Migotanie przedsionków jest arytmią, którą cechuje szybki (350 – 700 /minutę), nieuporządkowany rytm przedsionków.

Epidemiologia: migotanie przedsionków występuje u 1% osób dorosłych, częściej u mężczyzn. Większość chorych jest w wieku powyżej 65 lat.

Przyczyny: przyczyn tej choroby jest wiele. Można je podzielić na przyczyny sercowe i pozasercowe. Wśród przyczyn sercowych wyróżniamy: nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, wady wrodzone serca, zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, zespół chorego węzła zatokowego. Najczęstszą przyczyną pozasercową jest nadczynność tarczycy, ale także znieczulenie ogólne, ostre zakażenie, choroby płuc, alkohol, kofeina i niektóre leki. Wykazano również istnienie migotania przedsionków uwarunkowanego genetycznie.

Objawy: migotanie przedsionków powoduje występowanie kołatania serca, potów, osłabienia i upośledzenia tolerancji wysiłku. Możliwy jest jednak również przebieg bezobjawowy.

Rozpoznanie: podstawą rozpoznania jest elektrokardiografia (EKG). Z kolei, aby określić przyczynę migotania należy wykonać badania laboratoryjne krwi, RTG klatki piersiowej i echokardiografię.

Leczenie: należy wyeliminować czynniki sprzyjające tej arytmii. Powinno się znaleźć jej przyczynę i podjąć optymalną terapię. Stosuje się leczenie farmakologiczne w postaci leków antyarytmicznych i przeciwkrzepliwych.

W przypadku nieskuteczności leków antyarytmicznych można rozważyć leczenie inwazyjne. Możliwe jest wówczas wykonanie przezskórnej ablacji (zniszczenia) łącza przedsionkowo-komorowego, będącego połączeniem układu bodźco-przewodzącego przedsionków i komór. Czasem konieczne jest wszczepienie układu stymulującego serce (rozrusznika).