Przewlekła biegunka

Z biegunką przewlekłą mamy do czynienia gdy dolegliwości trwają powyżej 14 dni.

Epidemiologia:
Biegunka jedną z najczęstszych dolegliwości występujących u dzieci.

Przyczyny:
Czynniki powodujące biegunkę dzielimy na:

  • pierwotne do których należą: defekty genetyczne, enzymatyczne czy rozwojowe, alergie pokarmowe, celiakia,
  • wtórne będące następstwem uszkodzenia błony śluzowej jelita przez czynniki zakaźne tj.: wirusy, bakterie czy grzyby oraz w wyniku antybiotykoterapii, chemioterapii czy resekcji fragmentu jelita.

    Biegunka przewlekła powstaje na skutek: uszkodzenia kosmków i mikrokosmków jelit, obniżonej aktywności enzymu disacharydazy, wzrostu przepuszczalności błony śluzowej jelit oraz dysbakteriozy flory jelitowej.

    Objawy:
    Biegunce mogą towarzyszyć: wymioty, ubytek masy ciała, odwodnienie, podwyższenie temperatury.

    Rozpoznanie:
    W diagnostyce biegunki przewlekłej istotne znaczenie ma wywiad, badanie kału, posiew kału, morfologia krwi obwodowej, oznaczanie stężenia elektrolitów, gazometria.

    Postępowanie:
    Podstawowe znaczenie w leczeniu biegunki przewlekłej ma wyrównywanie zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz kwasowo-zasadowych. Stosuje się nawadnianie doustne lub dożylne.

    W przebiegu biegunki występuje zwiększone zapotrzebowanie energetyczne dlatego zastosowanie znajduje żywienie pozajelitowe (dożylne) uzupełniane żywieniem doustnym (dieta eliminacyjna o niskiej osmolalności). Antybiotykoterapię zaleca się gdy biegunka spowodowana jest przez grzyby lub bakterie.