Świerzb jest chorobą wywołaną przez roztocz – świerzbowca ludzkiego.

Epidemiologia:
W ostatnim czasie nastąpił wzrost zachorowania na całym świecie. Szacuje się, że choruje około 250-300 mln ludzi. Zakażenie najczęściej następuje drogą bezpośredniego kontaktu fizycznego. Możliwa jest także infekcja pośrednia przez pościel lub inne przedmioty. Okres wylęgania wynosi średnio od 3 dni do 3 tygodni.

Przyczyny:
Czynnikiem wywołującym chorobę jest świerzbowiec ludzki. Roztocz drąży kanały w warstwie rogowej naskórka ślepo zakończone jamki. W jamkach samica składa jaja, z których po kilku tygodniach rozwijają się dorosłe postacie.

Objawy:
Charakterystyczną cechą choroby jest świąd nasilający się w nocy – rozgrzanie ciała w pościeli wzmaga aktywność świerzbowca. Najczęstszym umiejscowieniem są nadgarstki, palce rąk, fałdy skórne, okolice pępka i brodawek sutkowych oraz okolice narządów płciowych. Roztocz nie zajmuje pleców oraz twarzy.

Rozpoznanie:
Rozpoznanie choroby opiera się na obecności nor świerzbowca, świądu nasilającego się w nocy oraz przeczosów powstałych w wyniku drapania.

Leczenie:
Terapii należy poddać wszystkich członków rodziny ponieważ świerzb jest chorobą bardzo zakaźną. Najczęściej stosuje się preparaty w postaci maści: Lindan, permetrynę oraz maść Wilkinsona. Skuteczna jest także podawana doustnie iwermektyna.