Zespół górnego otworu klatki piersiowej

Zespół górnego otworu klatki piersiowej jest zaburzeniem nerwowo-naczyniowym wywołanym uciskiem na pęczek naczyniowo-nerwowy w obrębie zwężenia w otworze górnym klatki piersiowej.
Przyczyny: do uciśnięcia może dojść na skutek wad wrodzonych (żebro szyjne), urazów (barku, kręgosłupa) oraz wad postawy.

Objawy: objawy pojawiają się najczęściej w 3 lub 4 dekadzie życia. Są to ból w obrębie barku promieniujący do palców, osłabienie siły mięśniowej kończyny, zwiększona wrażliwość na zimno, ból przy pracy z odwiedzioną lub uniesioną kończyną górną, a także poranne obrzęki ręki i przedramienia.

Rozpoznanie: oprócz typowych objawów w rozpoznaniu pomocne są badania obrazowe. RTG wykrywa wady kostne, USG umożliwia ocenę przepływu w tętnicach kończyn, arteriografia ujawnia zmiany w tętnicach, a badania elektromiograficzne i elektroneurograficzne oceniają ewentualne uszkodzenia splotu barkowego.

Leczenie: w przypadku zmian organicznych wskazane jest leczenie operacyjne usuwające przyczynę bólów. W innych przypadkach wskazana jest wielomiesięczna rehabilitacja.