Jelito cienkie (łac. intestinum tenue) - stanowi najdłuższą część przewodu pokarmowego, składa się z dwunastnicy oraz jelita krezkowego (jelito czcze i kręte) i ciągnie się od żołądka do jelita grubego.

Granicę między położoną zewnątrzotrzewnowo dwunastnicą, a wewnątrzotrzewnowo położonym jelitem czczym stanowi więzadło wieszadłowe dwunastnicy (więzadło Treitza). Pomiędzy jelitem czczym i krętym nie ma wyraźniej granicy, ale przyjmuje się że jelito czcze stanowi 2/5 a jelito kręte 3/5 długości jelita krezkowego.

W jelicie cienkim podobnie jak w dwunastnicy znajdują się fałdy okrężne. Ponadto znajdują się tutaj kosmki jelitowe zwiększające powierzchnię wchłaniania składników pokarmowych. W jelicie czczym, podobnie jak w dwunastnicy, więcej jest fałdów okrężnych, podczas gdy w jelicie krętym obfitsza jest tkanka limfatyczna, zwłaszcza w jego dystalnej części.


Motoryka jelita cienkiego charakteryzuje się okresowymi zmianami napięcia mięśni jelit, skurczami odcinkowymi i perystaltycznymi. Skurcze perystaltyczne - mają swój początek w dwunastnicy i przesuwają się w postaci fali perystaltycznej z prędkością od 2 do 25 cm/sekundę, docierając w ten sposób aż do odbytnicy.