Żarłoczność psychiczna

Żarłoczność psychiczna jest zaburzeniem charakteryzującym się okresami obżarstwa i nadmiernym skupianiem się na kontroli masy ciała.

Epidemiologia:
Zaburzenie to spotyka się częściej wśród kobiet, zwłaszcza w młodym wieku. Szacuje się, że około 1,7 – 2,5 % kobiet jest nim dotkniętych.

Przyczyny:
U jej źródeł leżą podobne przyczyny jak we wszystkich zaburzeniach odżywiania się: nieprawidłowe postawy wobec jedzenia, ale też głębsze psychologiczne problemy takie jak niska samoocena, niepewność siebie.

Objawy:
Charakterystyczne objawy żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa) to napady niepohamowanego apetytu i objadania się, a zaraz po tym prowokowanie wymiotów lub stosowanie środków przeczyszczających. Zachowanie takie prowadzi do wielu nieprawidłowości wynikających z wywiadu, obserwowanych w badaniu przedmiotowym, jak i w badaniach laboratoryjnych.

Występują:

  • obrzęk ślinianek, pękające naczynia krwionośne pod oczami (spowodowane prowokowaniem wymiotów),
  • palenie w gardle,
  • uczucie zmęczenia, kurcze łydek,
  • próchnica, nalot na zębach, uszkodzenia szkliwa,
  • duże wahania wagi ciała,
  • odwodnienie (podsychający język, skóra którą można zebrać w fałd, która powoli powraca do swego zwykłego wyglądu),
  • niski poziom sodu i potasu we krwi (hipokaliemia, hiponatremia),
  • objawy uszkodzenia nerek i wątroby,
  • zaparcia,
  • zrogowacenia, rany, które się nie goją na opuszkach palców (wskazujący i środkowy palec)
  • wymioty z domieszką krwi,
  • kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca (objawy hipokaliemii),
  • depresja, przygnębienie, poczucie winy,
  • nadmierny samokrytycyzm
  • potrzeba ciągłej aprobaty,
  • uzależnienie samopoczucia od aktualnej wagi,
  • duże wahania nastroju,
  • silne emocjonalnie, ale krótkie związki z innymi ludźmi,
  • częste próby samouszkodzeniowe, a nawet samobójcze.

    Rozpoznanie:
    Bulimię diagnozuje się, jeśli spełnione są następujące kryteria:

    1. Występują nawracające epizody przejadania się, w czasie których w krótkim okresie spożywane są duże ilości pokarmu.
    2. Utrzymuje się uporczywa koncentracja na jedzeniu i silne pragnienie lub poczucie przymusu jedzenia (głód).
    3. Stosowanie sposobów mających przeciwdziałać efektom „tycia” za pomocą jednej lub więcej z następujących metod:

  • prowokowanie wymiotów,
  • prowokowanie wydalania stolca,
  • kolejne okresy głodowania,
  • nadmierna aktywność fizyczna,
  • stosowanie: leków obniżających łaknienie, preparatów tarczycy, leków moczopędnych; w przypadku bulimii u chorych na cukrzycę mogą oni bagatelizować leczenie insuliną.
    4. Samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem (zwykle prowadzące do niedoboru masy ciała).

    Leczenie:
    Podstawą leczenia jest długoterminowa psychoterapia, nauka prawidłowego żywienia się, rozpoznanie mechanizmów, które doprowadziły do choroby, znalezienie innych niż objadanie się metod rozładowywania napięcia, rozwiązywania problemów. W chwili obecnej można również stosować farmakoterapię.