Choroba i zespół Raynauda

Podstawowe informacje
Znajdź lekarza Kardiologia
Angiologia
Encyklopedia leków Kardiologia
Angiologia

Objaw Raynauda polega na napadowym blednięciu palców rąk lub stóp pod wpływem takich bodźców, jak zimno czy emocje.

Epidemiologia: częstość występowania objawu Raynauda waha się w granicach 1-15%. Wyróżnia się pierwotny objaw Raynauda (choroba Raynauda), gdy nie udaje się uchwycić jednoznacznej przyczyny, i wtórny, gdy towarzyszący innym chorobom, (zespół Raynauda). Większość chorych z pierwotnym objawem stanowią dziewczęta i młode kobiety. Wtórny objaw Raynauda występuje w każdym wieku, również częściej u kobiet.

Przyczyny: przyczyny występowania tej dolegliwości nie są znane. Podejrzewa się, że osoby cierpiące z powodu tej choroby mają w ścianie tętniczek więcej receptorów adrenergicznych pobudzanych przez zimno, co skutkuje większą ich wrażliwością na noradrenalinę i obkurczeniem naczyń.

Objawy: chorzy najczęściej skarżą się na nagłe blednięcie palców, którym towarzyszy mrowienie i ból, a później pieczenie. Objawy te najczęściej pojawiają się zimą. Czasem dochodzi do owrzodzeń i martwicy opuszek. Charakterystyczne jest występowanie trzech faz objawu Raynauda.

Pierwsza z nich to faza zblednięcia spowodowana skurczem drobnych tętniczek i niedokrwieniem tkanek przez nie zaopatrywanych. Następnie pojawia się druga fazą - sinienie. Wynika ona z gromadzenia odtlenowanej krwi w splotach naczyniowych skóry. Chory skarży się w tym momencie na ból rąk. Trzecia faza jest fazą czynnego przekrwienia. Powstaje wówczas uczucie pieczenia skóry i gorąca.

Rozpoznanie: rozpoznanie stawia się przede wszystkim na podstawie dokładnego wywiadu i wykluczeniu chorób mogących być przyczyną tego zaburzenia. Gdy objaw ten dotyczy osoby powyżej 30 roku życia lub mężczyzny należy wykonać badania diagnostyczne, aby zróżnicować pierwotny i wtórny objaw Raynauda. W tych przypadkach należy wykonać odpowiednie badania laboratoryjne i próby prowokacyjne.

Leczenie niefarmakologiczne polega na unikaniu ekspozycji na czynniki wywołujące (zimno, używki takie jak: kofeina nikotyna, amfetamina, sters).

Leczenie farmakologiczne opiera się na podawaniu blokerów kanału wapniowego, blokerów receptora α-adrenergicznego, azotanów, kwasu acetylosalicylowego i innych leków dobranych w zależności od indywidualnego przypadku .

U chorych, u których leczenie farmakologiczne nie jest wystarczające i występuje poważne zagrożenie powikłaniami związanymi z zaburzeniem ukrwienia, można wykonać zabieg polegający na odnerwieniu współczulnym poprzez wycięcie odpowiednich zwojów nerwowych.