Ruchy oddechowe

Ruchy oddechowe – wentylacja płuc jest procesem zależnym od mięśni zmieniających kształt klatki piersiowej.

W czasie wdechu powiększa się objętość klatki piersiowej. Skurcz mięśni wdechowych, którymi są: przepona i mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne powoduje powiększenie wszystkich wymiarów wewnętrznych klatki piersiowej. Obniżenie przepony powoduje także odsunięcie na zewnątrz dolnych żeber i przesunięcie ku przodowi dolnej części mostka. Płuca podążają ściśle za ruchami klatki piersiowej.

Zmiany ich objętości są największe w częściach przylegających do najbardziej rozszerzających się fragmentów ściany klatki piersiowej, tzn. w sąsiedztwie przepony i żeber. Części płuc przylegające do nieruchomego kręgosłupa, do obojczyków oraz do śródpiersia rozszerzają się najmniej. Przy nasilonych ruchach oddechowych włączają się dodatkowe mięśnie wdechowe np. mięśnie pochyłe szyi i mięśnie piersiowe mniejsze. Widoczny skurcz tych mięśni dowodzi nasilenia ruchów oddechowych.

Na szczycie wdechu mięśnie wdechowe rozkurczają się i klatka piersiowa zaczyna zmniejszać swoją objętość dzięki sile wywieranej przez rozciągnięte żebra oraz elementy sprężyste w tkance płucnej. Dlatego też spokojny wydech jest aktem biernym. W nasilonych wydechach biorą udział mięśnie międzyżebrowe wewnętrzne. Czynne wydechy są charakterystyczne dla mowy, śpiewu czy gry na instrumentach dętych.