Encyklopedia leków

Wedolizumab, Vedolizumab, Vedolizumabum - zastosowanie, działanie, opis

Podstawowe informacje o wedolizumabie

Rok wprowadzenia na rynek
2014
Substancje aktywne
wedolizumab
Działanie wedolizumabu
immunosupresyjne (zmniejsza odporność), przeciwzapalne
Postacie wedolizumabu
koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
Układy narządowe
układ pokarmowy (trawienny)
Specjalności medyczne
Gastroenterologia
Rys historyczny wedolizumabu

Wedolizumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym IgG1. Substancja czynna została dopuszczona do obrotu przez Takeda Pharma A/S w Europie, w roku 2014. Rok później lek trafił na rynek amerykański, po rejestracji przez Takeda Pharmaceuticals USA.

Wedolizumab jest produkowany metodą rekombinacji DNA z wykorzystaniem komórek jajnika chomika chińskiego. 

Wzór sumaryczny wedolizumabu

C6528H10072N1732O2042S42

Spis treści

Wskazania do stosowania wedolizumabu

Wedolizumab znalazł zastosowanie w terapii ciężkiej lub umiarkowanej postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Leśniewskiego–Crohna.

Decyzja o rozpoczęciu leczenia wedolizumabem powinna zostać podjęta w przypadku nietolerancji lub nieskuteczności konwencjonalnych metod leczenia (stosowania innych leków biologicznych lub terapii antagonistą TNF–α).

Dawkowanie wedolizumabu

Schemat dawkowania wedolizumabu jest zależny od występującej jednostki chorobowej. Lek należy podawać w postaci infuzji dożylnej, trwającej 30 minut.
Terapię z wykorzystaniem wedolizumabu powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu schorzeń o podłożu zapalnym dotyczących przewodu pokarmowego.

W przypadku leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Leśniewskiego–Crohna zalecana dawka wedolizumabu podawanego dożylnie wynosi 300 mg.  Lek należy podawać w różnych odstępach czasu, w zależności od etapu kuracji.

Przeciwskazania do stosowania wedolizumabu

Przeciwwskazaniem do stosowania wedolizumabu jest wystąpienie reakcji nadwrażliwości na tę substancję czynną.

Ponadto, leku nie należy stosować podczas współistniejącej ciężkiej infekcji. Ograniczeniem w przyjmowaniu substancji leczniczej jest występowanie gruźlicy, listeriozy, cytomegalii lub leukoencefalopatii wieloogniskowej.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania wedolizumabu

Stosowanie wedolizumabu oraz szczepionek zawierających żywe szczepy wirusowe lub bakteryjne nie jest zalecane ze względu na immunosupresyjne działanie substancji czynnej. Podczas terapii można przyjmować wszystkie szczepionki zawierające martwe drobnoustroje. Szczepienie preparatami zawierającymi żywe szczepy bakteryjne lub wirusowe jest możliwe jedynie po wcześniejszej analizie ryzyka pojawienia się działań niepożądanych.

Podczas infuzji wedolizumabu istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiej reakcji anafilaktycznej. Leczenie wedolizumabem powinno przebiegać w kontrolowanych warunkach, a samo podanie leku powinno być przeprowadzone przez fachowy personel. W przypadku pojawienia się ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać wlew substancji czynnej. Po ustąpieniu łagodnych reakcji alergicznych infuzja może być kontynuowana. 

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku stosowania wedolizumabu z innymi lekami biologicznym. Przed planowanym przyjęciem natalizumabu zalecane jest zachowanie odstępu dwunastu tygodni od zakończenia leczenia wedolizumabem. 

Badania potwierdziły, że pacjenci cierpiący na chorobę Leśniewskiego–Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego są bardziej narażeni na rozwój nowotworów złośliwych. Podczas stosowania leku immunosupresyjnego jakim jest wedolizumab ryzyko pojawienia się nowotworu również wzrasta. 

Rozpoczęcie procesu remisji choroby Leśniewskiego–Crohna może nastąpić dopiero po upłynięciu czternastu tygodni od podania leku. Większą skuteczność wedolizumabu obserwowano w przypadku pacjentów przyjmujących wcześniej kortykosteroidy. 

Należy zachować szczególną ostrożność podczas terapii wedolizumabem. Substancja czynna nie powinna wykazywać ogólnoustrojowego wpływu immunosupresyjnego. Nie można jednak całkowicie wykluczyć zwiększenia ryzyka infekcji wirusowych, grzybiczych lub bakteryjnych podczas terapii. Szczególna ostrożność jest wskazana w przypadku infekcji gruźliczej. Przed iniekcją substancji czynnej należy wykluczyć występowanie utajonej lub czynnej postaci choroby. W przypadku pojawienia się objawów ciężkiej infekcji u pacjenta podanie kolejnej dawki wedolizumabu należy przełożyć do momentu ustąpienia zakażenia.

Wpływ wedolizumabu na prowadzenie pojazdów

Substancja czynna może w niewielkim stopniu ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Lek, u niektórych pacjentów, może spowodować pojawienie się lekkich zawrotów głowy. 

Inne rodzaje interakcji

Podczas terapii wedolizumabem należy zachować szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego przyjmowania szczepionek zawierających żywe szczepy bakteryjne lub wirusowe. 

