Pasożyty przywiezione z wakacji

Wkrótce zakończy się rok szkolny i zacznie najbardziej ulubiony okres dla uczniów - letnie wakacje. Organizatorzy zbiorowego wypoczynku dla dzieci i młodzieży dbają nie tylko o ciekawy i atrakcyjny program pobytu, ale muszą również zagwarantować odpowiednie warunki pobytu. Powinni także dyskretnie i z poszanowaniem praw dziecka kontrolować stan higieniczny dzieci i młodzieży na początku turnusu i w trakcie jego trwania, ponieważ zdarzyć się może zarażenie wszawicą lub świerzbem w czasie pobytu.

Do zarażenia się tymi pasożytami może oczywiście dochodzić również w innych większych skupiskach ludzkich, gdzie jest bliski kontakt między ludźmi, a także gdy dochodzi do wspólnego używania grzebieni i innych akcesoriów fryzjerskich, czapek, szalików, odzieży, ręczników, pościeli itp.

Uwaga na wszawicę

Wesz ludzka jest stawonogiem i występuje w trzech odmianach (w zależności od miejsca zagnieżdżania się) jako: wesz głowowa, wesz odzieżowa i wesz łonowa.

Wesz głowowa

Wesz głowowa wielkości 3-4 mm przenosi się najczęściej poprzez wspólne używanie grzebieni, szczotek czy nakryć głowy i pasożytuje na skórze owłosionej głowy, na karku i za uszami. Żywi się krwią człowieka, którą pobiera aparatem gębowym, po wbiciu go w skórę. W miejscach ukłucia tworzą się grudki z uporczywym świądem skóry głowy. Ciągłe drapanie skóry powoduje uszkodzenia naskórka i wtórne zakażenie tych zmian. W przeszłości u osób z zaniedbaną i długotrwałą wszawicą dochodziło do sklejania się włosów i ich splątania w tzw. kołtun. Dziś na szczęście o kołtunie i związanymi z nim zabobonami możemy jedynie przeczytać w powieściach historycznych.

W celu rozmnażania się, wesz głowowa składa na włosach blisko skóry jaja zwane gnidami. Po rozchyleniu gęstwy włosów gnidy widoczne są gołym okiem jako malutkie, białe kuleczki przyklejone do boku włosa. Natomiast same wszy jest trudniej zauważyć. Leczenie wszawicy polega na wtarciu w całe włosy jednego z preparatów przeciwwszawiczych dostępnych w aptece bez recepty w postaci szamponu albo płynu. Po upływie kilku godzin od zastosowania środka przeciwwszawiczego, należy gęstym grzebieniem wyczesać włosy, co umożliwi usuwanie gnid. Ponieważ jednak gnidy są dość mocno przytwierdzone do włosów kleistą substancją, kurację i wyczesywanie należy powtórzyć po upływie 7-10 dni.
Jeśli wszawicę stwierdzamy u naszego dziecka albo innego członka rodziny, to ryzyko przeniesienia się zakażenia na innych domowników jest bardzo duże. Dlatego wszyscy mieszkający pod jednym dachem również muszą poddać się profilaktycznie kuracji przeciwwszawiczej. U dzieci do lat 3 ewentualne wszy oraz gnidy wyczesujemy jedynie gęstym grzebieniem. Zapobieganie wszawicy sprowadza się do stałego utrzymywania higieny osobistej oraz otoczenia, a także zmienianiu pościeli przynajmniej co miesiąc.

Wszy odzieżowe i łonowe

Warto jeszcze wspomnieć o pozostałych dwóch odmianach wszy. Wesz odzieżowa bytuje w odzieży zwłaszcza w szwach przylegających do skóry, a wesz łonowa zajmuje okolicę narządów płciowych, a także inne owłosione części ciała. Czasem może zająć również brwi i rzęsy. Do zakażenia wszą odzieżową dochodzi przez odzież lub pościel, a do zakażenia wszą łonową dochodzi w czasie kontaktów seksualnych z osobą zakażoną. I jedna, i druga wesz żywi się krwią, wywołując świąd, a zakażenia nimi szerzą się w miejscach przeludnionych i o niskim poziomie higieny osobistej i ogólnej.

