Zwężenia mogą występować na trzech poziomach: zastawkowym, podzastawkowym, nadzastawkowym. Zwężenie drogi odpływu lewej komory występuje najczęściej u pacjentów z zastawką dwupłatkową (prawidłowa zastawka aortalna ma trzy płatki).

Epidemiologia: wada ta jest jednym z częściej diagnozowanych zaburzeń wrodzonych u osób dorosłych. Częściej występuje u mężczyzn.

Przyczyny: wada ta może być skutkiem mutacji genetycznej lub też powikłaniem różyczki przebytej w trakcie ciąży.

W zastawkowym zwężeniu aorty ciśnienie w lewej komorze jest 1,5–2,5 razy większe od prawidłowego, ponieważ konieczne jest utrzymanie ciśnienia w aorcie wstępującej.

W konsekwencji dochodzi do przerostu serca i tworzy się dysproporcja między masą mięśnia sercowego, a przepływem wieńcowym, co doprowadza do powstania przewlekłego niedokrwienia. Ponadto, zwiększona fala szybkości przepływu krwi uszkadza zastawkę, sprzyjając jej wtórnemu wapnieniu, co przyspiesza rozwój zwężenia. Sprzyja to infekcji bakteryjnej wokół zwężenia z możliwością bakteryjnego zapalenia wsierdzia.

Objawy: chorzy z tą wadą skarżą się na ograniczenie wydolności fizycznej, bóle w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu, omdlenia lub utraty przytomności. Charakterystycznym objawem klinicznym jest szmer skurczowy z drżeniem w drugiej prawej przestrzeni międzyżebrowej w linii przymostkowej.

Rozpoznanie: opiera się na wynikach badania echokardiograficznego, czasem uzupełnionego o EKG i RTG klatki piersiowej.

Leczenie: chorzy ze zwężeniem drogi odpływu lewej komory wymagają leczenia inwazyjnego.