Żółtaczka

Żółtaczka – żółte zabarwienie twardówek, błon śluzowych oraz powłok skórnych będące wynikiem odkładania bilirubiny w tkankach.

Żółtaczka pojawia się przy stężeniu bilirubiny we krwi obwodowej od 2,0 mg/dl. Początkowo występuje w twardówkach i błonach śluzowych, potem także na skórze.

W zależności od przyczyny rozwoju żółtaczek dzielimy je na 3 grupy:

  • przedwątrobowa – jej przyczyną jest zbyt duża produkcja bilirubiny spowodowana nadmierną hemolizą (rozpadem) krwinek czerwonych. Hemoliza może być wynikiem zakażenia, uszkodzenia erytrocytów, wrodzonych niedokrwistości hemolitycznych, hipersplenizmu (powiększenia śledziony). Najczęściej obserwuje się ją u noworodków. Żółtaczka przedwątrobowa może być także wywołana wrodzonymi zaburzeniami funkcji enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za metabolizm bilirubiny (zespół Crigler-Najjar oraz zespół Gliberta). Do innych symptomów tego rodzaju żółtaczki należą ciemne stolce.

  • wewnątrzwątrobowa – jednym z objawów zaburzeń funkcji wątroby może być także zażółcenie tkanek. Występuje w przebiegu marskości wątroby, wirusowego zapalenia wątroby, zakażeń bakteryjnych oraz na tle autoimmunologicznym. Dodatkowo żółtaczka pojawia się w uszkodzeniu wątroby spowodowanym lekami, toksynami oraz alkoholem. Jest również jednym z symptomów nowotworów rozwijających się w wątrobie oraz zaburzeń krążenia dotyczących naczyń wątrobowych.

  • pozawątrobowa – jej przyczyną jest zablokowanie odpływu żółci z dróg żółciowych. Najczęściej powstaje w przebiegu kamicy przewodu żółciowego. Żółtaczka pozawątrobowa może być także objawem raka dróg żółciowych, zapalenia dróg żółciowych oraz raka trzustki. Poza zmianą zabarwienia skóry obserwuje się ciemny mocz oraz jasne stolce. Ponadto pacjenci mogą skarżyć się na uporczywy świąd skóry.