Przewlekła niewydolność serca

Podstawowe informacje
Znajdź lekarza Kardiochirurgia
Kardiologia
Encyklopedia leków Kardiochirurgia
Kardiologia

Przewlekła niewydolność serca jest stanem, w którym serce, z powodu jego dysfunkcji nie jest w stanie dostarczyć odpowiedniej ilości substancji odżywczych i tlenu tkankom organizmu.

Epidemiologia: w Europie przewlekła niewydolność serca występuje nawet u 2% populacji osób dorosłych. W Polsce liczba osób dotkniętych ta chorobą może sięgać nawet miliona osób. Zapadalność na przewlekłą niewydolność serca zwiększa się wraz z wiekiem.

Przyczyny: przyczyną niewydolności serca są jego choroby zaburzające napełnianie lub wyrzut krwi z komory. Wyróżnia się kilka mechanizmów powstawania tej choroby. Może ona wynikać z pierwotnie upośledzonej kurczliwości serca spowodowanej kardiomiopatią rozstrzeniową lub chorobą niedokrwienną serca.

Innym mechanizmem jest przeciążenie komór wynikające z nadciśnienia tętniczego. Upośledzenie rozkurczu spowodowane kardiomiopatią restrykcyjną lub chorobami osierdzia także prowadzi do rozwoju przewlekłej niewydolności serca. Po upływie miesięcy lub lat od zadziałania czynnika uszkadzającego serce, wskutek rozwijających się mechanizmów kompensujących, dochodzi do przebudowy mięśnia sercowego i poszerzenia jamy lewej komory.

Objawy: w przypadku przewlekłej niewydolności serca objawy narastają stopniowo, czasem latami. Chorzy skarżą się na łatwe męczenie, nawet po niewielkim wysiłku. Towarzyszy temu duszność, w miarę postępu choroby pojawia się także bez żadnego obciążenia w czasie spoczynku.

Charakterystyczny jest także suchy, męczący kaszel, częste oddawanie moczu szczególnie w nocy, a także obrzęki.

Dodatkowo chory jest blady i spocony. Serce bije szybciej niż u zdrowych ludzi, żyły szyjne ma nadmiernie wypełnione. Mogą pojawiać się zaparcia i ból brzucha spowodowany powiększeniem wątroby.

Rozpoznanie: przewlekła niewydolność serca rozpoznawana jest na podstawie obecności typowych objawów (duszność, obrzęki w okolicy kostek) oraz stwierdzeniu w badaniu echokardiograficznym cech skurczowej bądź rozkurczowej dysfunkcji serca. Kierując się obrazem klinicznym wykonuje się dodatkowe badania laboratoryjne, które umożliwią wykrycie przyczyny niewydolności serca.

Leczenie: celem leczenia jest hamowanie dalszej przebudowy mięśnia komór, poprawa tolerancji wysiłku i zwalczanie innych dolegliwości. W zależności od przyczyny stosuje się różne leki i różne zabiegi.

Jednak w każdym przypadku należy wziąć pod uwagę również leczenie niefarmakologiczne. Obejmuje ono ograniczenie podaży soli, redukcję masy ciała, abstynencję alkoholową, zaprzestanie palenia i unikanie przyjmowania leków nasilających niewydolność serca.

Leczenie farmakologiczne opiera się na lekach moczopędnych, inhibitorach konwertazy angiotensyny, blokerach receptora angiotensynowego, β blokerach, blokerach receptora aldosteronowego i glikozydach naparstnicy.

Leczenie inwazyjne obejmuje wprowadzenie elektrod powodujących synchroniczną pracę obu komór, udrożnienie naczyń wieńcowych, wprowadzenie układów wspomagających pracę serca a także przeszczep serca.