Miłek wiosenny - Adonis vernalis L. - zastosowanie, działanie i opis

Zastosowanie miłka wiosennego

Ziele zawiera liczne glikozydy kardenolidowe, najważniejszym ilościowo składnikiem jest adonitoksyna. Ponadto występuje adonitoksol, cymaryna, β-strofantyna K, wernadigina i inne. Towarzyszy im pochodna pregnanu - adonilid. Następną grupę związków stanowią flawonoidy, np. luteolina i jej pochodne, orientyna, czyli 8-glukozyloluteolina, izoorientyna, czyli 8-heksytyloorientyna, monoksylozyd izoorientyny oraz występująca w pylnikach witeksyna. Ziele zawiera też alkohol cukrowy adonitol i inne związki o małym znaczeniu, a także sole mineralne.

Przetwory z ziela miłka zaleca się w przewlekłych zaburzeniach czynnościowych serca o łagodnym przebiegu, w przewlekłej niewydolności krążenia z towarzyszącymi obrzękami i zmniejszonym wydalaniu moczu, zmianach miażdżycowych naczyń wieńcowych, tzw. sercu starczym, nie wyrównanych wadach serca z równoczesnym upośledzeniem czynności nerek.

 

Możliwe skutki uboczne

Ziele miłka należy do surowców silnie działających, nie wolno więc przekraczać zalecanych dawek preparatów, gdyż może to spowodować nudności, wymioty, zwolnienie akcji serca i inne objawy zatrucia. Przetwory z miłka stosuje się tylko z przepisu lekarza.