Licówki - czym są i jak wygląda leczenie?

Piękny, śnieżnobiały uśmiech jest marzeniem prawie każdego pacjenta. Niestety uzyskanie go często wiąże się z długotrwałym leczeniem, niejednokrotnie zarówno ortodontycznym, chirurgicznym, jak i protetycznym. Licówki protetyczne są rozwiązaniem, które cały ten proces znacznie skracają. Ukrywają one wszelkie niedoskonałości w uzębieniu pacjenta dając rewelacyjny efekt estetyczny.

Czym są licówki?

Licówki to cienkie płatki wykonane z porcelany lub kompozytu, które przykleja się na przednią (policzkową lub wargową) część zębów. Dzięki temu zmienia się zarówno kształt, kolor, jak i ustawienie zębów, na odpowiadające życzeniom pacjenta. 

Dla kogo są licówki?

Ważnym jest, aby pamiętać że licówek nie można wykonywać w każdej sytuacji, a nieprawidłowo wykonane mogą wyrządzić w dłuższej perspektywie więcej szkód niż korzyści.

Przy pomocy licówek można zmienić wszelkie drobne niedoskonałości dotyczące zębów. Świetnie się sprawdzają u pacjentów z niewielkimi niedorozwojami zębów (np. małymi dwójkami), osób z przebarwionymi zębami (m. in. po leczeniu endodontycznym, kiedy to ząb z czasem ciemnieje).

Licówki również są dobrym rozwiązaniem u osób mających lekko zaburzony kształt koron zębów – korony skrócone, zmniejszone, zwężone. Wykorzystuje się je również w celu zmniejszenia lub całkowitego zamknięta przerw między zębami (w tym diastemy). Dodatkowo można je stosować u pacjentów z niewielkimi stłoczeniami zębów – w celu wyrównania linii siekaczy. Jednak przy bardziej zaawansowanych wadach zgryzu nie można licówkami zastępować prawidłowego leczenia ortodontycznego, ponieważ nieprawidłowe obciążenie zębów może skutkować stanami chorobowymi. 

Licówki nie są również wskazane w zębach mocno zniszczonych.

Nie należy ich wykonywać, gdy znaczna część zęba jest zniszczona próchnicowo, czy też kiedy ząb zawiera bardzo dużo wypełnień. W takim wypadku należy stosować korony protetyczne. Licówek również nie powinny mieć osoby z parafunkcjami – zgrzytające zębami (chorzy na bruksizm), mocno zaciskające zęby, obgryzające paznokcie lub końcówki ołówków. Grozi to bowiem szybkim odłamaniem się licówek. 

Jak wygląda leczenie?

Wykonywanie zabiegu jest stosunkowo szybkie i mało inwazyjne. Cały czas leczenia zależy od tego, jak bardzo skomplikowane będą zmiany u pacjenta oraz ile licówek się wykonuje. Dodatkowo znaczący wpływ ma fakt, czy licówka będzie robiona przez lekarza czy też przez technika dentystycznego w laboratorium. 

Klasycznie na pierwszej wizycie lekarz ustala z pacjentem dalszy plan leczenia. Ważnym jest, aby pacjent zrozumiał, że podjęte decyzje są ostateczne i nieodwracalne. Jeżeli np. pacjent chciałby wybielać pozostałe zęby, należy to wykonać przed rozpoczęciem leczenia protetycznego – tak, aby kolor licówek odpowiadał barwie pozostałych zębów w uśmiechu. Ważne jest również przed rozpoczęciem leczenia protetycznego zakończenie niezbędnego leczenia zachowawczego oraz przeprowadzenie diagnostyki radiologicznej. 

W przypadku, kiedy wykonuje się licówki mające wnieść większe zmiany w wyglądzie pacjenta często wykonuje się tymczasową „makietę” – nakładkę na zęby, którą pacjent nosi kilka dni, aby sprawdzić, czy w pełni zaakceptuje zmiany, czy też nie ma jakiś większych uwag. 

Następnie przygotowuje się zęby do wykonania licówek. Preparowanie zębów zazwyczaj jest mało inwazyjne i może obejmować jedynie zmatowienie powierzchni szkliwa. Po opracowaniu zębów lekarz pobiera wycisk, na podstawie którego technik przygotuje uzupełnienia protetyczne. Na czas kilku dni oczekiwania na gotowe prace pacjentowi najczęściej zakłada się uzupełnienia protetyczne. Następnie pacjent wraca ponownie do gabinetu w celu zacementowania ostatecznych prac. Podsumowując całość leczenia obejmuje od około 2 do 4 wizyt. 

Pacjent posiadający licówki powinien o nie dbać tak, jak o własne zęby. Należy je dokładnie oczyszczać szczoteczką do zębów kilka razy dziennie, a przestrzenie międzyzębowe nitkować. Nieprawidłowa higiena jamy ustnej znacznie mniejsza czas utrzymania licówek i może skutkować powstaniem próchnicy w leczonych zębach lub rozwinięciem się choroby przyzębia.  

Podziel się: