Naczyniaki

Epidemiologia: częstość występowania naczyniaków jest największa w okresie najwcześniejszego dzieciństwa i stopniowo maleje z wiekiem. Zaburzenie to częściej pojawia się u płci żeńskiej.

Przyczyny: istotą powstawania naczyniaków jest proliferacja komórek śródbłonka naczyniowego. Większość naczyniaków przechodzi 2 fazy rozwoju: proliferacji i inwolucji. Naczyniaki mogą towarzyszyć chorobom uwarunkowanym genetycznie niosącym za sobą groźne powikłania (choroba Rendu-Osler-Webera; choroba von Hippla i Lindaua).

Objawy: naczyniaki najczęściej lokalizują się w obrębie skóry głowy i karku. Powierzchowne naczyniaki mają postać żywoczerwonych punktów, najczęściej lekko wyniosłych o średnicy najczęściej ok. 1-3mm. Głębsze prześwitują niebiesko przez skórę. Inną postacią naczyniaków są naczyniaki o charakterze plamy z wina porto. Występują rzadko, najczęściej po jednej stronie ciała.

Rozpoznanie: rozpoznanie naczyniaków powierzchownych jest łatwe i wystarcza badanie przedmiotowe. Z kolei naczyniaki narządów wewnętrznych stanowią trudny problem diagnostyczny. W tym przypadku cennym badaniem jest ultrasonografia oraz rezonans magnetyczny.

Leczenie: po częściowym ograniczeniu się naczyniaka, resztkowe zmiany można skutecznie usuwać laserem. W leczeniu można stosować glikokortykosteriody. W przypadku ich nieskuteczności rozważa się zabieg operacyjny.