Błędnik kostny

Błędnik kostny (łac. labyrinthus osseus) – stanowi przestrzeń zbudowaną z jam i kanałów, położoną w części skalistej kości skroniowej, która zawiera narządy odpowiedzialne za przetwarzanie bodźców słuchowych na impulsy nerwowe.

Błędnik kostny składa się z: ślimaka, przedsionka oraz kanałów półkolistych.

- przedsionek (vestibulum): jama nieregularnego kształtu będąca środkowym odcinkiem błędnika kostnego. W bocznej ścianie posiada okienko przedsionka oraz okienko ślimaka. Przyśrodkowa ściana, będąca jednocześnie dnem przewodu słuchowego wewnętrznego, podzielona jest grzebieniem przedsionka na zachyłek kulisty oraz zachyłek eliptyczny. Ku przodowi przechodzi w ślimak, natomiast z tyłu łączy się z kanałami półkolistymi.

- ślimak (cochlea): wyglądem przypomina muszlę ślimaka, stąd jego nazwa. Posiada podstawę ustawioną pionowo oraz wierzchołek skierowany w kierunku bocznym zwany osklepkiem ślimaka. Długą oś narządu tworzy wrzecionko zbudowane z kości gąbczastej, wokół którego biegnie kanał spiralny ślimaka o długości około 3 cm. Kanał spiralny podzielony jest blaszką spiralną kostną i ścianą błoniastego przewodu ślimakowego na dwie przestrzenie: schody przedsionka i schody bębenka.

- kanały półkoliste (canales semicirculares): trzy kanały półkoliste (przedni, tylny i boczny) położone są w tylnej części błędnika w trzech prostopadłych do siebie płaszczyznach. Wychodzą z przedsionka i po zatoczeniu 2/3 koła znów do niego wracają. Ich średnica wynosi około 1,25 mm, a długość waha się od 1,5 do 2 cm.

Wewnątrz błędnika kostnego znajduje się błędnik błoniasty podobnych kształtach, lecz nieco mniejszych wymiarach co powoduje, że między ich ścianami istnieje szczelinowata przestrzeń wypełniona płynem osoczopochodnym - perylimfą (przychłonką).