HIV-1 i HIV-2

Badanie jest wykonywane w celu ustalenia czy pacjent jest zakażony wirusem HIV. Badanie należy wykonać trzy do sześciu miesięcy od momentu prawdopodobnego kontaktu z wirusem, gdyż nie wykryje ono obecności przeciwciał przeciwko HIV bezpośrednio po kontakcie z wirusem, ze względu na to, że musi upłynąć pewien czas zanim takie przeciwciała powstaną (tzw. okienko serologiczne).

Narząd: układ odpornościowy

Norma: wynik negatywny (ujemny)

HIV, wirus upośledzenia odporności powodujący AIDS (zespół nabytego upośledzenia odporności) działa poprzez powolne niszczenie układu odpornościowego, czego wynikiem jest narażenie organizmu na osłabiające go infekcje. Wyróżnia się wirus HIV-1 występujący najczęściej, spotykany na całym świecie, oraz HIV-2 atakujący głównie w Afryce.

Badanie to ma na celu wykrycie przeciwciał przeciwko wirusowi HIV we krwi. Przeciwciała te produkowane są przez organizm ludzki i w wielu przypadkach można je wykryć we krwi około 3 do 4 tygodni od momentu kontaktu z wirusem. Po trzech miesiącach przeciwciała we krwi obecne są prawie u wszystkich zakażonych.
Osoba zdrowa nie posiada przeciwciał przeciwko wirusowi HIV.

Badanie zalecane jest w przypadku, gdy pacjent:

- prowadzi życie seksualne z większą ilością partnerów,
- otrzymał transfuzję krwi przed rokiem 1987 (od roku 1987 krew oddawana w Polsce badana jest w kierunku obecności wirusem HIV),
- nie jest pewien kontaktów seksualnych swojego partnera z innymi osobami,
- jest mężczyzną utrzymującym kontakty homoseksualne,
- przyjmował dożylnie narkotyki, a szczególnie, jeżeli używał wspólnej igły i/lub innych przyborów do przygotowania dawki narkotyku,
- jest pracownikiem służby zdrowia narażonym na bezpośredni kontakt z krwią w pracy,
- oraz u kobiet, które przed zajściem w ciąże chcą upewnić się, czy nie są zarażone wirusem HIV, gdyż istnieje ryzyko przeniesienia zakażenia z matki na płód.