Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Podstawowe informacje
Znajdź lekarza Gastroenterologia
Encyklopedia leków Gastroenterologia

Wraz z chorobą Leśniowskiego Crohna należy do grupy nieswoistych zapaleń jelit o niewyjaśnionej etiologii. Etiopatogeneza tych chorób jest wieloczynnikowa i niezwykle złożona.
Na wrzodziejące zapalenie jelita grubego zapadają ludzie młodzi, bez wyraźnej przewagi którejkolwiek z płci. Szczyt zapadalności przypada na wiek od 20 do 40 lat. Choroba zaczyna się podstępnie lub nagle. Pierwszymi a zarazem najczęstszymi objawami są biegunki z domieszka krwi w kale. W aktywnym zapaleniu całej okrężnicy krwawienie jest znaczne, a liczba wypróżnień może sięgać 20 w ciągu doby. Pacjenci ze zmianami ograniczonymi do odbytnicy mogą mieć prawidłowy rytm wypróżnień, a nawet zaparcia. Z innych objawów należy wymienić bóle brzucha, chudnięcie, gorączkę i obrzęki. Bóle najczęściej dotyczą najczęściej podbrzusza lub okolicy lewego dołu biodrowego i wraz z parciem na odbytnicę pojawiają się tuż przed wypróżnieniem. Oddanie stolca wywołuje na ogół wyraźną ulgę.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego przebiega najczęściej w postaci ostrych rzutów przedzielonych okresami pełnej remisji. Przebieg pierwszego i następnych rzutów może być lekki, średnio ciężki lub ciężki.
W ostatnich kilkudziesięciu latach doszło do znacznego obniżenia ogólnej śmiertelności z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Przyczyn tego korzystnego zjawiska należy upatrywać w unowocześnieniu sposobów leczenia tej choroby. Mimo wyraźnego spadku liczby zgonów wrzodziejące zapalenie jelita grubego pozostaje poważną chorobą o niekiedy trudnym do przewidzenia przebiegu i niepewnym rokowaniu. Rokowanie co do wyleczenia jest nadal niepomyślne.