Wgłobienie

Najprościej mówiąc wgłobienie jest „wpukleniem jelita w siebie”, tzn.: wsunięcie się jednego odcinka jelita do drugiego.

Epidemiologia:
Do wgłobienia dochodzi najczęściej około 8 miesiąca życia dziecka, głównie u chłopców. 90% wgłobień to wgłobienia krętniczo-kątnicze, znacznie rzadsze są wgłobienia krętniczo-krętnicze i kątniczo-kątnicze.

Przyczyny:
Wgłobieniu sprzyjają czynniki wrodzone, takie jak zbyt długa krezka jelita, obecność nieprawidłowych tworów wpływających na perystaltykę (np. uchyłek Meckela, polipy, guzy nowotworowe), nieprawidłowy układ mięśniówki przewodu pokarmowego. Po 6 roku życia najczęstszą przyczyną jest guz - lymphosarcoma.

Objawy:
Częstym objawem jest ból kolkowy, który budzi dziecko w nocy. Towarzyszą mu wymioty, zwykle gwałtowne. Objawy te pojawiają się i ustępują falowo, co kilka minut. Możliwe jest występowanie krwistych stolców. Dziecko jest niespokojne, płaczliwe, leży nieruchomo z podkurczonymi nogami. Charakterystycznym objawem wgłobienia jest stwierdzenie w badaniu per rectum krwi ze śluzem w bańce odbytnicy - objaw "galaretki malinowej”.

Rozpoznanie:
Rozpoznanie wgłobienia opiera się na obrazie klinicznym i badaniach obrazowych, USG, rtg jamy brzusznej.

Leczenie:
Leczenie zależy od czasu trwania schorzenia i czasu w jakim udało się ustalić rozpoznanie. Początkowo podejmuje się próby odgłobienia przez podanie kontrastu lub powietrzem, oraz pod kontrola USG poprzez wlewy doodbytnicze. Jeśli stwierdzi się brak sukcesu po 2-3 próbach takiego postępowania, trzeba operacyjnie usunąć uciśnięte i obumarłe fragmenty jelit.