Pęcherzyk żółciowy (łac. vesica fellea) - zwany potocznie ,,woreczkiem żółciowym", jest to gruszkowaty narząd położony w dole pęcherzyka żółciowego.

W jego budowie możemy wyróżnić dno, trzon oraz szyjkę, która przechodzi w przewód pęcherzykowy. Ściana pęcherzyka żółciowego zbudowana jest z błony surowiczej, mięśniowej i śluzowej. Pęcherzyk żółciowy jest zbiornikiem o pojemności 40-50 cm2 służącym do magazynowania żółci. Błona śluzowa ma szczególną właściwość odwadniania żółci i jej kilkakrotnego zagęszczania.


Drogi żółciowe - szyjka pęcherzyka przechodzi w przewód pęcherzykowy, który łączy się z przewodem wątrobowym wspólnym. Od tego miejsca rozpoczyna się przewód żółciowy wspólny, który kończy się na brodawce większej dwunastnicy. Przed ujściem do dwunastnicy przewód ten najczęściej tworzy rozszerzenie zwane bańką wątrobowo-trzustkową, u podstawy której znajduje się zwieracz bańki wątrobowo-trzustkowej.


Mechanizm przechodzenia żółci przez drogi żółciowe - przy zamkniętym zwieraczu bańki wątrobowo-żółciowej oraz wypełnionym przewodzie żółciowym wspólnym żółć z przewodu żółciowego wspólnego trafia do przewodu pęcherzykowego i pęcherzyka żółciowego. W pęcherzyku żółć ulega zagęszczeniu nawet 10- krotnie. Podczas przechodzenia treści pokarmowej z żołądka do dwunastnicy, zwieracz bańki wątrobowo-trzustkowej otwiera się i żółć spływa do jelita. Pęcherzyk jednak nie opróżnia się całkowicie lecz najwyżej do połowy.