Gazometria krwi jest to badanie, w którym oznacza się parametry służące do oceny wymiany gazowej i równowagi kwasowo – zasadowej. Materiałem do badania jest krew tętnicza lub krew włośniczkowa.

Narząd: płuca, nerki

Norma:
- pH: 7,35 – 7,45,
- pCO2: ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla we krwi tętniczej: 32 - 45 mm Hg (4,27 - 6 kPa),
- HCO3: stężenie wodorowęglanów w osoczu: 21 – 27 mmol/l,
- BE: nadmiar zasad we krwi (różnica między należnym a aktualnym stężeniem zasad buforowych we krwi od -2,3 do +2,3 mEq/l,
- pO2: ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej: 75 – 100 mmHg (10 - 13,33 kPa),
- ctCO2: całkowita zawartość dwutlenku węgla w osoczu: 22-28 mmol/l (47 – 60,5% objętości),
- SaO2: wysycenie tlenem hemoglobiny krwi tętniczej: 95 – 98%.

Aby organizm funkcjonował prawidłowo pH krwi musi być utrzymywane w ściśle określonym i bardzo wąskim przedziale. Spadek pH świadczy o kwasicy, wzrost o zasadowicy. Organizm dysponuje wieloma mechanizmami kompensacji (wyrównywania) zaburzeń kwasowa-zasadowych, najistotniejszą rolę w tej kwestii pełnią nerki i płuca. Nieprawidłowe wyniki gazometrii mogą świadczyć o uszkodzeniu tych narządów.

Badanie to wykonuje się w przypadku niewydolności oddechowej i zaburzeń równowagi kwasowo zasadowej. Gazometria jest kluczowym badaniem w ocenianiu wydolności oddechowej pacjenta. Uczucie duszności jest subiektywne, dopiero ocena prężności tlenu i dwutlenku węgla pozwala lekarzowi ocenić czy pacjent wymaga tlenoterapii albo podłączenia do respiratora.

Ocena parametrów krwi umożliwia rozpoznanie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej tj. kwasicy oddechowej (nagromadzenie dwutlenku węgla we krwi – zaburzenia oddychania), bądź metabolicznej (nagromadzenie we krwi substancji o charakterze kwaśnym) i zasadowicy oddechowej (głębokie intensywne oddychanie) lub metabolicznej (nagromadzenie we krwi nadmiaru zasad – biegunki, wymioty).