O wzroście nadmiernym mówimy, gdy dziecko osiąga wysokość ciała powyżej 97 centyla w odniesieniu do określonej populacji, płci i wieku. Definicja ta nie jest więc związana z określoną wartością wzrostu, ale wynika ze średniego wzrostu ludzi w danej populacji.

Epidemiologia:
Najczęstszą postacią wzrostu nadmiernego jest rodzinny nadmierny wzrost.

Przyczyny:
Rodzinny nadmierny wzrost najczęściej związany jest z wysokim wzrostem rodziców, co później przekłada się na wysoki wzrost u dzieci.

Wzrost nadmierny może być również jednym z objawów wielu chorób genetycznych (zespół Marfana, zespół Klinefeltera, zespół łamliwego chromosomu X) i hormonalnych (opóźnione dojrzewanie płciowe, zaburzona czynność estrogenów, przedwczesna czynność gonad, nadmierne wytwarzanie hormonu wzrostu).

Objawy:
W postaci rodzinnej wzrostu nadmiernego, masa ciała i długość urodzeniowa dziecka są prawidłowe, natomiast przyspieszenie wzrastania rozpoczyna się od około 3-5 roku życia. Wiek kostny dziecka odpowiada jego wiekowi kalendarzowemu.

Rozpoznanie:
Opiera się na wykluczeniu innych przyczyn wzrostu nadmiernego oraz zebraniu wywiadu rodzinnego, w którym konieczne jest stwierdzenie wysokiego wzrostu u jednego lub obu rodziców.

Leczenie:
Najczęściej nie wymaga leczenia. Prowadzi się je w wyjątkowych sytuacjach, głównie u dziewcząt. Polega ono na wywołaniu wcześniejszego dojrzewania płciowego, stosując terapię estrogenowo-progestagenową.

U chłopców stosuje się testosteron. Przed rozpoczęciem terapii, należy dokładnie przemyśleć jej celowość, gdyż może się wiązać z wieloma objawami niepożądanymi (nadciśnienie, trądzik, zatory żylne, kamica żółciowa).