Wpływ wedolizumabu na ciążę

Kobiety przyjmujące wedolizumab powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas trwania terapii oraz osiemnaście tygodni po jej zakończeniu.
Bezpieczeństwo wedolizumabu podczas trwania ciąży nie zostało potwierdzone. Nie zaleca się stosowania substancji leczniczej w przypadku kobiet ciężarnych bez przeprowadzenia analizy ryzyka pojawienia się działań niepożądanych u płodu.

Wpływ wedolizumabu na laktację

Prawdopodobieństwo przenikania substancji czynnej do mleka matki karmiącej jest stosunkowo niewielkie ze względu na wysoką wartość masy cząsteczkowej wedolizumabu. 

Karmienie piersią podczas przyjmowania wedolizumabu można kontynuować po wcześniejszej analizie stosunku ryzyka pojawienia się działań niepożądanych u dziecka do korzyści odniesionych z leczenia przez matkę.

Inne możliwe skutki uboczne

Podczas terapii wedolizumabem istnieje ryzyko pojawienia się:

  • bardzo częstego bólu stawów lub głowy, stanu zapalnego jamy nosowo–gardłowej;
  • częstego wzrostu ciśnienia tętniczego, kaszlu lub niedrożności nosa, bólu gardła, stanu zapalnego oskrzeli lub zatok, zapalenia w obrębie układu pokarmowego, zakażenia górnych dróg oddechowych, zaparcia, wzdęcia, bólu pleców lub kończyn, zmęczenia, skurczu mięśni, stanu gorączkowego, wyprysku, rumienia, trądziku, nadmiernego wydzielania potu, pojawiania się guzków krwawniczych, szczeliny lub ropnia odbytu;
  • niezbyt częstego stanu zapalnego mieszków włosowych, zakażenia dróg oddechowych, infekcji drożdżakami z rodzaju Candida spp., półpaśca;
  • bardzo rzadkiego stanu zapalnego płuc, zaburzenia wzroku, wstrząsu anafilaktycznego.

Podczas iniekcji wedolizumabu istnieje prawdopodobieństwo pojawienia się niezbyt częstych zaburzeń w miejscu wstrzyknięcia. Należą do nich dreszcze, uczucie zimna, podrażnienie i ból.

Mechanizm działania wedolizumabu

Wedolizumab jest selektywnym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym z działaniem ukierunkowanym w stronę jelit. Substancja czynna ogranicza stan zapalny w obrębie jelita podczas przebiegu choroby Leśniewskiego–Crohna oraz wrzodziejącego stanu zapalnego jelita grubego.

Za proces zapalny występujący podczas niektórych chorób autoimmunologicznych dotyczących jelit odpowiada pośrednio białko – integryną α4β7. Ekspresja integryny α4β7 na powierzchni limfocytów T jest związana z ich zwiększonym wychwytywaniem przez MAdCAM–1 – cząsteczkę adhezyjną odpowiedzialną za wywołanie reakcji zapalnej w jelitach poprzez zatrzymanie znacznej części limfocytów T w obrębie błony śluzowej jelit. 
Wedolizumab łączy się z cząsteczką integryny α4β7, zmniejszając przyleganie limfocytów T, na których doszło do ekspresji integryny α4β7, do cząsteczki adhezyjnej MAdCAM–1. Substancja czynna zmniejsza w ten sposób stężenie limfocytów T w obrębie błony śluzowej jelita, ograniczając jednocześnie występujący stan zapalny.

Substancje czynne o tym samym mechanizmie działania

  • Abatacept
  • Adalimumab
  • Alemtuzumab
  • Iksekizumab
  • Natalizumab

Wchłanianie wedolizumabu

Spodziewana biodostępność po dożylnym podaniu wedolizumabu wynosi 100%.

Dystrybucja wedolizumabu

Wedolizumab wiąże się swoiście z białkiem integryną α4β7, nie wpływając jednocześnie na integrynę αEβ7 lub α4β1.

Metabolizm wedolizumabu

Metabolizm cząsteczki wedolizumabu polega na rozkładzie leku z udziałem enzymów proteolitycznych na mniejsze peptydy oraz aminokwasy.

Wydalanie wedolizumabu

Okres półtrwania wedolizumabu w osoczu wynosi około 25 dni. Dokładny proces eliminacji leku pozostaje nieznany.

Porozmawiaj z farmaceutą
Infolinia: 800 110 110

Zadzwoń do nas jeśli potrzebujesz porady farmaceuty.
Jesteśmy dla Ciebie czynni całą dobę, 7 dni w tygodniu, bezpłatnie.

Pobierz aplikację mobilną Pobierz aplikację mobilną Doz.pl

Ikona przypomnienie o zażyciu leku.
Zdarza Ci się ominąć dawkę leku?

Zainstaluj aplikację. Stwórz apteczkę. Przypomnimy Ci kiedy wziąć lek.

Dostępna w Aplikacja google play Aplikacja appstore
Dlaczego DOZ.pl
Niższe koszta leczenia

Darmowa dostawa do Apteki
Bezpłatna Infolinia dla Pacjentów.

ikona niższe koszty leczenia
Bezpieczeństwo

Weryfikacja interakcji leków.
Encyklopedia leków i ziół

Ikona encklopedia leków i ziół
Wsparcie w leczeniu

Porady na czacie z Farmaceutą.
E-wizyta z lekarzem specjalistą.

Ikona porady na czacie z farmaceutą
Newsletter

Bądź na bieżąco z DOZ.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Regulaminie.

Zamnij