Martwicze zapalenie jelit

Martwicze zapalenie jelit powstaje wskutek niedokrwienia, niedotlenienia i czynników zakaźnych nakładających się na niedojrzałość mechanizmów obronnych noworodka. Najczęściej zajęty jest końcowy odcinek jelita cienkiego i początkowy grubego.

Epidemiologia:
Choroba dotyczy głównie noworodków o niskiej urodzeniowej masie ciała (< 1,5 kg)

Przyczyny:
Przyczyna rozwoju martwiczego zapalenia jelit nie jest do końca poznana. W etiopatogenezie rozważa się wpływ kwasicy metabolicznej będącej skutkiem niedotlenienia, stosowanie sztucznego pokarmu hiperoosmotycznego oraz towarzyszącą infekcję bakteryjną, wirusową czy grzybiczą.

Za czynniki ryzyka uznaje się:

  • wcześniactwo,
  • wady wrodzone serca,
  • posocznicę,
  • cewnikowanie naczyń pępkowych,
  • zamartwicę noworodka,
  • zespół zaburzeń oddychania,
  • transfuzje wymienne przez żyłę pępkową,
  • żywienie pozajelitowe lub przez zgłębnik.

    Objawy:
    Objawy zazwyczaj pojawiają się w czwartej dobie życia. Należą do nich; narastające wzdęcie brzucha, wymioty, pojawienie się stolców z domieszką krwi, zaleganie treści pokarmowej w żołądku. Dodatkowo widoczny jest rumień lub/i zasinienie ściany brzucha. Brak jest perystaltyki, pojawiają się zaburzenia krzepnięcia, skąpomocz, a nawet wstrząs.

    Rozpoznanie:
    Rozpoznanie stawia się na podstawie: obrazu klinicznego, zdjęcia radiologicznego oraz badania usg.

    Postępowanie:
    Leczenie martwiczego zapalenia jelit uwzględnia:

  • przerwanie karmienia doustnego i wdrożenia karmienia pozajelitowego (donaczyniowe),
  • założenie sondy do żołądka w celu odciążenia układu pokarmowego,
  • wyrównanie zaburzeń metabolicznych i parametrów krwi.

    W przypadku przedziurawienia jelita konieczna jest operacja polegająca na usunięciu martwiczo zmienionego odcinka przewodu pokarmowego.