Ostra białaczka nielimfoblastyczna jest chorobą polegającą na niekontrolowanym rozroście komórek szpiku (układu granulocytowego, monocytowego, erytropoetycznego i/lub megakariocytowego). Wyróżnia się kilka typów białaczki (M0-M7) na podstawie linii komórkowej z której się wywodzi komórka zapoczątkowująca rozrost nowotworowy.

Epidemiologia:
Stanowi 15% wszystkich typów białaczek występujących u dzieci. Jest najczęstszą postacią białaczki okresu niemowlęcego.

Przyczyny:
Przyczyny rozwoju białaczki nie są znane.

Objawy:
Objawy wynikają z rozrostu białaczkowej linii komórkowej w szpiku i wypierania prawidłowych komórek.

Pojawiają się:

niedokrwistość objawiająca się; bladością, sennością, drażliwością, osłabienie,

małopłytkowość stanowiąca przyczynę występowania podbiegnięć krwawych na skórze oraz krwawień z błon śluzowych jamy ustnej i nosa,

obniżona liczba granulocytów skutkująca częstymi infekcjami (osłabienie odporności)

W tym typie białaczki często dochodzi do naciekania struktur pozaszpikowych. . Nacieki takie można spotkać w ośrodkowym układzie nerwowym, w kościach, w skórze, w błonach śluzowych, w żuchwie, w dziąsłach czy w oczodole. Przybierają one postać guzków i noszą nazwę chloroma.

Rozpoznanie:
Rozpoznanie stawia się na podstawie; objawów klinicznych, morfologii krwi obwodowej, rozmazu krwi, badania szpiku (badanie decydujące o rozpoznaniu), badań immunologicznych (określenie typu białaczki).

Postępowanie:
Leczenie ostrej białaczki nielimfoblastycznej polega na stosowaniu chemioterapii.