas ciąży podejmuje lekarz.

Wpływ wenetoklaksu na laktację

Obecnie, nie wiadomo czy związek przenika do mleka kobiecego. Ze względu ryzyko pojawienia się ciężkich działań niepożądanych u oseska, nie należy karmić piersią podczas terapii lekiem oraz tydzień po zakończeniu leczenia wenetoklaksem.

Wpływ wenetoklaksu na płodność

Badania na zwierzętach sugerują, że lek może wywoływać bezpłodność u mężczyzn. Pacjentów płci męskiej należy poinformować o powyższym prawdopodobnym działaniu związku i możliwości zamrożenia nasienia.

Skutki uboczne

biegunka
Bardzo często
nudności
Bardzo często
wymioty
Bardzo często
zaparcia
Bardzo często
zmęczenie
Bardzo często
neutropenia
Bardzo często
niedokrwistość
Bardzo często
zakażenia górnych dróg oddechowych
Bardzo często
hiperfosfatemia
Bardzo często
hiperkaliemia
Często
limfopenia
Często
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Często
hiperkalcemia
Często
zapalenie płuc
Często
Hiperurykemia
Często
zakażenia dróg moczowych
Często
zespół rozpadu guza
Często
gorączka neutropeniczna
Często

Działa niepożądane zostały podzielone ze względu na częstotliwość występowania u pacjentów. (Klasyfikacja MdDRA)

Bardzo często
(≥1/10)
Często
(≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często
(≥1/1000 do <1/100)
Rzadko
(≥1/10 000 do < 1/1000)
Bardzo rzadko
(<1/10 000)
Częstość nieznana
Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych

Objawy przedawkowania wenetoklaksu

Stosowanie zbyt wysokich dawek leku może indukować wystąpienie zespołu rozpadu guza. Do objawów TLS (tumor lysis syndrome) zalicza się bóle jamy brzusznej oraz kostno-stawowe, duszność, arytmie, nudności, wymioty, dreszcze, gorączkę, a także symptomy neurologiczne takie jak splątanie oraz drgawki.

Mechanizm działania wenetoklaksu

Mechanizm działania wenetoklaksu polega na silnym i wybiórczym inhibitorem białka Bcl-2, wykazującego właściwości antyapoptyczne, który indukuje nieśmiertelność komórek nowotworowych u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową. Związek łączy się z obszarem wiążącym w Bcl-2, bruzdą BH3, co prowadzi do wzrostu przepuszczalności zewnętrznej błony mitochondrialnej oraz aktywację kaspaz i rozpoczęcia procesów prowadzących do śmierci komórki.

Wenetoklaks wywiera działanie cytotoksyczne na komórki nowotworowe z nadekspresją Bcl-2.

Substancje czynne o tym samym mechanizmie działania

  • Abirateron
  • Afilbercept
  • Amsakryna
  • Anagrelid
  • Anastrozol
  • Beksaroten
  • Bortezomib
  • Cisplatyna
  • Degareliks
  • Enzalutamid
  • Erybulina
  • Flutamid
  • Hydroksykarbamid
  • Idelalizyb
  • Iksazomib
  • Irynotekan
  • Karboplatyna
  • Karfilzomib
  • Kryzantaspaza
  • Lapatynib
  • Lenwatynib
  • Megestrol
  • Mitotan
  • Olaparyb
  • Ozymertynib
  • Panobinostat
  • Sonidegib
  • Sunitynib
  • Talimogen laherparepwek
  • Temoporfin
  • Temsyrolimus
  • Topotekan
  • Wismodegib

Wchłanianie wenetoklaksu

Stężenie maksymalne wenetoklaksu osiągane jest po 5-8 godzinach od zażycia leku. Tłuszcze zwiększają biodostępność leku, dlatego powinien być on stosowany podczas posiłku.

Dystrybucja wenetoklaksu

Substancja wiąże się z białkami osoczowymi w ponad 99%.

Metabolizm wenetoklaksu

W metabolizm związku zaangażowana jest izoforma CYP3A4. W wyniku przemian wenetoklaksu powstaje czynny metabolit-M27, którego aktywność farmakologiczna jest dużo niższa niż substancji pierwotnej.

Wenetoklaks należy do słabych inhibitorów transporterów i enzymów takich jak: CYP2C8, CYP2C9, UGT1A1 oraz OATP1B1. Substancja stanowi substrat dla P-gp, jak również BCRP, jednocześnie mając także właściwości hamujące aktywność tych cząsteczek.

Wydalanie wenetoklaksu

Wenetoklaks w postanie niezmienionej (ok. 20%) oraz zmetabolizowanej wydalany jest prawie całkowicie z kałem. Tylko niewielka część związku usuwana jest na drodze nerkowej. Okres półtrwania substancji wynosi od 19 do 26 godzin.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij