Fonacja – proces powstawania głosu u człowieka w następstwie drgań więzadeł głosowych pod wpływem wydychanego powietrza, zachodzący w krtani i prowadzący do powstania tzw. dźwięku krtaniowego. Aby powstał dźwięk konieczna jest współpraca systemu oddechowego i krtaniowego. W czasie mowy lub śpiewu fałdy głosowe napinają i zbliżają się do siebie na odległość kilku dziesiętnych milimetra tworząc niewielką szczelinę. Inaczej jest w przypadku oddychania, gdyż wtedy fałdy głosowe są rozsunięte. Do wytworzenia dźwięku konieczna jest odpowiednia ilość powietrza, które podczas wdechu wprawia w drgania fałdy głosowe. Drgania te polegają na cyklicznym, uporządkowanym, następującym po sobie otwieraniu i zamykaniu głośni.



Wysokość dźwięku - zależy od długości, grubości i napięcia warg i więzadeł głosowych. Z tego względu kobieta i dziecko wytwarzają wyższe dźwięki ponieważ ich wargi głosowe są krótsze od warg głosowych męskich.

Siła głosu - zależy od ilości prądu powietrza oraz amplitudy drgań warg głosowych. Słabsze dźwięki (czyli mniejsze ciśnienie) powodują, że fałdy głosowe bardziej się rozchylają, natomiast silniejsze - odwrotnie.

Barwa dźwięku - zależy od charakterystycznego dla danej osoby drgań warg głosowych a także od drgającego słupa powietrza , który znajduje się powyżej szpary w głośni.

Wytwarzanie samogłosek i spółgłosek nie odbywa się w krtani, lecz głównie w jami ustnej z pomocą warg, zębów, podniebienia i języka.