Wszy odzieżowe są dla ludzi bardzo niebezpieczne, ponieważ przenoszą drobnoustroje chorobotwórcze wywołujące choroby zakaźne takie, jak: dur plamisty, dur powrotny i gorączkę okopową. Natomiast wszy łonowe chorób zakaźnych nie przenoszą. Leczenie wszawicy odzieżowej i łonowej polega na zastosowaniu odpowiednich preparatów przeciwwszawiczych, prania oraz prasowania używanej odzieży i pościeli, a także przestrzegania zasad higieny.

Świerzb też groźny

Inną chorobą pasożytniczą, do której usposabiają większe skupiska ludzkie, jest świerzb. Wywoływany jest przez maleńkie roztocze wielkości 0,3-0,4 mm o nazwie świerzbowiec ludzki, który przenosi się na człowieka w wyniku bezpośredniego kontaktu z osoba chorą lub za pośrednictwem wspólnie używanych przedmiotów - najczęściej wspólnej pościeli, ręczników, bielizny lub odzieży.

Świerzbowiec najchętniej wybiera okolice ciała o cienkiej skórze np. przestrzenie między palcami, fałdy skóry, krocze, pośladki lub skórę brzucha. U dzieci pasożyty znajdować się mogą również w skórze podeszew stóp i dłoni. Po zarażeniu się samiczki świerzbowca drążą w skórze korytarze kończące się norą, w którym składają jajeczka i które wyglądają na skórze jak grudki. Z jajeczek wylęgają się larwy, osiągające po 3 tygodniach postać dorosłą i cykl się powtarza.

Objawem obecności świerzbowca w skórze jest świąd, który nasila się w nocy, kiedy nasze ciało jest rozgrzane w czasie snu. Silny i uporczywy świąd skóry zmusza do częstego drapania zagłuszające uczucie świądu. W wyniku drapania paznokciami, dochodzi do linijnych uszkodzeń naskórka nazywanych przeczosami. Może również dochodzić do wtórnego zakażenia bakteryjnego tych zmian i rozwoju stanu zapalnego oraz ropnego. Do rozpoznania świerzbu pobiera się zeskrobiny naskórka nad norą świerzbowca i ogląda je pod mikroskopem. Diagnozę potwierdza obecność świerzbowca, jego jaj lub odchodów.

W celu leczenia świerzbu, najlepiej jest zgłosić się do dermatologa, który postawi właściwe rozpoznanie i dobierze odpowiednie kremy lub maści przeciwświerzbowe. Kuracja taka jest skuteczna, pod warunkiem nanoszenia zaordynowanych preparatów na skórę całego ciała i pozostawienia ich na skórze cały dzień. Następnie należy myć całe ciało i ponowić smarowanie. Z obserwacji wiadomo, że w trakcie leczenia znacznie szybciej dochodzi do zlikwidowania świerzbowca niż poprawy stanu skóry, co wpływa na błędne przekonanie niektórych pacjentów, że zakażenie trwa nadal i na ich niewiarę w skuteczność leczenia. Aby tego uniknąć, lekarz powinien na samym początku poinformować chorego o przebiegu i czasie terapii.

W przypadku rodziny, konieczne jest leczenie profilaktyczne wszystkich jej członków mieszkających pod wspólnych dachem z osobą zarażoną świerzbem.

U małych dzieci lub osób alergicznych objawy świerzbu dość łatwo jest pomylić z objawami alergii. W takim przypadku zastosowanie leczenia przeciwalergicznego zamiast leczenia przeciwświerzbowego sprzyja dalszemu rozwojowi choroby.
Dodatkowe działania po wyleczeniu świerzbu to wypranie i wyprasowanie noszonej wcześniej odzieży i bielizny oraz używanej pościeli (po 14 dniach ich nieużywania).

Zapobieganie świerzbowi polega na przestrzeganiu zasad higieny i unikaniu wspólnego użytkowania przedmiotów osobistych.


Podziel się:

Wasze komentarze


Informacje / opinie publikowane w komentarzach stanowią subiektywną ocenę użytkownika i nie mogą być traktowane jako porada dotycząca leczenia / stosowania leków . W przypadku wątpliwości prosimy o konsultacje z Farmaceutą Dbam o Zdrowie.

komentarze wspierane przez Disqus