Tętnice wieńcowe (łac. arteriae coronariae) – są to naczynia zaopatrujące ścianę mięśnia sercowego w tlen i substancje odżywcze. Wyróżniamy dwie tętnice wieńcowe: prawą i lewą.

Tętnica wieńcowa prawa rozpoczyna się w prawej zatoce aorty. Początkowo biegnie między uszkiem prawego przedsionka, a stożkiem tętniczym prawej komory i wchodzi do bruzdy wieńcowej. Przechodzi na tylną ścianę serca, a następnie skręca na dół przechodząc do bruzdy międzykomorowej tylnej przyjmując nazwę gałąź międzykomorowa tylna. Druga gałąź biegnie dalej bruzdą wieńcową.

Tętnica wieńcowa lewa bierze swój początek w lewej zatoce aorty. Główny pień biegnący między uszkiem lewego przedsionka, a pniem płucnym szybko dzieli się na dwie gałęzie:
- gałąź międzykomorową przednią, która w bruździe międzykomorowej przedniej i zmierza w kierunku koniuszka serca,
- gałąź okalającą biegnącą w bruździe wieńcowej na tylną stronę serca, która nie dochodzi jednak do bruzdy międzykomorowej tylnej.

Tętnice wieńcowe posiadają wiele zespoleń pomiędzy swoimi poszczególnymi gałęziami. Niestety połączenia te nie zapewniają dostatecznego przepływu krwi w przypadku nagłego zablokowania prawej lub lewej tętnicy wieńcowej – nie chronią więc mięśnia sercowego przed skutkami zawału.