Samoistna plamica małopłytkowa - objawy, leczenie i badania

Podstawowe informacje - samoistna plamica małopłytkowa
Znajdź lekarza Hematologia
Immunologia kliniczna
Diagnostyka laboratoryjna
Encyklopedia leków Hematologia
Immunologia kliniczna
Diagnostyka laboratoryjna

Samoistna plamica małopłytkowa jest chorobą w której dochodzi do niszczenia płytek krwi przez układ immunologiczny.

Epidemiologia:
Samoistna plamica małopłytkowa jest najczęstszą płytkową skazą krwotoczną u dzieci.

Przyczyny:
Istotą choroby jest wytwarzanie przeciwciał niszczących płytki krwi najprawdopodobniej w reakcji na obecność we krwi antygenów wirusowych lub bakteryjnych.

Objawy:
Zazwyczaj objawy pojawiają się w ciągu 7-21 dni po zakażeniu górnych dróg oddechowych, chorobach zakaźnych wieku dziecięcego tj.: różyczka, świnka, ospa wietrzna lub po szczepieniach ochronnych. Najczęściej są to: wybroczyny oraz wylewy podskórne.

Rzadziej pojawiają się: krwawienia z nosa, błon śluzowych jamy ustnej oraz dróg moczowych. Bardzo rzadko dochodzi do krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego.
W większości przypadków objawy ustępują samoistnie w ciągu kilku tygodni lub miesięcy.Rozpoznanie:
Rozpoznanie stawia się w oparciu o: objawy kliniczne, badania laboratoryjne (morfologia krwi obwodowej), biopsję szpiku, badanie czasu przeżycia płytek znakowanych izotopem promieniotwórczym.

Postępowanie:
Leczenie stosuje się w przypadkach gdy objawy skazy krwotocznej są znacznie nasilone i przy małej liczbie płytek. Zastosowanie znajdują glikokortykosteroidy blokujące niszczenie płytek krwi, dożylne preparaty immunoglobulin, leki antyfibrynolityczne (kwas traneksamowy), uszczelniające naczynia (cyclonamina). W niektórych przypadkach konieczne może okazać się usunięcie śledziony.